«Υπόσχεση σου δίνουμε
πάλι θα ‘ρθουμε πίσω
Αμμόχωστος, αγάπη μου
κανείς δε σε ξεχνά»
Θα μπορούσε να ήσαν μερικοί στίχοι απλώς. Από τους πολλούς που έχουν γραφεί για την βασιλεύουσα, η οποία περνά την κρισιμότερη στιγμή της Ιστορίας της. Δεν είναι όμως. Δεν είναι, απλώς, μερικοί στίχοι ακόμη. Πρόκειται για το άξιον προσοχής δημιούργημα μιας ομάδας μικρών παιδιών του Δημοτικού Σχολείου Περβολιών. Η πορεία του δημιουργήματος, όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια, αξιοθαύμαστη, όντως ήδη βραβευθέν. Η σύνθεση της ομάδας, όπως επίσης θα διαπιστώσετε στη συνέχεια, εξίσου αξιοπρόσεκτη.
Η στήλη προβληματιζόταν σήμερα αν θα ασχολείτο με την πολιτική. Με την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και τις γκάφες της. Με τα σκάνδαλα, που συνεχίζουν να φυτρώνουν στον άγριο κάμπο της πολιτικής ζωής του τόπου σαν τα μανιτάρια. Με τα κόμματα, τα οποία επιμένουν να προκαλούν οργή και αγανάκτηση με τα γελοία τερτίπιά τους. Ακόμη και με τις σημερινές εκλογές στην Τουρκία σκέφτηκε να ασχοληθεί.
Μέχρι που έπεσε στα χέρια του γράφοντος το βίντεο από το ντοκιμαντέρ το οποίο γύρισαν τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Περβολιών. Ειδικά το κλείσιμό του. Με όλα τα παιδιά να κοιτάζουν με τα κιάλια από το οδόφραγμα της Δερύνειας την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Να πασχίζουν να περάσουν την τόση μακρινή εικόνα στην καρδιά και στο μυαλό τους. Να μπορέσουν να συνθέσουν την εικόνα με τους στίχους που έγραψαν. Να συνδέσουν την ψυχρή εικόνα με τις γεμάτες συναισθήματα περιγραφές τεσσάρων Αμμοχωστιανών (Αγγ. Καϊμακλιώτη, Χρυσ. Παρασκευόπουλου, Μ. Κάτζη, Ειρ. Κυπριανού) από τους οποίους πήραν συνέντευξη για να φτιάξουν το ντοκιμαντέρ. Να μπορέσει να πλημυρίσει η ψυχή τους από την χρυσή άμμο των Βαρωσίων. Να πλημμυρίσει και από το άρωμα των πορτοκαλεώνων. Για να πάρουν σάρκα και οστά μέσα στην αθώα τους ψυχή οι δικοί τους στίχοι:
Στα χώματα σου Αμμόχωστος,
εκεί θέλω να ζήσω
Δε θα νικήσει τελικά
ο χρόνος που περνά
Βλέποντας το ντοκιμαντέρ των παιδιών, πλέον, δεν είχα τον πραγματικό ενδοιασμό με τι έπρεπε να ασχοληθεί σήμερα η στήλη. Με μάτια βουρκωμένα γραμμένο το κείμενο. Και δάκτυλα που έτρεμαν αγγίζοντας τα πλήκτρα. Πώς να αντέξει κάποιος βλέποντας το 2023, σχεδόν μισό αιώνα μετά την τραγωδία αυτής της μικρής αλλά τόσο λατρεμένης πατρίδας, μερικά παιδιά 10 και 12 χρόνων, να στέλνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη το στεντόρειο μήνυμά τους:
Ποτέ δε σε ξέχασα
για λίγα χρόνια σε ‘χασα
Είσαι πάντα στη σκέψη μου
και πάντα στα όνειρά μου
Το υπέροχο αυτό δημιούργημα έγινε στα πλαίσια προγράμματος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για παραγωγή ντοκιμαντέρ με θέμα «Οι μνήμες μας οδηγούν». Τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Περβολιών μαζί με τους δασκάλους τους επέλεξαν ως θέμα την Αμμόχωστο. Τόσο επίκαιρο άλλωστε… Το αποτέλεσμα μπορεί ο καθένας να το θαυμάσει στο Youtube στη διεύθυνση https://www.youtube.com/watch?v=XD9CbVRJvx8
Έχει ήδη εξασφαλίσει πρώτο πανελλήνιο βραβείο ως ντοκιμαντέρ, ενώ το τραγούδι με τους στίχους εξασφάλισε δεύτερο πανελλήνιο βραβείο. Παρουσιάστηκε στις 3 Μαίου σε ένα κατάμεστο θέατρο στα Περβόλια και συγκλόνισε όσους είχαν την τύχη να το παρακολουθήσουν. Σύμφωνα με την μαρτυρία της φίλης εκπαιδευτικού, που μου έστειλε το βίντεο, τα παιδιά εργάστηκαν πολύ σκληρά και πολλές ώρες. Με μεγάλη όρεξη και μεράκι. Βγάζοντας αξιοθαύμαστα αισθήματα και σκέψεις. Δείχνοντας εμπράκτως, πόσο θέλουν να γνωρίσουν την Αμμόχωστο και τα άλλα κατεχόμενα εδάφη μας. Κυρίως, δείχνοντας πόσο θέλουν να πατήσουν ελεύθερα τις κατεχόμενες περιοχές μας.
