ΣΤΗΝ ανάγκη, επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, να αναπτυχθεί μια συγκεκριμένη προσφυγική πολιτική, έτσι ώστε να μη βρισκόμαστε ενώπιον τέτοιων δεδομένων, ανέφερε προ ημερών ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενόψει των νέων τετελεσμένων, που επιχειρεί να επιβάλλει η κατοχική δύναμη στην Αμμόχωστο.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έκανε μια παραδοχή. Ότι σχεδόν πενήντα χρόνια από την τουρκική εισβολή δεν υπάρχει ολοκληρωμένη προσφυγική πολιτική. Είπε, συγκεκριμένα, ότι «πρέπει να παραδεχτούμε ότι από το 1974 δεν υπήρξε ολοκληρωμένη προσφυγική πολιτική. Πρέπει να λέμε τα πράγματα ως έχουν». Εξήγγειλε, παράλληλα, ότι η κυβέρνησή του μελετά αντισταθμιστικά μέτρα σε σχέση με την προσφυγική πολιτική. Όχι ειδικά για την Αμμόχωστο. Και για τους Αμμοχωστιανούς, τους Κερυνιώτες, τους Μορφίτες, του Καρπασίτες, τους Κυθρεώτες. Για όλους τους πρόσφυγες. Θα αναμένουμε να δούμε πέραν των εξαγγελιών πράξεις και θα επανέλθουμε.
ΕΙΝΑΙ, όμως, με προβληματισμό και ανησυχία που παρακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια την έλλειψη προσφυγικής πολιτικής από την Κυπριακή Δημοκρατία. Κι αυτό, δυστυχώς, έχει αφήσει τους πρόσφυγες και τα προβλήματα τους σε μια μοναχική πορεία. Δεν ήταν αρκετά τα όσα έγιναν για την ανακούφιση του προσφυγικού κόσμου. Κι αυτό το αναγνωρίζουν όλοι.
ΘΕΛΟΥΜΕ να πιστεύουμε ότι αυτά που εξαγγέλθηκαν να προχωρήσουν. Ήδη, κι αυτό πρέπει να το σημειώσουμε, η νέα κυβέρνηση έχει δρομολόγησε το θέμα με τους προσφυγικούς συνοικισμούς και έλαβε αποφάσεις για επιδιορθώσεις και εκεί που κρίνεται και κατεδάφιση πολυκατοικιών. Έχει, ήδη, ανακοινωθεί το πρόγραμμα.
ΕΙΝΑΙ σαφές πως υπάρχουν ενώπιον του κράτους και πολιτικές, που πρέπει να δρομολογηθούν αμέσως και αφορούν, για παράδειγμα, την περίπτωση της περίκλειστης περιοχής της Αμμοχώστου για να αποτραπούν τα επιχειρούμενα από την κατοχική πλευρά νέα τετελεσμένα. Και υπάρχει, ασφαλώς, το γενικό πλαίσιο, που θα πρέπει να διαμορφώνει μια ολοκληρωμένη προσφυγική πολιτική.
ΔΕΝ σπεύδουμε να υποστηρίξουμε πως όσα εξαγγέλλονται θα γίνουν. Όπως έχουμε αναφέρει, αυτό θα κριθεί εν πολλοίς στην πράξη. Την ίδια ώρα, οφείλουμε να καυτηριάσουμε τη διαχρονικά απάθεια και τα κενά στην κρατική πολιτική έναντι των προσφύγων. Τα όποια μέτρα υιοθετηθούν θα πρέπει πρωτίστως να λειτουργούν αποτρεπτικά ώστε να μην ξεπουλιούνται, να μην τουρκοποιούνται ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα. Αυτό είναι που επείγει σήμερα, σε αυτό θα πρέπει να εστιαστεί η προσοχή. Παράλληλα με τη διαμόρφωση ευρύτερης πολιτικής για τα θέματα των προσφύγων.
