Το παιγνίδι της γάτας με το ποντίκι άρχισε με καμπανοκρουσίες ευθύς μετά την απάτη της πολιτειακής μεταβολής. Οι Εγγλέζοι έπεισαν τον σουλτάνο να συμφωνήσει έναντι 90 χιλιάδων και 600 λιρών ετησίως, υπό τύπον δανείου, να εκχωρήσει την Κύπρο στην Αγγλία. Η Τουρκία έχανε κάθε δικαίωμα επεμβάσεως στο νησί από το 1878, έτος της αλλαγής. Και το δάνειο εξαναγκάστηκαν να εξοφλούν οι Έλληνες της Κύπρου, μόνοι κάτοικοι της νήσου από την αυγή του ιστορικού χρόνου. Ο δε πληθυσμός κατ’ απαίτηση του νέου κατακτητή σε θέση μεσαιωνικού δουλοπαροίκου υπό καθεστώς καταδίκου αιματοδότη. Διότι πέραν των δόσεων δανείου ο λαός ήταν υποχρεωμένος να παραδίδει μέρος των προϊόντων του στη νέα δυναστεία. Αυτά επί πρωθυπουργίας του Αγγλοεβραίου Ντισραέλι. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι στο νησί έμειναν χιλιάδες από τους Τούρκους στρατιώτες της πρώτης εισβολής του 1570-71, οι οποίοι προστιθέμενοι με εξισλαμισθέντες διαρκούσης της τουρκοκρατίας, βάσει του «αγγλικού δικαίου», σχημάτιζαν μια μουσουλμανική μειονότητα
18%, έναντι του 82% των γηγενών Ελλήνων. Αυτά τα δύο στοιχεία οι δόλιοι Άγγλοι φρόντισαν να μετατρέψουν σε αλληλοϋποβλεπόμενες εχθρικές εθνικές παρατάξεις, υποδαυλίζοντας ανάμεσά τους εθνικό μίσος που ενέτειναν με υπαγορεύσεις διατεταγμένων διχαστικών κοινωνικών, επαγγελματικών και οικονομικών αποφάσεων με διορισμούς υπαλλήλων της κατοχικής διοίκησης.
Η όλη κατάσταση επιδεινώθηκε τη δεκαετία του ’20 με τον Μάλκομ Στήβενσον, τον Στορς, τον Σταμπς και από το 1933 τον Χέρμπερτ Ρίτσμοντ Πάλμερ, που επέβαλλε τις αποικιοκρατικές αποφάσεις του «διά πυρός και σιδήρου», δηλαδή φυλακίσεις και απαγορεύσεις όπως την απαγόρευση των κωδωνοκρουσιών!
Και τις μεν δικτατορικές μανίες των Άγγλων διοικητών και κυβερνητών, ανέκοψε η έκρηξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, οπότε οι Άγγλοι «έβαλαν νερό στο κρασί τους» και επαναλαμβάνοντας με ιστορική απάτη τις υποσχέσεις περί απελευθερώσεως της Κύπρου και ακόμα ενώσεως με την Ελλάδα, κατά τον πόθο του Κυπριακού Ελληνισμού. Σχημάτισαν το Κυπριακό Σύνταγμα εθελοντών και στράτευσαν γύρω στις 30 χιλιάδες στον αγγλικό στρατό (έρευνα Κορνήλιου Χατζηκώστα) που απέστειλαν στις φονικές μάχες του πολέμου στη βόρεια Αφρική, στην Ιταλία και αλλού, όπου έπεσαν 650 Κύπριοι με τα οστά τους ενταφιασμένα σε 56 νεκροταφεία σε 17 χώρες και 2.500 αιχμαλώτων στη φρίκη των στρατοπέδων συγκεντρώσεων.
