Τον Ιούνιο του 2018, ο αείμνηστος δήμαρχος Αμμοχώστου, Αλέξης Γαλανός, τόλμησε να εκφράσει δισταγμό για το άνοιγμα του οδοφράγματος της Δερύνειας. Όχι ότι διαφώνησε, μόνο διστακτικά δήλωσε ότι θα ήθελε να μεταφέρει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν προβληματισμό:

Ότι έτσι όπως εξελίχθηκε η υπόθεση του ανοίγματος του οδοφράγματος Δερύνειας, και ειδικά η υπόθεση της Αμμοχώστου, ίσως χρειάζεται να σκεφτεί «αν θα πρέπει να δοθεί μια αναβολή στη διάνοιξη του οδοφράγματος». Διότι, όπως εξήγησε, η τουρκική πλευρά το αντιμετωπίζει «ως ένα τρόπο για να κερδίσουν τουρισμό και να προχωρήσουν σιγά – σιγά να εποικίζουν περίκλειστα μέρη της Αμμοχώστου, πρόκειται για μια επέκταση της τουρκικής κατοχής».

Τον κατάταξαν στο άψε σβήσε στους απορριπτικούς (Τον Γαλανό, που το 2013 υπέγραφε κοινές δηλώσεις με τον παράνομο δήμαρχο Αμμοχώστου Οκτάι Καγιάλπ, επενδύοντας στη συνεννόηση). Και ξεκίνησαν τις επιθέσεις εναντίον του. Μάλιστα, η δημοτική ομάδα του ΑΚΕΛ στο δήμο Αμμοχώστου, εξέδωσε ανακοίνωση για να πει ότι «οι δηλώσεις του δημάρχου, για επικείμενο εποικισμό και του περιφραγμένου τμήματος της Αμμοχώστου, διασπείρουν φόβο ανάμεσα στον προσφυγικό κόσμο και στην πραγματικότητα υποθάλπουν ένα κλίμα απορριπτισμού».

Υποβάθμιζαν κιόλας τον κίνδυνο λέγοντας: «Ο δήμαρχος επικαλείται κινήσεις που στοχεύουν στον εποικισμό της πόλης, ωσάν και η πόλη δεν εποικίζεται σε άλλα τμήματά της εδώ και 44 χρόνια». Δηλαδή, αφού εδώ και 44 χρόνια εποικίζονται άλλα τμήματα της πόλης, τι νόημα έχει και μας ανησυχεί ο Γαλανός για επικείμενο εποικισμό και του περιφραγμένου τμήματος!

Τώρα, που εξελίσσεται αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Αλέξης Γαλανός, αλλά και χειρότερα -πωλούνται ξενοδοχεία από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους- εκφράζουν όλοι την απελπισία τους. Ωιμέ! Θρήνος και σπαραγμός αντί πολιτική σοφία. «Η Τουρκία εκμεταλλεύεται το παρατεταμένο αδιέξοδο για να δημιουργεί τέτοια και άλλα κατοχικά τετελεσμένα επί του εδάφους», έλεγε ο Στέφανος Στεφάνου. «Οφείλουμε να συνειδητοποιούμε πόσο επιζήμιο είναι το διαπραγματευτικό αδιέξοδο», έλεγε η Αννίτα Δημητρίου. Αυτές είναι οι απαντήσεις τους! Είναι η απουσία διαπραγματεύσεων που ευθύνεται, δεν είναι η τουρκική πολιτική. Την οποία, φυσικά, κάνουν πως δεν την βλέπουν ακόμα κι όταν εφαρμόζεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου. Διότι, όταν πανηγύριζαν για το άνοιγμα της Δερύνειας, κι όταν ακόμα και σήμερα, φωνάζουν ότι πρέπει να ανοίξουν κι άλλα οδοφράγματα, δεν μπορούσαν να διαβάσουν εκείνα που διάβαζε ο Αλέξης Γαλανός και όσοι άλλοι προειδοποιούσαν, πριν από πέντε χρόνια. Διασπείρουν φόβο ανάμεσα στον προσφυγικό κόσμο και υποθάλπουν ένα κλίμα απορριπτισμού!

Αρκούνται, λοιπόν, να καλούν την κυβέρνηση να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις για να σωθεί η Αμμόχωστος. «Πρέπει να γίνουν και οι δέουσες κινήσεις από πλευράς της κυβέρνησης για να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», έλεγε η Αννίτα, ξεχνώντας ότι κυβέρνηση από το 2017 (που ξεκίνησε «το διαπραγματευτικό αδιέξοδο») μέχρι πριν δυο μήνες ήταν δική της κυβέρνηση.

Αλλά, δεν είναι αυτή η ουσία. Είναι το ότι δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν παρά μόνο να επιστρέψουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Κι ας μην επιστρέφουν αυτοί με τους οποίους πρέπει να διαπραγματευτούμε. Διότι αυτοί εφαρμόζουν πολιτική οδοφραγμάτων με σκοπό την ενίσχυση της «τοπικής οικονομίας» και την αποδοχή κρατικής οντότητας του κατοχικού καθεστώτος και οι δικοί μας θέλουν την πολιτική των οδοφραγμάτων γιατί πιστεύουν ότι «εξυπηρετείται η προσπάθεια για επαναπροσέγγιση, συμφιλίωση και συνεργασία των δύο κοινοτήτων», όπως έλεγε το ΑΚΕΛ τότε που απαντούσε στον Γαλανό.

Λες και όσα περισσότερα οδοφράγματα ανοίγουν τόσο θερμότερη θα είναι η συμφιλίωση. Το αποτέλεσμα, όμως, θα έπρεπε να μας απασχολεί και όχι ο ευσεβοποθισμός. Διότι, τελικά, αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι η συνεργασία των δύο κοινοτήτων, είναι η συνεργασία των δυο κρατιδίων. Αυτή είναι η πολιτική που εφαρμόζει η Τουρκία, είτε υπάρχει διαπραγματευτικό αδιέξοδο, είτε υπάρχουν άστρα να ευθυγραμμίζονται.

Υ.Γ. Σε προσωπικές συζητήσεις μας με τον Αλέξη Γαλανό, όποτε βρισκόμαστε μπροστά σε μεγάλα προβλήματα και αδιέξοδα (οικονομικά, πολιτικά κ.α), υπέβαλλε συχνά μια ερώτηση – διαπίστωση: Πέσμου, ανακαλύφθηκε τρόπος να αλλάξει το DNA του Κυπραίου; Όχι, δεν υπάρχει τρόπος, αυτοί είμαστε, τελεία και παύλα.

Ως να έλεγε, δεν έχουμε σωτηρία. Έχουμε;