Στο πρώτο άκουσμα της είδησης, η σκέψη πιθανόν όλων είναι «πώς μπορεί να ξεχάσει κάποιος το παιδί του στο αυτοκίνητο;». Κι όμως, μπορεί να συμβεί στον καθένα. Οδηγείς μηχανικά μια διαδρομή που κάνεις για χρόνια κάθε μέρα, αγουροξυπνημένος, νυσταγμένος, βιαστικός να φτάσεις στη δουλειά. Κτυπά το τηλέφωνο, μιλάς, αφαιρείσαι, φτάνεις, συνεχίζεις να μιλάς, κλειδώνεις με ένα σύγχρονο κλειδί καθώς κινείσαι ήδη προς άλλη κατεύθυνση, αρχίζεις τις κινήσεις της καθημερινότητας, μπαίνεις σε άλλα κανάλια σκέψης και δεν περνά από το μυαλό σου ότι δεν άφησες το παιδί στον βρεφοκομικό σταθμό, αλλά το ξέχασες στο αυτοκίνητο. Δεν ήθελες να κάνεις κακό στο παιδί και δεν θα συγχωρέσεις ποτέ τον εαυτό σου για μια τόσο τραγική αφηρημάδα. 

Συνέβη στην Ελλάδα (στην Άρτα, πριν 3 μέρες) και παρ’ όλο που δεν συμβαίνει συχνά, παράλληλα δεν είναι τόσο σπάνιο. Με αφορμή, μάλιστα, το περιστατικό, ειδικοί μίλησαν για «σύνδρομο ξεχασμένου παιδιού». Στην Αμερική δε, πεθαίνουν 35 παιδιά τον χρόνο με αυτό τον τρόπο, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα τα περιστατικά, τα οποία όμως δεν γνωστοποιούνται άμα έχουν αίσια κατάληξη. Κι ο λόγος δεν είναι πάντα η αμέλεια ή η ανευθυνότητα, αλλά μπορεί να είναι ένας συνδυασμός συνθηκών. Γεγονός που παραγνωρίζουμε αποδίδοντας εύκολα ευθύνες σε ένα γονέα που ναι μεν είναι θύτης αλλά και θύμα ταυτόχρονα, αφού δύσκολα θα καταφέρει να ξεπεράσει ένα τέτοιο συμβάν. 

Το «σύνδρομο» αυτό, μιας νέας εποχής, άρχισε να καταγράφεται το 1992 στις ανεπτυγμένες χώρες. Κι ένα σημαντικό συμπέρασμα είναι πως το προφίλ των γονέων δεν έχει κάποιο κοινό στοιχείο. Μπορεί να είναι άνθρωποι τυπικοί στα πάντα, άψογοι επαγγελματίες σε διάφορους τομείς, με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και καλή ψυχολογία. Κι αν και η εντύπωση είναι πως κάτι τέτοιο συμβαίνει σε άντρες, οι στατιστικές λένε πως συμβαίνει και στα δύο φύλα. Κι η εξήγηση είναι πως φταίει η λειτουργική μνήμη, η μνήμη που έχει να κάνει με τις πληροφορίες της καθημερινότητας. Για πράγματα που κάνουμε μηχανικά χωρίς να χρειάζεται να ενεργοποιήσουμε τη σκέψη. Κι αυτό συμβαίνει πιο συχνά όταν κάνουμε κάτι έκτακτο, που δεν είναι μέρος της καθημερινότητας ή που προστέθηκε πρόσφατα. Όπως προφανώς του νέου πατέρα, αφού το βρέφος ήταν μόνο 5,5 μηνών. 

Πριν, λοιπόν, αρχίσουμε, ως κριτές, να αποδίδουμε ευθύνες, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί σε μας, ας σκεφτούμε πως δεν υπάρχουν πάντα λογικές ερμηνείες και πως με την ίδια ευκολία μπορεί να βρεθούμε στη θέση του άλλου.