Σκέφτομαι εκ των υστέρων ότι έχω γράψει για την παρούσα έκδοση της εφημερίδας ένα δισέλιδο ρεπορτάζ με «πρωταγωνιστές» τους δράστες βίαιων εγκλημάτων, ιδιαίτερα ληστειών, αλλά μόνο λίγες γραμμές για τα θύματα τους, που μένουν όπως πάντα αφανείς και σκιώδεις φιγούρες στα παρασκήνια.
Γιατί ναι, αυτό αντανακλά τη διαχρονική πραγματικότητα της δημοσιογραφίας, αλλά και των βασικών επιστημών του ανθρώπου, της ψυχολογίας, της εγκληματολογίας, της κοινωνιολογίας, της ανθρωπολογίας, πρωτίστως να προσπαθούν να αναδείξουν και να κατανοήσουν τι κρύβουν οι κουκουλοφόροι κάτω απ’ τις κουκούλες τους και πώς λειτουργεί το εγκληματικό μυαλό και ο παραβατικός ψυχισμός, με…ιδανικό στόχο μια ανθρωπότητα χωρίς βία.
Αλλά τι γίνεται με τα θύματα και τις οικογένειες τους, που οι κουκουλοφόροι αφήνουν πίσω τους, φεύγοντας από τον χώρο του εγκλήματος; Αν δεν έχουν δολοφονηθεί από τους κακοποιούς, πώς βιώνουν τα τραύματά τους, σωματικά και ψυχικά; Πώς διαχειρίζονται με τον εαυτό τους και τους γύρω τους, το μετατραυματικό σοκ από τη βάναυση και απρόκλητη επίθεση των μασκοφόρων; Κάποιες απαντήσεις, μου έδωσε ο γιος των θυμάτων της ληστείας της 19ης Απριλίου 2023, όταν πέντε κουκουλοφόροι εισέβαλαν ξημερώματα στο σπίτι τους στη Λάρνακα και κτύπησαν τους γονείς του, πριν αρπάξουν χιλιάδες ευρώ και κοσμήματα κι εγκαταλείψουν τον χώρο.
Στην περίπτωση αυτή, τα τραυματισμένα θύματα έχουν το υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον – και προφανώς την οικονομική δυνατότητα – να λάβουν κάποια βοήθεια που θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν. Αλλά τι γίνεται με τα θύματα που δεν έχουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο; Ποιος νοιάστηκε άραγε για την οικιακή βοηθό σε σπίτι στην Πόλη Χρυσοχούς, που στις 3 Μαρτίου 2023 έζησε την κόλαση όταν δύο κουκουλοφόροι την ακινητοποίησαν, της έβαλαν μαχαίρι στο λαιμό, της έριξαν καυστικό υγρό στο πρόσωπο, την έδεσαν χειροπόδαρα και τη φίμωσαν για να της πάρουν τα 60 ευρώ που είχε στο τσαντάκι της;
Κάποια αισιοδοξία δημιουργεί το γεγονός ότι τα τελευταία δύο χρόνια συζητούνται στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Βουλής τα κενά και οι παραλείψεις στο κυπριακό δίκαιο ποινικής δικαιοσύνης, ώστε να τίθενται στο επίκεντρο τα δικαιώματα των…«αόρατων» σήμερα θυμάτων εγκληματικότητας στην Κύπρο. Είναι ένα ελάχιστο φως στη σκοτεινή γωνιά όπου τα θύματα αφήνονται να μετρούν απαρατήρητα τις πληγές τους.
