Σε συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε προχθές Σάββατο η υπουργός Δικαιοσύνης εμφανίζεται και πολύ δικαιολογημένα ν’ ανησυχεί με την κατάσταση των ναρκωτικών, τα οποία, όπως η ίδια σημειώνει, έχουν εισβάλει σχεδόν σ’ όλο το φάσμα της κοινωνίας, διαβρώνοντας τους ιστούς της σε πολύ ευαίσθητους χώρους, όπως είναι τα σχολεία, τα στρατόπεδα, τα γήπεδα, ευρύτερα ο αθλητισμός κ.α.
Ακόμα και στους δρόμους αυξάνονται και πληθαίνουν οι οδηγοί που βρίσκονται πίσω από το τιμόνι υπό την επήρεια τους και η ίδια η παρουσία τους συνιστά τορπίλη στα θεμέλια του όλου συστήματος της οδικής ασφάλειας. Η επισήμανση της ανάγκης για μια ολιστική προσέγγιση του ζητήματος, θα συνιστούσε τον ακρογωνιαίο λίθο για μια αποτελεσματική αντιμετώπιση των πραγμάτων και της θεραπείας μιας παθογένειας, η οποία φαίνεται να έχει πολύ βαθιές ρίζες. Και είναι σίγουρα εδώ που θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η οποιαδήποτε επιπόλαια αντίκρυση του ζητήματος, όπως δυστυχώς συνέβαινε μέχρι τώρα, όχι μόνο δεν λύνει γόρδιους δεσμούς που κρύβονται πίσω απ’ αυτή την μεγάλη κοινωνική μάστιγα, αλλά και ολέθρια μπορεί ν’ αποβεί. Δεν είναι αυτό υπερβολή αν συνειδητοποιήσουμε ότι το πιο ζωντανό παζλ στο στήσιμο της κοινωνίας, τα παιδιά και οι νέοι, αναγκάζονται να επιλέξουν ως σωτήρια διέξοδο τους μια αληθινή κόλαση θανάτου. Τους σπρώχνει εκεί η ίδια η ναρκωμένη κοινωνία, στην οποία οι λίγοι του συστήματος βολεύονται και βολεύουν….
Έχουν εξαγγελθεί στο παρελθόν, πρόσφατο και μακρινό, άπειρα προγράμματα και σχεδιασμοί γι’ ανακοπή της ασυγκράτητης ορμής, που χαρακτηρίζει την μάστιγα αυτή. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, τα πιο πολλά αποδείχθηκαν φρούδα περιεχομένου, παρά τον εντοπισμό και αξιόλογων προσπαθειών. Εκείνο που επείγει είναι η χάραξη πραγματικών τομών σε καίριας σημασίας ζητήματα, που συνιστούν πρωτογενή πηγή της μάστιγας. Αυτό έχει να κάνει με την τόλμη ν’ αγγίξουμε το βασανιστικό «γιατί» ένας νέος, από τόσο μικρή ηλικία, να επιλέγει με τόση ευκολία να εισέρχεται στα γρανάζια της θανατηφόρας αυτής διαδικασίας. Όσοι νομίζουν ότι δεν τους αφορά το θέμα, αλλά έχει να κάνει απλά και μόνο με κάποιες οικογένειες που έχουν σοβαρά προβλήματα διαφόρων μορφών, το ολιγότερο τρέφουν ψευδαισθήσεις, που καθιστούν το πρόβλημα ακόμα πιο ασύλληπτο. Είναι ακριβώς, όπως το χαρακτήρισε η υπουργός κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο εξελίσσεται για όλη την κοινωνία με τόσο θανατηφόρες δόσεις…
Το πρώτο, ίσως, τολμηρό βήμα θα ήταν η επιχείρηση ανάσχεσης όλων εκείνων των παραγόντων που θρέφουν το θηρίο και το καθιστούν λίγο ή πολύ αδάμαστο. Η αναγνώριση ότι η πολυπλοκότητα του ζητήματος καθιστά άκρως αναγκαία και επείγουσα την παραδοχή ότι από τα σπλάχνα της ίδιας της τόσο ακοινώνητης κοινωνίας μπορούν να εξιχνιαστούν πραγματικά και βαθύτερα αίτια, θα ήταν ένα πρώτο βήμα.
Αφήνονται σήμερα τα παιδιά και οι νέοι μας να βιώνουν τις πιο τραυματικές ματαιώσεις σε όλα σχεδόν τα επίπεδα της ζωής. Από την εικόνα που εισπράττουν για την όλη δομή της πολιτείας και της κοινωνίας στη βάση του βολέματος, της αναξιοκρατίας και της διαπλοκής, μέχρι τα οδυνηρά βιώματα της εισόδου τους, μετά από κόπους και θυσίες, στα πεδία της ματαίωσης ονείρων για επαγγελματική και οικογενειακή αποκατάσταση τους, δεν είναι και τόσο αμελητέοι και άσχετοι παράγοντες. Αφήνουν να απλώνονται οι ευθύνες σ’ ένα ευρύτερο πέπλο, το οποίο όταν το ψάξουμε βαθύτερα δεν είναι και τόσο μυστηριώδες. Έχει να κάνει τελικά εν γένει με τον ίδιο τον εαυτό μας, αλλά και με την τόσο ψεύτικη και επίπλαστη βιτρίνα της κοινωνίας. Το μέγα «σκάνδαλο», λοιπόν, είναι γιατί ένας νέος σήμερα να προτιμά να φλερτάρει με τον θάνατο και να είναι τόσο αποστασιοποιημένος από την ομορφιά της ζωής.
