Δεν αξίζει, πιστεύω, ν’ αναλωθεί κανείς στις φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν με τα κουρέματα των δεκάδων αποβληθέντων μαθητών της πρώτης γυμνασίου για τον λόγο ότι, αν παραδεχθούμε ότι υπάρχει «σωστό» και «λάθος» κούρεμα, ή ακόμα χειρότερα, «υπερβολικό ή ήπιο», τότε ο προβληματισμός μας καταφάσκει τον αποπροσανατολισμό της ουσίας του ζητήματος.
Ακούσαμε για παράδειγμα, τον Πρόεδρο Συνομοσπονδίας Γονέων Λάρνακας να προσπαθεί -μάταια-να επιχειρηματολογήσει υπέρ των μαθητών λέγοντας ότι «..αυτό το κούρεμα υπάρχει στο ενενήντα τοις εκατό των μαθητών» και ότι «θα έπρεπε πρώτα να υπάρξουν προειδοποιήσεις από τους καθηγητές όπως ορίζει η εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας».
Η Διεύθυνση της Μέσης Γενικής Εκπαίδευσης αναφέρει στις παραγράφους των κανονισμών της σχετικά με τη σχολική στολή και την «ευπρεπή εμφάνιση» ότι «(…) αυτή καθορίζεται από την κάθε σχολική μονάδα με βάση την κοινή λογική και την καλαισθησία». Προσθέτει επιπλέον: «Ως μη ευπρεπής θεωρείται η προκλητική εμφάνιση και αυτή που παραβιάζει τους επικρατούντες κανόνες της αισθητικής και ηθικής(…)» Κρατήστε το αυτό.
Χθες, 8 Σεπτεμβρίου, ήταν η επέτειος θανάτου ενός ασύλληπτα προοδευτικού-για την εποχή του- κριτικού κινηματογράφου, του Βασίλη Ραφαηλίδη, ο οποίος διαμόρφωσε σημαντικά τον ελληνικό δημόσιο διάλογο με τις παρεμβάσεις του οι οποίες τότε χαρακτηρίζονταν ως αιρετικές. Η έντονη σύνδεση του προχθεσινού περιστατικού στο δημόσιο σχολείο της Λάρνακας με την χθεσινή επέτειο ήταν αναπόφευκτη. Όσοι γνωρίζουν και έχουν διαβάσει την πορεία του Ραφαηλίδη θα μπορούσαν με ευκολία να φανταστούν τις απαντήσεις του στις ομολογουμένως άτοπες προτάσεις που αναγράφονται στις σχολικές εγκυκλίους και που δυστυχώς επικαλούνται πουριτανοί διευθυντές.
Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν κάποτε, με ποια κριτήρια ορίζεται η «καλαισθησία» και πως αυτή βασίζεται στην «κοινή λογική», όπως γράφουν. Δεν αντιλαμβάνονται πως ο τοξικός καθωσπρεπισμός που πρυτανεύει την κοινωνία μας, φυσικά και αντανακλάται στους «επικρατούντες κανόνες της αισθητικής και της ηθικής» που επιβάλλουν τα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα στους μαθητές και αυριανούς πολίτες. Οι σχολικοί κανόνες θα έπρεπε να είναι θεμέλια των κοινωνικών, και όχι το ανάποδο.
Η φράση και μόνο ‘’το μακρύ μαλλί είναι κακό και το κοντό καλό’’ ενέχει έναν ανεξήγητο δογματισμό ο οποίος βασανίζει. Τι είναι αυτό που ορίζει πως μια μεγάλη τρίχα είναι ανήθικη και μια κοντή, ηθικά αποδεκτή, θα διερωτηθεί η πραγματική κοινή λογική την οποία τόσο τραγικά επικαλούνται.
Έμφανίζονται ως ηθικολόγοι και προστάτες της αισθητικής μας, να υποδείξουν τι είναι ωραίο και τι όχι, τι καλό και τι κακό, πότε κάτι είναι υπερβολικό και πότε όχι. Μα γιατί;
Αδράχνω την ευκαιρία της είδησης του θανάτου της Βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου, για να ευχηθώ με την φυγή της, να παρέλθουν μαζί και όλα τα αποικιακά κατάλοιπα πειθάρχησης που άφησαν οι Βρετανοί αναφορικά με τον σεμνοτυφισμό που διέπει τα δημόσια σχολεία της Κύπρου.
*Μεταπτυχιακός φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Νεότερης Ιστορίας – Πάντειο Πανεπιστήμιο
