Aκούεται μονότονο αλλά δεν θα μπορούσε να αφαιρεθεί από μια επικαιρότητα που κορυφώνεται τις τελευταίες μέρες, απλά και μόνο γιατί σχετική αναφορά έγινε και στο προηγούμενο κυριακάτικο κείμενο. Άλλωστε, πέρα από τις εκδηλώσεις μνήμης για την τραγωδία του Τσέρνομπιλ και τα διαχρονικά θύματά της και, ταυτόχρονα, εγρήγορσης στην προοπτική λειτουργίας του φρεσκοκατασκευασμένου πυρηνικού σταθμού στο Άκκουγιου, ήταν προγραμματισμένες γιορτές και πανηγύρια στον τόπο του εγκλήματος, δυο δρασκελιές από την κατεχόμενη Κερύνεια.
Τούτες οι εξελίξεις μοιάζουν τραγικά ειρωνικές τριανταεφτά χρόνια από τότε γιατί, σύμφωνα με τις από μέρες πληροφορίες, η 27 του Απρίλη είχε καθοριστεί σαν η μέρα παραλαβής μιας πρώτης δόσης πυρηνικού καυσίμου που καθιστούν τον σταθμό δυνάμει λειτουργικό κι ας μην είναι έτοιμος. Mα τότε γιατί βιάστηκαν; Για να προλάβουν άραγε αυξήσεις στις τιμές του καυσίμου;
Απλούστατα γιατί φτάνουν οι εκλογές και κάθε έργο που μπορεί να τονώσει τα περί τον σουλτάνο πατριωτικά αισθήματα είναι πρόσθετα χρήσιμα ενόψει του εκλογικού στόχου. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που στήνονται φιέστες για το Ακκουγιού, πότε για τον θεμέλιο λίθο, πότε για μια ακόμα εξαγγελία με στόχο τις πυρηνικά ευαίσθητες χορδές των υπηκόων. Για όσους έχουν άλλη άποψη, οι φυλακές χωράνε ακόμα κι άμα χρειαστεί κτίζονται κι άλλες, οι νόμοι αλλάζουνε για να νομιμοποιήσουν παρονομίες, οι μελέτες επιπτώσεων στο περιβάλλον είναι λειψές και προκατασκευασμένες (σημ.: καλά, αυτά τα βλέπουμε και σε δημοκρατικά καθεστώτα), ουδεμία τεκμηρίωση για τις υποτιθέμενες ενεργειακές ανάγκες που αναμένεται να καλυφθούν με το Ακκουγιού και τους άλλους δυο σταθμούς (Σινώπη, Αδριανούπολη) που προγραμματίζονται.
Μαζί με αυτά υπάρχουν και τα αναπάντητα ερωτήματα για την επιλογή μιας έντονα σεισμογενούς περιοχής για τη χωροθέτηση ενός τέτοιου έργου με ψηλό βαθμό κινδύνου καθώς και το σημαντικά ψηλότερο κόστος έναντι άλλων, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, πολύ φιλικότερων προς το περιβάλλον και τους ανθρώπους. Όλα αυτά, αναπόφευκτα οδηγούν σε άλλες σκέψεις για τους στόχους και τις προσδοκίες της Τουρκίας, συγκεκριμένα τη στρατικοποίηση, σε μεταγενέστερο στάδιο, της αποκτώμενης τεχνογνωσίας.
Ήταν ιδιαίτερα ενημερωτική κι επιβεβαιωτική ήδη καταγραμμένων ανησυχιών η εκδήλωση της περασμένης Τετάρτης που οργάνωσε η Κυπριακή Αντι-Πυρηνική Πλατφόρμα στο Σπίτι της Συνεργασίας. Προσκεκλημένη ομιλήτρια, ήρθε από την Κωνσταντινούπολη η ακτιβίστρια Pinar Demircan που μέσα, από ένα συγκλονιστικό εκθεσιακό υλικό, μας ξενάγησε σε ένα οδοιπορικό, ξεκινώντας από τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και τις διαδοχικές δολοφονικές πυρηνικές δοκιμές σε «επιλεγμένα» ξεγραμμένες (αλήθεια, με ποια κριτήρια;) περιοχές, μέσα από μια σειρά «ατυχημάτων» σε σταθμούς για «ειρηνική» χρήση της πυρηνικής ενέργειας.
