Αποσβολωμένος αντίκρισα τη λίστα όσων εισέφεραν για την προεκλογική εκστρατεία του Νίκου Χριστοδουλίδη! Δεκάδες. Το συνολικό ποσό ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο ευρώ! Εμβρόντητος, βεβαίως, είδα και τη λίστα χορηγών και του Αβέρωφ και του Μαυρογιάννη! Εταιρείες που μοίρασαν 200.000, 50.000, 25.000 ευρώ! Κάποιες, μάλιστα, εμφανίζονται και στους τρεις υποψηφίους ή στους δύο. Αυτοί είναι οι πιο καλοί παίκτες. Ποντάρουν στα σίγουρα. Ό,τι και αν προκύψει θα είναι «δικός» τους! Κάποτε, σε αυτό τον δύσμοιρο τόπο, εύποροι άνθρωποι (Θεοδότου, Διανέλλος, Μιτσής, Παρασκευαΐδης, Ιωάννου, Λεβέντης, Απέητος κ.α.) με κίνητρο την άδολη αγάπη για την πατρίδα τους, έκτιζαν σχολεία, ιατρικά κέντρα και άλλα ευαγή ιδρύματα. Ωιμέ! Στην τρίτη μετά Χριστόν χιλιετία, η «φιλανθρωπία» αγκαλιάζει υποψηφίους Προέδρους! Κατάντημα το λες. Το οποίο αντανακλά πλήρως, την γενικότερη κατάπτωση σε όλα τα επίπεδα.
Πίσω από τον εντυπωσιασμό τον οποίο προκαλεί η σωρεία ανοιχτοχέρηδων σύγχρονων «ευεργετών», προφανώς, μας διέφυγε η ουσία. Ότι το περιβόητο νέο πνεύμα το οποίο τόσο μαχητικά διακήρυτταν οι αποδέκτες των βαρβάτων «ευεργεσιών», μαχαιρώθηκε πισώπλατα εν τη γενέσει του. Η πολυπόθητη για την κοινωνία διαφάνεια την οποία υπόσχονταν, εμφανίστηκε δειλά-δειλά μετά από ασφυκτική πίεση.
Αβέρωφ και Μαυρογιάννης πρόσφεραν περισσότερη διαφάνεια αλλά όχι πλήρη. Ο Χριστοδουλίδης, ο οποίος ήταν ο σημαιοφόρος του νέου πνεύματος, δυστυχώς, απώλεσε την ευκαιρία να δώσει εμπράκτως ένα πειστικό παράδειγμα. Ο πρώτος δημοσιοποίησε μόνο τις εισφορές άνω των 5.000 ευρώ και ο δεύτερος μόνο άνω των 10.000 ευρώ (χθες έδωσε τον πλήρη κατάλογο). Ο νέος Πρόεδρος, όμως, απέφυγε αρχικά να δώσει ονομαστική λίστα. Το έπραξε προχθές, λόγω της πίεσης που του ασκήθηκε μετά την εγγραφή σχετικής πρότασης νόμου. Αν την έδινε αυτοβούλως εξαρχής, θα είχε κάνει ένα πολύ σημαντικό βήμα…
Προτού, αγγίξουμε την ουσία, αξίζει να σταθούμε λίγο στην περιβόητη πρόταση νόμου του ΔΗΣΥ (αρχικά αποδόθηκε στον Αβέρωφ, μετά πέρασε στον Δημητρίου). Ζητά να είναι υποχρεωμένοι οι υποψήφιοι να δημοσιοποιούν αναλυτική κατάσταση όσων εισφέρουν στην εκστρατεία τους και η πρόταση να έχει αναδρομική ισχύ. Εύλογο το κίνητρο αν και η πρόταση είναι ορθή. Χαρακτηρίζεται από το κίστημα μερικών στην Πινδάρου (ακόμη δεν έχουν χωνέψει ότι οι εκλογές τελείωσαν και ότι τις έχασαν).
