Εκείνος ο Μάης υπήρξε ο πρώτος που δεν πλέξαμε μαγιάτικο στεφάνι με τα παιδιά μου, όχι επειδή δεν ήταν πλέον παιδιά, αλλά γιατί έλειπαν για σπουδές στο εξωτερικό. Έτσι και αρχίσεις αυτή την εαρινή ιεροτελεστία δεν την σταματάς ποτέ, όπως ακριβώς και το στόλισμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου ή το βάψιμο των κόκκινων αυγών το Πάσχα. Κρεμώντας το στο κατώφλι του σπιτιού, καλωσορίζαμε την άνοιξη, o πόθος μας αρμένιζε ήδη σε μια καλοκαιρινή θάλασσα, σε νύχτες με γιασεμιά, προτού το θέρος μετατρέψει το νησί σε ένα καμίνι κάτω από ένα εκθαμβωτικό φως που θα μας καθήλωνε.
Σαν ήταν μικρά τα κοριτσάκια, καθόμασταν γύρω από ένα τραπέζι, διάσπαρτο με λουλούδια, που είχαμε μαζέψει από το σπίτι του παππού ή τους αγρούς για να φτιάξουμε το στεφάνι μας, μέσω του οποίου μαθαίναμε τα χρώματα, τα ονόματα των λουλουδιών ενώ οσφραινόμασταν τα διαφορετικά τους αρώματα. Να ένα κόκκινο τριαντάφυλλο «Πρόσεχε Γλου μου, τρυπάει το αγκάθι». Κίτρινες σαν τον ήλιο οι μαργαρίτες και τα ηλιοτρόπια. Το κρίνο από την άλλη, λευκό και απαλό σαν αγγέλου χάδι.
Το κρεμούσαμε στην είσοδο της πολυκατοικία μας όπου η Μικρασιάτισσα γειτόνισσά μας, η κυρία Μαρίκα Πολυδωρίδου μας ευχαριστούσε «Φέρατε την άνοιξη κορίτσια και αλλάξατε τη διάθεσή μας». Για άλλους ενοίκους ήταν ανύπαρκτο, ενώ για κάποιες οικοκυρές γινόταν η αφορμή να εκφράσουν την απόγνωσή τους, κάνοντας παράπονο πως λερώνει την είσοδο και έχει ήδη μαραθεί. Το στεφάνι μας ποτέ δεν κατάφερε να ξεκαλοκαιριάσει, ούτε να φτάσει καν έως τις 24 Ιουνίου, όταν στην Ελλάδα πετάνε τα στεφάνια στις φωτιές του Άη Γιαννιού πάνω από τις οποίες πηδούν παιδιά, ακόμη και ηλικιωμένοι. «Κι ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές, του Άη Γιάννη απ’ όσα ξέρεις και μου λες…» λέει ένα αγαπημένο τραγούδι. Ένα πρωί δεν θα βρίσκαμε στην εξώπορτα το στεφάνι μας, αφού μια προκομμένη νοικοτζυρά θα το είχε πετάξει σε έναν κάλαθο απορριμμάτων για να καεί στις φωτιές μιας χωματερής.
Γεμάτα μουσική και τραγούδια πέρασαν τα χρόνια, με κελαδίσματα πουλιών, κελαρύσματα πηγών, τον φλοίσβο της θάλασσας, τη βροχή που χτυπά στο τζάμι και στη στέγη τον χειμώνα, τα ξύλα που καίνε στο τζάκι. Μεγάλωσαν και πέταξαν τα κορίτσια μακριά από τη φωλιά τους. Όλα είναι μουσική και ομορφιά σκεφτόμουνα καθισμένη σε ένα παγκάκι μες στη συννεφιά και την καταχνιά της λονδρέζικης άνοιξης, με τουλίπες και κίτρινους νάρκισσους, γεωμετρικά φυτεμένους στα παρτέρια γύρω από το άγαλμα του Μαχάτμα Γκάντι. Κάποιοι Ινδοί περαστικοί άναψαν λιβάνια κάτω στον βωμό, για να τον τιμήσουν, μύρισε γιασεμιά το πάρκο. Πόσο παράξενο που οι Άγγλοι, πρώην αποικιοκράτες και θαλασσοκράτορες, έχουν ανεγείρει ένα μνημείο για τον Γκάντι, σύμβολο της επανάστασης απέναντι στον αποικιοκρατικό ζυγό, ο οποίος με την παθητική του αντίσταση θα άνοιγε τον δρόμο για την ανεξαρτησία της Ινδίας.
Καθισμένη κάτω από τα πλατάνια, που φόρεσαν ήδη τις πράσινες φυλλωσιές τους και ρίχνουν τους ανθούς τους που σου καίνε τα μάτια, παρακολουθώ τον κόσμο που γυμνάζεται στο καταπράσινο γρασίδι. Εγώ κάνω παθητική γυμναστική και αντίσταση με ένα σακουλάκι μάντολες στο ένα χέρι και στο άλλο σπόρους με τους οποίους ταΐζω τα περιστέρια και τα σκιουράκια. Πάνε μέρες να δω τον ήλιο, μου λείπει όπως και οι γάτες που κυκλοφορούν παντού στα μεσογειακά μέρη. Τόσες μέρες σ’ αυτή την πόλη και η μόνη γάτα που είδα είναι μια περίεργη στο παράθυρο ενός σπιτιού. Κατ’ ακρίβειαν μόνο το κεφάλι της φαίνεται, ένα τεράστιο κεφάλι που με κοιτά υπεροπτικά όποτε περνώ, ίδια με τη Γάτα Τσέσαϊρ, του παραμυθιού «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Μια γάτα ασώματη!
Μου θύμισε τον Θεόδωρο Πάγκαλο, που κάποτε είχε παρομοιάσει το ΠΑΣΟΚ με τη γάτα Τσεσάιρ, «χωρίς σώμα», απαντώντας στον Ευάγγελο Βενιζέλο που είπε πως «το ΠΑΣΟΚ είναι γάτα εφτάψυχη» και πως μάλιστα η γάτα τού θύμιζε τον ίδιο τον Βενιζέλο! Εφτάψυχα κόμματα δίνουν τη δική τους μάχη εν όψει των βουλευτικών εκλογών του 2023, στην Ελλάδα. Αφίσες και φωτογραφίες με τα κεφάλια των υποψηφίων θα πλημμυρίζουν τους δρόμους και το διαδίκτυο. «Παράξενη Πρωτομαγιά, μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια, ήρθ’ ο καιρός του “έχε γεια”, τι να την κάνεις πια την περηφάνια», σιγοτραγουδούσα. Φέτος, μετά από μια απρόσμενη ανοιξιάτικη μπόρα, καθάρισε η μέχρι τώρα σκονισμένη ατμόσφαιρα. Επέστρεψαν η θεά Δήμητρα και η Περσεφόνη από το βασίλειο του Πλούτωνα στα έγκατα της γης, για να φέρουν και πάλι την ανθοφορία στη γη και στις ψυχές μας.
Καλό Μάη!
dena.toumazi@gmail.com