Σημαντικές στάσεις σ΄αυτή τη διαδρομή, το Τσέρνομπιλ (1986) κι η Φουκοσίμα (2011) με άφιξη στο Ακκουγιού του 2023, τη νέα αφετηρία θανάτου για τη δική μας, αυτή τη φορά, περιοχή. Ο Θεόδωρος Χριστούδιας, παραπέμποντας στην εμπειρία, αμφισβήτησε τις στατιστικές «ασφάλειας» και τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματα της πυρηνικής ενέργειας, παρουσιάζοντας με τρόπο περιεκτικό κι απεικονιστικό ενδιαφέροντα αποτελέσματα του Ινστιτούτου Κύπρου, στο πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας, με σύγκριση μετρήσεων και μοντέλων διασποράς των ραδιενεργών εκπομπών καθώς και προβλέψιμες διαπιστώσεις σε απαισιόδοξα πλην ρεαλιστικά σενάρια.
Ακόμα κι αν ξεκινήσει τη λειτουργία του το Ακκουγιού, ο αγώνας συνεχίζεται. Στόχος πια θα είναι να κλείσει πολύ πριν κλείσει τον αναμενόμενο κύκλο ζωής του (τριάντα πέντε μέχρι πενήντα χρόνια), όπως ακριβώς έκλεισαν πρόσφατα οι πλείστοι πυρηνικοί σταθμοί στη Γερμανία και αλλού…
Στο μεταξύ, αύριο ξημερώνει Πρωτομαγιά. Mέρα των δικαιωμάτων των εργαζομένων, μέρα διεκδίκησης κι αξιοπρέπειας. Εκδηλώσεις και διακηρύξεις ακόμα κι από αυτούς που τα καταπατούν. Σημαντικές οι κατακτήσεις, σημαντικές και οι απώλειες, συχνά επιμελώς καλυμμένες σε συσκευασίες δώρου.
Παράξενη Πρωτομαγιά, μ΄ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια… Δεν είναι αργία είν΄ απεργία! Μέσα απ΄ τη ζέστα του σφαγείου και με στεφάνια δροσερά, θ΄ανταμωθούμε μια τρελή πρωτομαγιά… Πρώτη Μαϊου κι απ΄ τη Βαστίλη ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών… Πρωτομαγιά… κι ένα πρωϊ σε μια γωνιά στην Κοκκινιά, είδα τον μπόγια να περνά και τον φονιά… Πρώτη του Μάη του 1976 χάθηκε σε ένα, τουλάχιστον «παράξενο», αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο αγωνιστής Αλέκος Παναγούλης, «τρομοκράτης», κατά τη φασιστική χούντα, όπως τώρα ο Κούρδος Κενάν Αγιάζ, «τρομοκράτης» κι αυτός, κατά τη δημοκρατική Ευρώπη… Πρώτη του Μάη του 1944… Ήρθαν και βασίλεψαν τα βαθιά σου μάτια κάποιο Σαββατόβραδο στην Καισαριανή… Εκτέλεση διακοσίων πολιτικών κρατουμένων, στη μεγάλη πλειοψηφία μελών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ… Ο Μάης ξανάρχεται, με τη μελωδία του Μάριου Τόκα «Σ΄αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη, σ΄αγαπώ» που έφυγε τρεις μόλις μέρες πριν έρθει ο Μάης του 2008…
Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε… Ο Μάϊος δεν ήταν, κι ακόμα δεν είναι, πάντα μυρωδάτος…
Σημ.: O τίτλος του παρόντος είναι δανεισμένος από οικολογικό σύνθημα στην Ελλάδα της δεκαετίας του ΄80. Οι μεγαλύτεροι, όσοι το θυμούνται, το τιμούν. Οι νεότεροι, αν το υιοθετούν, ας το υπηρετήσουν…
