Την πιπιλίζουν όλοι οι αυτοονομαζόμενοι «πολιτικά ορθοί», αγγλιστί politically correct. Αυτοί που, όπως μου έλεγε και προ ημερών ο κυπριακής καταγωγής μαθηματικός και σπουδαίος συγγραφέας, Τεύκρος Μιχαηλίδης, είναι εφοδιασμένοι μ’ έναν ηδυσμένο λόγο που ξέρει να κρύβει απάνθρωπες στάσεις πίσω από ευπρεπείς λέξεις!
Δεν κατέχουν την πραγματική σημασία της, που πολύ απλά, κατά Μπαμπινιώτη, είναι ότι εκδηλώνω σύμφωνη γνώμη, αποδοχή ή και στήριξη προκειμένου να επιτευχθεί κάτι προς αμοιβαίο όφελος. Μπορεί να αφορά χωρισμό (βλέπε διαζύγιο, κοινή συναινέσει, που λέμε), μπορεί όμως και συνεργασία.
Στην εξωτερική πολιτική, πιθανότατα σύντομα μετά τις εκλογές, θα βρεθούμε απέναντι στην πρόκληση έναρξης διαλόγου με την Τουρκία. Να τι έγραψε ο έμπειρος διπλωματικός συντάκτης, Νίκος Μελέτης, στο Liberal.gr:
«Πώς θα μπορέσει να γίνει ένας τέτοιος διάλογος χωρίς να υπάρχει συγκροτημένο εθνικό μέτωπο και ευρεία συναίνεση; Συναίνεση η οποία εκτός ορισμένων εξαιρέσεων φαίνεται να υπάρχει σε επίπεδο θέσεων, αλλά δεν εκφράζεται δημοσίως γιατί η νυν αντιπολίτευση θέλει να εκδικηθεί την κυβέρνηση για τον πόλεμο που της έκανε στην Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ η κυβέρνηση αφήνεται ανενόχλητη ακόμη και σε λάθος επιλογές καθώς η αντιπολίτευση ελπίζει ότι τα λάθη αυτά θα της επιφέρουν και πολιτικό κόστος».
Αυτή είναι μια ολόσωστη απόδοση της λέξης, αλλά και προτροπή προς «κάθε ενδιαφερόμενο» να αφήσει τους λαϊκισμούς και την αερολογία, να κατανοήσει την πραγματική σημασία της και να προχωρήσει.
Στις πρόσφατες, αλλά και παλιότερες, εκλογές στην Κύπρο, είχαμε μια συνεργασία/ σύμπλευση κομμάτων προς υποστήριξη υποψηφίων για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Η «συναίνεση» ήταν σε κάθε δημόσια δήλωσή τους. Ήταν όμως, όπως φάνηκε και στο τραπέζι της κατ’ αρχήν συμφωνίας τους. Αυτή, δεν αφορούσε μόνο κάποια κοινή γραμμή σύμπλευσης σε καίρια εθνικά, πολιτικά ζητήματα. Δυστυχώς, αφορούσε και ένα στοιχείο δούναι-λαβείν. Τι μου δίνεις, για να σου δώσω εγώ την υποστήριξή μου; Ξέρουμε το παζάρι αυτό. Ξέρουμε και το ζητούμενο: Αξίωμα. Καρέκλα. Πείτε το όπως θέλετε. Μην το πείτε όμως «συναίνεση». Είναι κάθε άλλο εκτός από αυτήν.
Όμως, όπως σημειώνει ο Ν. Μελέτης στο ενδιαφέρον άρθρο του (εδώ: https://www.liberal.gr/politiki/i-anagki-ethnikis-synennoisis-kai-o-mythos-ton-kyberniseon-synergasias), «οι μεγάλες αλλαγές στην υγεία, στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στην καθημερινή ζωή του πολίτη, οι αναγκαίες και τολμηρές αποφάσεις στην εξωτερική πολιτική δεν μπορούν να επιτύχουν χωρίς την επιδίωξη και επίτευξη ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων Και αυτό είναι που μας λείπει. Όχι απλώς μια κυβέρνηση συνεργασίας που απλώς θα μοιράσει διακομματικά αξιώματα, θέσεις και ρουσφέτια…»
Persona Grata. Σωτήρης Τσιόδρας, 58, Έλληνας ιατρός, παθολόγος, με ειδικότητα στην λοιμωξιολογία, ο άνθρωπος που μας ενημέρωσε και μας καθοδήγησε από την αρχή της πανδημίας, μας κράτησε όρθιους, μακριά από πανικό, με ψυχραιμία και «επιστημονικότητα». Διάβασα αυτές τις μέρες ότι τώρα εν όψει εκλογών είχε προτάσεις από κόμματα για να μπει στα ψηφοδέλτιά τους. Ευτυχώς, αρνήθηκε. Είπε ΟΧΙ γιατί είναι Ιατρός! Ενώ οι τότε επικριτές του, σήμερα βρίσκονται υποψήφιοι –κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ– έτοιμοι να θρονιαστούν στον βουλευτικό θώκο, αυτός είναι στο νοσοκομείο του μέρα–νύχτα, θεραπεύει και λύνει προβλήματα. Κάτι που οι πλείστοι πολιτικοί δεν κάνουν.
Τροφή για Σκέψη, από την ακόλουθη ανάρτηση της δημοσιογράφου Χριστίνας Πουλίδου στο Facebook, την περασμένη Δευτέρα, 1η Μαΐου:
«Χτες, έπειτα από χρόνια, ξαναπήγα στο σινεμά. Με τη μασκούλα μου εννοείται. Η μόνη. Παρατήρησα λοιπόν το εξής (λυπηρό) φαινόμενο: Στην αίθουσα ήταν διάσπαρτη πιτσιρικαρία από εφηβάκια. Τα οποία μιλούσαν σε όλη τη διάρκεια του έργου. Όχι δυνατά – το ένα με το άλλο, σιγανά, συντροφικά. Όταν έκανα παρατήρηση, απορώντας μου είπαν “μα δεν μιλούσαμε δυνατά”. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι ήταν καλά κι ευγενικά παιδιά που απλά δεν είχαν την παιδεία του σινεμά. Έχουν την παιδεία της τηλεόρασης. Με τα χρόνια του κόβιντ στην πλάτη τους, δεν μυήθηκαν στην κουλτούρα του σινεμά. Το ισοπέδωσαν με την τηλεόραση – και είναι κρίμα, γιατί αν κάποιος δεν τους μάθει τη διάκριση, θα χάσουν μια μεγάλη απόλαυση».
