Με ανακοίνωση της, η ΔΕΟΚ επικρίνει ως ανεπαρκή την ποινή φυλάκισης, με αναστολή, σε ένα ζεύγος γεωργών που καταδικάστηκε για κακομεταχείριση αλλοδαπών από τρίτες χώρες, τους οποίους εργοδοτούσε σε καλλιέργειες.
Η ανακοίνωση είναι μια χαρά. Και λίγα λέει.
Όμως, υπήρξε για την κακομεταχείριση εργατών ανοχή και από τις συντεχνίες. Και ανοχή προς πολλούς απαράδεκτους μεγαλο-γεωργοκτηνοτρόφους που καταπατούν με τες ποδίνες νόμους και δικαιώματα. Και ανοχή προς αγροτικές (σ.σ. εργοδοτικές) οργανώσεις, που λίγα λένε και ακόμα πιο λίγα πράττουν για εξανθρωπισμό κάποιων μελών-πελατών τους.
Λέει για παράδειγμα η ΔΕΟΚ: «Σοβαρές ευθύνες για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί αναφορικά με τις συνθήκες απασχόλησης στη γεωργοκτηνοτροφία έχει και η ίδια η πολιτεία και ιδιαίτερα το Υπουργείο Εργασίας, το οποίο έχει μετατραπεί σε υπηρεσία ανεξέλεγκτης διεκπεραίωσης αδειών εργοδότησης ξένων εργατών, χωρίς να ελέγχει και να διασφαλίζει ότι τηρούνται έστω και στο ελάχιστο τα βασικά κριτήρια αξιοπρεπούς εργασίας».
Λέει, επίσης, η ΔΕΟΚ: «Η πρόσφατη (σ.σ. νέα) στρατηγική των ανοικτών συνόρων για την απασχόληση εργαζόμενων από τρίτες χώρες θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη όξυνση του προβλήματος».
Και προσθέτει: «Το πρόβλημα της εκμετάλλευσης και της διαβίωσης των εργαζομένων από τρίτες χώρες, ιδιαίτερα στον κλάδο της γεωργοκτηνοτροφίας, δεν είναι σημερινό, ούτε συγκυριακό. Η ΕΕ καλεί την κυπριακή Κυβέρνηση εδώ και μια δεκαετία να πάρει μέτρα για την προστασία των εργαζομένων από τρίτες χώρες, χαρακτηρίζοντας την Κύπρο σαν μια από τις χειρότερες χώρες στην Ευρώπη στον τομέα της προστασίας και διασφάλισης της αξιοπρεπούς εργασίας και της διαβίωσης των εργαζομένων στην γεωργοκτηνοτροφία».
Μόνο που αναμέναμε από τη ΔΕΟΚ και τις άλλες συντεχνίες, όλα αυτά να τα επικαλούνταν με μεγαλύτερο δυναμισμό όταν γινόταν ο διάλογος για τον εθνικό κατώτατο μισθό, αντί να αποδεχθούν σιωπηρά, οι πλείστες, να εξαιρεθεί η γεωργοκτηνοτροφία από τον κατώτατο, επειδή, υποτίθεται, οι εργοδότες πληρώνουν λεφτά για φαϊ και στέγαση των αλλοδαπών. Πολλοί ναι, πληρώνουν για αξιοπρεπή στέγαση και σίτιση των εργοδοτουμένων. Πολλοί άλλοι όχι. Και το ξέρουν όλοι. Διότι δεν είναι σίτιση να «πετάσσεις» του άλλου ένα σακκούλι ρύζι ή αλεύρι ή πατάτες και να λες «ταϊζω τον». Ούτε να τον πετάς στα πισινά της μάντρας ή σε παράγκες στο περβόλι ή σε χαλόσπιτα και να λες «διώ-του τζιαι σπίτι να μεινίσκει». Διότι, σε αυτό το παλιοσύστημα με αυτοσκοπό την κερδοσκοπία, που ζούμε, όταν με διάταγμα επιτρέπεις σε κακούς ανθρώπους – εργοδότες να καθορίζουν και το φαϊ και την στέγαση των υπαλλήλων τους, θα κάνουν το κάθε τι για να συμπιέσουν τα έξοδα.
Τα ξέρουν και οι συντεχνίες, τα ξέρει και το υπουργείο, ελπίζουμε ότι τα ξέρει ή θα τα μάθει και ο νέος υπουργός και θα κάνει κάτι. Μόνο υπουργέ, μην τους ακούτε αν σας λένε πως είναι μεμονωμένες περιπτώσεις.
