Είχα μια δυσκολία να γράψω για τον Γιώργο Παμπορίδη και ο λόγος είναι απλός: ο τόπος είναι μικρός και γνωριζόμαστε. Η φιλική μας σχέση που πάει πολλά χρόνια πίσω, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, με φρέναρε κάθε φορά που το ΓεΣΥ ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
Πρέπει να ομολογήσω πως ανήκα κι εγώ στην πλειοψηφία που δεν πίστευε πως το εγχείρημα θα είχε αίσιο τέλος. Και γιατί να έχει άλλωστε; Επί δύο δεκαετίες πέρασαν ένα σωρό υπουργοί, όλων των πολιτικών αποχρώσεων και ουδείς κατάφερε να λύσει τον γόρδιο δεσμό. Αλλά για να μην πάμε μακριά, ο καλών προθέσεων και εξαιρετικός επιστήμονας Φίλιππος Πατσαλής δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια σηκώνοντας τα χέρια απέναντι στα συμφέροντα; Για να μην ανατρέξουμε σε περιπτώσεις άλλων που δεν έκαναν απολύτως τίποτα, συντηρώντας με ασπιρίνες ένα σύστημα που ψυχορραγούσε, προσδοκώντας απλώς σε λίγη παραπάνω δημοτικότητα. Γιατί, λοιπόν, να τα κατάφερνε ο νυν υπουργός Υγείας;
Γιατί στην πολιτική, όπως και στην ιστορία, τον ρου των γεγονότων καθορίζει ο παράγοντας άνθρωπος. Όσο και να βυσσοδομούν κάποιοι, ένας πολιτικός με πείσμα, γνώση και όραμα μπορεί να επιτύχει το φαινομενικά ακατόρθωτο: την ώθηση που θα πάει τον τόπο μπροστά και θα κάνει τις ζωές μας καλύτερες. Αυτός ήταν ο Γιώργος Παμπορίδης. Ο κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη στιγμή. Ένας μη επαγγελματίας πολιτικός που δέχτηκε την πρόσκληση–πρόκληση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας φιλοδοξώντας να κάνει τη διαφορά. Και την έκανε. Με μέθοδο και τόλμη. Επιτυγχάνοντας τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση από καταβολής της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τα τελευταία δύο χρόνια παρακολούθησα βήμα προς βήμα αυτή την τιτάνια προσπάθεια. Και με βεβαιότητα ισχυρίζομαι πως όλα κρίθηκαν τον πρώτο μόλις μήνα μετά την ορκωμοσία του: Τον Αύγουστο του 2015. Έλειπα σε διακοπές τότε και στα μηνύματά μου η απάντηση ήταν η ίδια: «Διαβάζω». Όσοι τον γνωρίζουν -πέρα από το πλούσιο βιογραφικό, τα τρία πτυχία και το διδακτορικό- θα συμφωνήσουν πως πρόκειται για ένα υψηλής ευφυΐας άτομο. Ο οποίος από τη στιγμή που πήρε στα χέρια του την καυτή πατάτα του ΓεΣΥ ήξερε πως το πρώτο που έπρεπε να κάνει ήταν να τη γευτεί. Μελέτησε λοιπόν. Σχολαστικά και σε βάθος. Και αφού έμαθε το θέμα και το πίστεψε, μπήκε στη βάσανο του διαλόγου. Συζήτησε με τους κοινωνικούς εταίρους. Επεδίωξε συγκλίσεις και τόλμησε συγκρούσεις. Μίλησε ανοιχτά για τα προβλήματα εξωθώντας μάλιστα το σύστημα στα όριά του. Σε αυτή την προσπάθεια βρήκε συμπαραστάτες τα κόμματα που προς τιμήν τους δεν αναλώθηκαν σε φθηνή αντιπολίτευση και τον Νίκο Αναστασιάδη που δεν υπαναχώρησε από τις δεσμεύσεις του. Στην αντίπερα όχθη ήσαν στοιχημένοι οι πολέμιοι του ΓεΣΥ: Οι μεγαλογιατροί, οι ασφαλιστικές εταιρίες, η ΟΕΒ, οι θιασώτες ενός συστήματος υγείας δύο ταχυτήτων.
Ξεκίνησα αυτό το κείμενο λέγοντας πως είχα μια δυσκολία να γράψω λόγω της φιλικής σχέσης. Αν το κάνω τώρα, δεν είναι τόσο για να αποδώσω τα εύσημα, αλλά ως αντίβαρο στην γκρίνια και την περιρρέουσα μιζέρια. Η περίπτωση του Γιώργου Παμπορίδη απέδειξε πως εκεί έξω υπάρχουν ικανοί άνθρωποι, εκτός του κομματικού σωλήνα, που μπορούν να είναι χρήσιμοι για την Κύπρο. Ας κρατήσουμε αυτή την αισιόδοξη σκέψη στους θολούς καιρούς που περνάμε.
