Προφανώς, με την απόφαση του Δικαστηρίου για τον τέως μητροπολίτη Κιτίου, δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή της 58χρόνης σήμερα γυναίκας. Έχει ζήσει 42 χρόνια με ένα ανομολόγητο και ανεπούλωτο τραύμα, το οποίο είχε αποκτήσει διαστάσεις ενοχής. «Σε κάτι θα έφταιξε», «γιατί πήγε στο γραφείο του και ξαναπήγε»… Σκέψεις που σίγουρα έκανε πολλές φορές προσπαθώντας να βρει λογική, προσπαθώντας να αντιπαραβάλει τη δική της εμπειρία με τη δημόσια εικόνα του φιλάνθρωπου μητροπολίτη, του οποίου οι πιστοί φιλούσαν το χέρι και έκλειναν ταπεινά το κεφάλι.
Δεν ήταν παρά ένα κορίτσι 16 χρόνων που μόλις είχε χάσει τον πατέρα της και κάποιοι τη συμβούλεψαν να ζητήσει βοήθεια από τον μητροπολίτη, ο οποίος νοιαζόταν και έδινε απλόχερα για τα ορφανά. Με τίποτα δεν θα μπορούσε να καταγγείλει ένα ιερωμένο με τέτοια, μάλιστα, φήμη. Κανένας δεν θα την πίστευε. Όχι μόνο το 1981 όταν ήταν απλά μια έφηβη, αλλά ούτε καλά – καλά και σήμερα αν δεν μεσολαβούσε το κίνημα Metoo και η αφύπνιση καθώς και απενοχοποίηση που έφερε.
Για τη συγκεκριμένη γυναίκα, δεν θα αλλάξει τίποτα, παρά ίσως μία δικαίωση που θα νοιώσει πως επιτέλους κάποιοι την πίστεψαν. Η απόφαση του Δικαστηρίου έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για όλους τους υπόλοιπους, για την κυπριακή κοινωνία γενικότερα, που ούτε καν σοκ δεν μπορεί να νοιώσει, αφού ενδόμυχα γνώριζε πως, παρά τα τόσα ταμπού, πολλά δεν ήταν –και δεν είναι– όπως παρουσιάζονται. Κι οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν είναι υπεράνω υποψίας, όπως και κανένας άλλος. Έχει ήδη προηγηθεί η αυτοκτονία μίας κοπέλας που δεν άντεξε το ψυχικό βάρος μετά την παρενόχληση από ιερωμένο. Και πολλές άλλες δεν τόλμησαν να μιλήσουν γιατί αυτό που θα αντιμετώπιζαν θα ήταν ο στιγματισμός, η απαξίωση, το κουτσομπολιό.
Η απόφαση του Δικαστηρίου θίγει την υπεροπτική στάση του τέως μητροπολίτη, ακόμα και μέσα στο Δικαστήριο. Απέναντι στην στάση αυτή, κανένα κορίτσι και σχεδόν καμία γυναίκα θα μπορούσε να αντιπαρατεθεί για να πει την αλήθεια της και να ζητήσει το δίκαιο της. Η εν λόγω απόφαση όμως στραπατσάρει το προσωπείο της αλαζονείας που ενισχύθηκε από τη θέση εξουσίας. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Σημαντικό είναι και για το γόητρο της ίδιας της Δικαιοσύνης, η οποία δεν στάθηκε στους συμβολισμούς και δεν κάμφθηκε στη θέα των συμβόλων. Η Εκκλησία τώρα οφείλει να σώσει το γόητρο της, χωρίς αναστολές. Το χαλί έχει συρθεί αποκαλύπτοντας ότι έκρυβε (που ίσως εν πολλοίς κάποιοι να ήξεραν αλλά προτιμούσαν να τα σκεπάζει το χαλί).
