Παίρνουμε ως δεδομένο πως ο νικητής μιας εκλογικής αναμέτρησης έχει το πάνω χέρι. Αφού καταφέρει να κερδίσει, με βάση όσα έκανε ή δεν έκανε αν ήδη κυβερνούσε ή με όσα έταξε να κάνει, μπορεί να κάνει το όραμά του πράξη. Πολλές φορές, όμως, τα πράγματα δεν έχουν ακριβώς έτσι και πραγματικός νικητής να μην είναι ο πρώτος μια εκλογικής αναμέτρησης, αλλά κάποιος από τους χαμένους. 

Και αυτό είναι κάτι που το έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει, όταν ο νικητής χρειάζεται «δεκανίκια» για να μπορέσει να κυβερνήσει. Σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, για παράδειγμα, το πρώτο κόμμα να θέλει την στήριξη άλλων κομμάτων για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία και ψήφο εμπιστοσύνης. Σε ένα προεδρικό, ένας υποψήφιος να έχει υποστηριχθεί και από άλλα κόμματα για να εκλεγεί. 

Ακριβώς αυτή η στήριξη καθιστά ισχυρό και εκείνον που την παρέχει. Στην Τουρκία ο Σινάν Ογάν με το 5,2% που εξασφάλισε στον πρώτο γύρο έθεσε όρο στο μπλοκ της αντιπολίτευσης πως δεν θέλει τα φιλο-κουρδικά κόμματα να έχουν θέση στο πολιτικό σύστημα, για να δώσει τη στήριξή του. Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δύσκολα θα δεχτεί τέτοιο όρο, καθώς οι Κούρδοι τον στήριξαν, επομένως είναι πολύ πιθανόν ο Σινάν Ογάν να στηρίξει τον Ταγίπ Ερντογάν, που όλο και κάτι θα του έχει τάξει. 

Σε κοινοβουλευτικά συστήματα βλέπουμε μικρότερα κόμματα να επιβάλλουν τις απόψεις τους στα μεγαλύτερα, καθώς ο φόβος να μην χαθεί η εξουσία μετρά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Στη Δανία, όπως και σε πολλές άλλες χώρες, το ακροδεξιό κόμμα ήταν αυτό που «ανάγκασε» τα υπόλοιπα ακόμη τους πανίσχυρους Σοσιαλδημοκράτες να ακολουθήσουν μια σκληρή πολιτική σε θέματα που τους αφορούν, όπως για παράδειγμα στο μεταναστευτικό.

Στο βιβλίο του «Τι φοβάσαι να χάσεις» ο οικονομολόγος Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ μιλά για την αδιάλλακτη μειοψηφία και εξηγεί, πως οι λίγοι, όταν παραμένουν άκαμπτοι στις θέσεις τους, μπορούν να επιβάλουν τη θέλησή τους στους πολλούς, που έχουν διάθεση για να συμβιβαστούν. Η επιβολή της άποψης γίνεται, όχι με τη βία, αλλά με την αδιαλλαξία. 

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην πολιτική. Το να έρθει ένας πολιτικός ή ένα κόμμα δεύτερο, τρίτο, τέταρτο σε εκλογές δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα παραμείνει μακριά από τα κέντρα εξουσίας. Μπορεί απλά να καταστεί παίχτης –κλειδί και να επιβάλλει τις θέσεις και τις απόψεις του από το παρασκήνιο. Ενίοτε και από το προσκήνιο.