Κάθε Απρίλη και Μάη, από το 2019 με στοιχειώνουν, όπως και πολλούς εκ των συναδέλφων, οι μέρες που ζήσαμε με την υπόθεση του κατά συρροή δολοφόνου. Κάποιοι στις λίμνες να παρακολουθούν τις εξελίξεις των ερευνών, κάποιοι στα δικαστήρια και κάποιοι πίσω στο γραφείο να καταγράφουν ανταποκρίσεις και να συνδέουν τα παζλ των πληροφοριών. Οι μέρες που ήρθαμε όλοι πρόσωπο με πρόσωπο με μια άγρια πραγματικότητα που κανείς μας δεν πίστευε ότι θα ζήσει ποτέ. Σε μια βραχονησίδα όπως η Κύπρος. Όσα εγκλήματα κι αν κάλυψε ο καθένας από μας. Με όση αγριότητα κι αν ήρθε αντιμέτωπος μέσα από τέτοιου είδους ρεπορτάζ. Δύσκολες μέρες που δεν μας άφησαν ανεπηρέαστους…
Η αλήθεια είναι πως από τότε θυμάμαι τα πρόσωπα των συναδέλφων στο τελευταίο δικαστήριο που έκλεισε εκείνο τον φρικτό κύκλο. Η στιγμή που ακούσαμε την απόφαση καταδίκης του κατά συρροή δολοφόνου μαζί με όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης. Μαζεμένες. Δύο μήνες και κάτι, αδιάκοπης δουλειάς και συλλογής πληροφοριών για να μεταφερθούν στην κοινή γνώμη, πώς χώρεσαν σε μερικά λεπτά ανάγνωσης της έκθεσης της Νομικής Υπηρεσίας; Ένιωσα σαν κάποιος να μου πέταξε παγωμένο νερό στα μούτρα… Και την επόμενη στιγμή, πριν συνειδητοποιήσω καλά – καλά όλα όσα άκουγα, έπρεπε να βγω στο ραδιόφωνο. Το ίδιο και οι συνάδελφοι.
Εβδομηνταδύο μέρες στο καθήκον, ήταν η μέρα που έκλεισε ένας οδυνηρός κύκλος. Κι αργότερα στις κηδείες των θυμάτων που τάφησαν στην Κύπρο. Κι από τότε διερωτώμαι… Πόσα σημάδια άφησε στην ψυχική υγεία μας εκείνη η υπόθεση; Όσο κι αν προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την απόσταση του επαγγελματία δημοσιογράφου, που πρέπει να βλέπει από διαφορετικό φακό τα γεγονότα… Αφορμή λοιπόν ν΄ ανοίξει, έστω και αργά, μια τέτοια συζήτηση για την προστασία της ψυχικής υγείας στο δημοσιογραφικό επάγγελμα.
Σ΄ εκείνη την δύσκολη πορεία, γνωρίσαμε και τους ανθρώπους των θυμάτων. Την μητέρα της Μαρικάρ, που έψαχνε την κόρη της. Τον ανήλικο γιο της, που την περίμενε πίσω στην πατρίδα της. Τους πατεράδες της 6χρονης Σιέρρα και της 8χρονης Έλενας Ναταλία. Την μητέρα της Λύβια, που έψαχνε την κόρη και την εγγονή της…. Τις φίλες, συμπατριώτισσες της Μαρί Ρόουζ, που φρόντισαν την κηδεία της μικρής Σιέρρα και ήταν εκεί σαν να ήταν δικό τους παιδί… Σ’ αυτούς τους ανθρώπους η πολιτεία έταξε αποζημιώσεις. Άσχετα αν ήταν αλλοδαπές, όπως ελέχθη από τον τότε Πρόεδρο. Έκτοτε δεν μάθαμε ποτέ τι απέγινε αυτή η ιστορία. Όχι πως θα ‘ρθουν πίσω οι δικοί τους άνθρωποι, μα είναι μια ανακούφιση πως η πολιτεία δεν τους αγνόησε όπως αγνόησε τις οικείες τους, μέσα από την εγκληματική θεσμική αδιαφορία… Εκείνη που αγνόησε όλα τα σημάδια. Εσχάτως μάθαμε πως κάποιοι απ’ αυτούς ενάγουν τη Δημοκρατία για να βρουν το δίκιο τους. Κι αυτό το ερώτημα ζητεί απαντήσεις. Θα λειτουργήσει έστω και την υστάτη το κράτος δικαίου; Ποιος αρμόδιος θα μας δώσει απαντήσεις;
Τέσσερα χρόνια μετά λοιπόν…
