Ήμουν ΑΕΛίστρια απ’ τα γεννοφάσκια. Πώς να γινόταν αλλιώς, αφού με αυτή την ομάδα ήταν ο πατέρας, οι θείοι και τα ξαδέλφια μου, όλοι οι αγαπημένοι άντρες της ζωής μου. Οι γυναίκες δεν ασχολούνταν καθόλου με το ποδόσφαιρο και τα δειλινά της Κυριακής όταν οι άντρες έφευγαν από νωρίς για το γήπεδο, αυτές μαζεύονταν με τα παιδιά σ’ ένα σπίτι, πότε στο δικό μας, πότε στης γιαγιάς Ανδριανής και με το σμιλί στο χέρι ή τη σταυροβελονιά οι νεότερες, περνούσαν την ώρα τους κουβεντιάζοντας. Όλοι γνώριζαν όλους στη μικρή παραλιακή πόλη όπου «Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον» της Μεσογείου.

Ο ήλιος έλαμπε και ζέσταινε το νησί ακόμη και τον χειμώνα ενώ το καλοκαίρι σωστό «λαμπρόν» έκαιγε τα σπαρτά και τους ανθρώπους. Έσκαγε και ο τζίζτικας κάτω από την αδυσώπητη ζέστη. Μόνο τη νύχτα και την ώρα της αυγής έβρισκαν λίγη παρηγοριά οι άνθρωποι που κοιμούνταν με τα παράθυρα ανοιχτά ή έβγαζαν στρώματα στα μπαλκόνια. Σε μια άλλη μεσογειακή πόλη, το Αλγέρι, σκόνη και κάψα επίσης. Σ’ αυτήν έζησε ο νομπελίστας Γάλλος φιλόσοφος και θεατρικός συγγραφέας, Albert Camus, που από τα σχολικά του χρόνια λάτρεψε το ποδόσφαιρο, παίζοντας σε διάφορες ομάδες. Μετά την απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, ρωτήθηκε από τους δημοσιογράφους αν προτιμά το θέατρο ή το ποδόσφαιρο. Ο βραβευμένος λογοτέχνης απάντησε «Το ποδόσφαιρο αδιαμφισβήτητα» αφήνοντας έκπληκτους τους δημοσιογράφους. Κάποια άλλη φορά είπε πως «Οτιδήποτε γνωρίζω με σιγουριά σχετικά με την ηθική και τις ευθύνες, το έχω μάθει από το ποδόσφαιρο». Ένα σπορ του οποίου οι κανόνες είναι τόσο απλοί που μπορεί να τους κατανοήσει ακόμη και ένα παιδί. «Είναι οι ίδιοι για όλους, απαράβατοι, που τους διέπει ένα αίσθημα δικαιοσύνης, εν αντιθέσει με την πολιτική». Επιπλέον είναι προσιτό σε όλους, αφού χρειάζεται μόνο μια μπάλα και μια αλάνα, ενώ σε άλλα ελιτίστικα σπορ όπως το τένις και το γκολφ χρειάζονται ειδικά τερέν, τόποι χλοεροί και ακριβοί εξοπλισμοί.

Όλες οι Κυριακές, της δεκαετίας του ’60 και του ’70, από την πρωινή λειτουργία, το μεσημεριανό ψητό και τους γάμους, είχαν σαν αποκορύφωμα, τους απογευματινούς ποδοσφαιρικούς αγώνες που γίνονταν την ώρα που οι γυναίκες απολάμβαναν «το ωραίο γλυκό της Κυριακής». Ο πατέρας δεν πήγαινε στο γήπεδο, ανέβαινε συχνά στο χωριό για να δει τους παππούδες. Ούτε ο θείος Αρτέμης, ο οποίος περνούσε το απόγευμα της Κυριακής με ένα τρανζιστοράκι, κολλημένο στ’ αυτί, απ’ όπου άκουγε τον αγώνα. Αν η ομάδα του έβαζε «γκολ», σηκωνόταν πάνω χαρούμενος, ενώ αν έχανε, ψιθύριζε κάτι σαν βρισιές ανάμεσα στα δόντια.

Πέρασαν πολλές δεκαετίες από τότε, με τις ίδιες ομάδες, ταυτισμένες με πολιτικά κόμματα, μερικές από τις οποίες φέρουν πλέον τα ονόματα κάποιων μεγάλων εταιρειών, ακόμη και ξένων πολυεθνικών. Μια μέρα ο φίλος ο Κίκης μου είπε σε μια σύναξη πως γνώρισε τον Παναγιώτη τον πατέρα μου και πως κάποια δειλινά έπαιζαν μαζί τάβλι στο σωματείο του Απόλλωνα. Του είπα πως είναι αδύνατον, με κάποιον άλλο θα τον συγχύζει, γιατί ο δικός μου παπάς είναι φανατικός ΑΕΛίστας. Όταν το ανέφερα στον παπά, μου είπε πως όντως πήγαινε εκεί για να πιει τον καφέ και να περνά την ώρα του. «Πάντα ήμουν Απολλωνίστας αλλά έκαμνα πως ήμουν με την ΑΕΛ για να έχω την ησυχία μου με τους θείους σου». Κάπως έτσι γκρεμίστηκε ο κίτρινος καναρινέ μου κόσμος, οδηγώντας με σε υπαρξιακή κρίση, αφού τζάμπα υπήρξα ΑΕΛίστρια μια ζωή. Όταν επισκέφθηκα τον θείο Αρτέμη, του ομολόγησα την ανακάλυψη αλλά και απογοήτευσή μου, πως ο παπάς μου ήταν Απολλωνίστας. «Μα άτε σιόρ, σοβαρά; Ούτε εγώ ήμουν ποτέ με την ΑΕΛ. Με τον ΑΡΗ ήμουν πάντα, αλλά έλεα έτσι για ν’ αγοράζω τον καυκά!».

Τώρα που η ομάδα του ΑΡΗ στέφθηκε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια και η πόλη μου έμεινε ξύπνια από τους ολονύχτιους εορτασμούς, τα κορναρίσματα μέχρι πρωίας, οδηγούς με βρέφη στο τιμόνι, συνοδηγούς να κρέμονται έξω από τα παράθυρα, θυμήθηκα την ιστορία αυτή. Κάθε φορά που μια ομάδα παίρνει το κύπελλο ή το πρωτάθλημα, οι οπαδοί ξεχύνονται αυθόρμητα στους δρόμους και στις πλατείες με άμετρο πάθος. Τέτοιο παθιασμένο πλήθος δεν συναντάς ποτέ σε αντικατοχικές διαδηλώσεις στα οδοφράγματα, ούτε βέβαια σε αντικυβερνητικές. Η ποδοσφαιρική μας ομάδα είναι θρησκεία. Εγώ δεν ξέρω πια σε ποιον θεό να πιστέψω. 

Να μας ζήσει ο ΑΡΗΣ και οι οπαδοί του. Στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή «Η μπάλα δεν σου έρχεται ποτέ από εκεί που την περιμένεις». (Albert Camus) 

dena.toumazi@gmail.com