Really; (όπως θα έλεγε και η Αννίτα μας). Μόνο κάποιοι με απύθμενο θράσος θα τολμούσαν να το παίξουν κυνηγοί της διαφάνειας στην Πινδάρου. Οι πρωταγωνιστές της Focus; Εκείνοι που κατά την διακυβέρνησή τους έβλεπαν πολλούς από εκείνους οι οποίοι έπαιρναν χρυσά διαβατήρια, όλως… τυχαίως, να δρασκελούν την είσοδο της Πινδάρου και να καταθέτουν εισφορές στο κυβερνών κόμμα; Έλεος!
Το θέμα των βαρβάτων ή μη εισφορών στους υποψηφίους Προέδρους, όμως, παραείναι σοβαρό. Είναι ουτοπία να θεωρεί κάποιος είναι αθώες. Ότι γίνονται μόνο από υπερβολική αγάπη ή από υπερβολικό φανατισμό των χορηγών προς τους υποψηφίους. Όπως και είναι ψευδαίσθηση να θεωρεί οποιοσδήποτε ότι γίνονται επειδή οι χορηγοί θεωρούν πως κατ’ αυτό τον τρόπο συνδράμουν στο καλό της πατρίδας.
Υπάρχουν και μερικοί τέτοιοι. Στην πλειονότητά τους, όμως, προσβλέπουν στους δεσμούς με την εξουσία. Και, βεβαίως, στην εξόφληση της… υποχρέωσης όταν έρθει η ώρα που θα χρειαστούν κάτι. Με ό,τι κάτι τέτοιο συνεπάγεται. Από απλό ρουσφέτι μέχρι και ύποπτη παράκαμψη νόμων και υποχρεώσεων.
Είναι αλήθεια, ότι το φαινόμενο αυτό των εισφορών σε υποψηφίους Προέδρους δεν μπορεί να απαγορευτεί. Κάτι τέτοιο θα απέφερε άλλα αρνητικά αποτελέσματα. Θα παρέμεναν κυρίαρχα στην πολιτική σκακιέρα τα αμαρτωλά κόμματα, τα οποία κάνουν πάρτι με τα εκατομμύρια της κρατικής χορηγίας, που βγαίνουν από την τσέπη των φορολογούμενων πολιτών. Κανένας Χριστοδουλίδης, ως ανεξάρτητος, δεν θα μπορούσε ποτέ να οραματιστεί την Προεδρία. Θα μπορούσαν να επιβιώσουν μόνο ζάμπλουτοι τύπου Τραμπ.
Τι πρέπει να γίνει; Πρώτον, να γίνει νόμος ότι υποχρεούνται οι υποψήφιοι να δίδουν στη δημοσιότητα πλήρη και αναλυτική λίστα όλων των εισφορών. Δεύτερον, να παρακολουθούνται καθ’ όλη την πενταετία του Προέδρου, οι αποφάσεις και το έργο της Κυβέρνησης. Έτσι ώστε να επισημαίνεται σε ποιες περιπτώσεις οι αποφάσεις της δύναται να ευνοούν κάποιον εκ των «ευεργετών». Πότε, δηλαδή, θα γίνεται εξόφληση της υποχρέωσης…
Ποιος θα αναλάβει αυτό το ρόλο είναι το μεγάλο ερώτημα, ώστε να υπάρχει εμπιστοσύνη πως δεν θα κάνει τα στραβά μάτια. Ευτυχώς, υπάρχει ακόμη κάποιος. Δυστυχώς, είναι μόνος ανάμεσα στους θεσμούς. Ο λόγος για τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Μπορεί να του σύρει κάποιος διάφορα αναφορικά με διάφορες τοποθετήσεις του, όμως, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την ακεραιότητά του. Και ότι δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανένα.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχασε την ευκαιρία να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την διαφάνεια αν είχε δημοσιοποιήσει αυτοβούλως τους χορηγούς του. Μπορεί, ωστόσο, να αδράξει την ευκαιρία, υιοθετώντας την προαναφερόμενη εισήγηση. Θα είναι ένα αποφασιστικό βήμα!