Την όλη προσπάθεια (υπό την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών Ζαχαρία Βανέζη, Μαρίας Θεοδώρου Παπακώστα, Ελένης Κωνσταντίνου, Αναστασίας Ξενοφώντος Γαϊτάνου, Ουρανίας Σάββα, Κλειώς Χατζησίμου) καθιστά ακόμη πιο αξιοθαύμαστη και ακόμη πιο συγκινητική, το γεγονός ότι στην ομάδα μαθητών της Δ’ και της Στ’ τάξης, περιλαμβάνονται και αρκετά παιδιά με μεταναστευτική βιογραφία. Εργάστηκαν με μεγάλη όρεξη. Ρώτησαν στις συνεντεύξεις για να μάθουν. Για να νιώσουν… Δείχνοντας ότι θεωρούν πλέον την Κύπρο πατρίδα τους και μοιράζονται το πρόβλημα της.
Σε μια εποχή κατά την οποία συνηθίζουμε να προβάλλουμε την ασυδοσία των πολιτικών, την αναλγησία κάποιων κουστουμαρισμένων αξιωματούχων και την παραβατικότητα μιας χούφτας νεαρών, οι περιπτώσεις όπως αυτή των μαθητών των Περβολιών είναι φως. Που κρατάει ζωντανή την ελπίδα σε αυτό τον δύσμοιρο τόπο.
Απολαύστε τους στίχους των παιδιών. Τους εμπνεύστηκαν αφού πήραν τις συνεντεύξεις από τους Αμμοχωστιανούς. Τα ακούσματα αγκάλιασαν τη δική τους άγνοια. Την έπλασαν και την μετέτρεψαν σε νοσταλγία. Και ελπίδα!
«Όλα τα χρόνια, που έζησα εκεί/ Σαν φάρος φωτεινός, φωτίζουν την ψυχή μου/ Σαν χελιδόνι εκεί ξαναγυρνώ/ στον ίδιο τόπο, στο ίδιο σπίτι/ και πίσω στην παλιά ζωή μου/ Εκεί που γεννήθηκα, εκεί που μεγάλωσα/ εκεί που περπάτησα τα πρώτα βήματά μου/ Ποτέ δε σε ξέχασα/ για λίγα χρόνια σε ‘χασα/ Είσαι πάντα στη σκέψη μου/ και πάντα στα όνειρά μου/ Αμμόχωστος, Αμμόχωστος/ είσαι μες την καρδιά μου!/ Στα χώματα σου Αμμόχωστος/ εκεί θέλω να ζήσω/ Δε θα νικήσει τελικά/ ο χρόνος που περνά/ Υπόσχεση σου δίνουμε/ πάλι θα ‘ρθουμε πίσω/ Αμμόχωστος, αγάπη μου/ κανείς δε σε ξεχνά/ Εκεί που γεννήθηκα/ εκεί που μεγάλωσα/ εκεί που περπάτησα τα πρώτα βήματά μου/ Ποτέ δε σε ξέχασα/ για λίγα χρόνια σε ‘χασα/ Είσαι πάντα στη σκέψη μου/ και πάντα στα όνειρά μου/ Αμμόχωστος, Αμμόχωστος/ είσαι μες την καρδιά μου/ Αμμόχωστος, Αμμόχωστος/ είσαι στα όνειρά μου!