Ο πολεμικός οδοστρωτήρας έσβησε τις υποσχέσεις και τον ρόλο της «γάτας» ανέλαβε η «Ιντέλλιτζενς Σέρβις» και η αποικιακή διπλωματία που κατά τον Βολταίρο αποτελούσε την τέχνη της ψευδολογίας και κατά τον Μακιαβέλλι εύρισκε τις ευκαιρίες «να ψεύδεται, να κολακεύει, να εξαπατά». Κατά τον Ιρλανδό συγγραφέα Μπέρναρντ Σω «αν δεν ξέρεις να ψεύδεσαι, να κάνεις απάτες και κλοπές, παρακολούθησε την πολιτική και θα τα μάθεις όλα». Μόνο που η ηγεσία μας ίσως να παρακολουθούσε την πολιτική αλλά έμαθε και να μετέρχεται κατά κόρο την παραπλάνηση των μαζών και την προσέλκυση οπαδών και με μεθόδους δικτατορικών καθεστώτων και ύβρεων. Αν ο ερευνητής ανατρέξει στον «Νέο Δημοκράτη» του ΑΚΕΛ και στα άρθρα του Θεμιστοκλή Δέρβη του ΚΕΚ, της δεκαετίας του ’50, θα βρει την ποιότητα του πολιτικού λόγου της εποχής, μέχρι την πρώτη προεδρική εκλογή. Και θα διαπιστώσει την πολιτική ανωριμότητα της ρητορικής αυταπάτης και της αυταρχικότητας. Ήταν η περίοδος των ασυγκράτητων ψευδαισθήσεων όπου οι μάζες σαν μαγεμένες χειροκροτούσαν και θαύμαζαν σαν επιτεύγματα αλάθητων ενεργειών και ενίοτε θεόπνευστων εμπνεύσεων και …θεοποιήσεων!
Ούτως εχόντων των πραγμάτων η Αγγλία έσυρε την Αθήνα στη διάσκεψη του Αυγούστου 1955, με αντικαταστάτη του ασθενούντος πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπάγου τον ατυχή Στέφανο Στεφανόπουλο, που παγιδευμένος από την ξένη διπλωματία των μηχανορράφων και των ραδιούργων, εδέχθη την εμπλοκή της Τουρκίας στο Κυπριακό, παρά την υπαγόρευση της συνθήκης Λωζάνης και τη δήλωση Κιοπρουλού, ότι το Κυπριακό ήταν θέμα Βρετανίας-Κύπρου! Ακολούθησε η τριμερής του Λονδίνου τον Φεβρουάριο του 1959 και οι συναντήσεις στη Ζυρίχη και στο Λάγκαστερ Χάους που στο παρασκήνιό του ο Μεντερές κι ο Μακμίλλαν συμφώνησαν μυστικά τον διαμελισμό της Κύπρου, με εκδίωξη των Ελλήνων Κερύνειας- Καρπασίας- Μεσαορίας- Αμμοχώστου και μεταφορά 300 χιλιάδων Τούρκων από την Ανατολία. Στη διάσκεψη Καραμανλής-Αβέρωφ-Μακάριος συμφώνησαν με το σχέδιο των Βρετανών, προσυπέγραψαν τη συμφωνία της 11ης- 19ης Φεβρουαρίου 1959, και στην ουσία δόθηκε στη γάτα το αλώνι που χρειαζόταν για να κυνηγά το ποντίκι που ναι μεν βρυχόταν, αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είχε διακοπεί, οι εθνικές αξιώσεις καταπνίγηκαν, η ξένη διπλωματία με την αμερικανική ανάμιξη οργίαζε, η παγίδα του 1963 οδήγησε στην «πράσινη γραμμή» με αποκορύφωμα την προδοσία του πραξικοπήματος του 1974 και της εισβολής και κατοχής που σκηνοθετούσε εν τη ουσία την έναρξη των υπόλοιπων σκηνών του δράματος. Το ψευδοκράτος, τις επακόλουθες πολιτικές πανωλεθρίες, την παρασιώπηση της αλήθειας και τα παρατεινόμενα βάσανα του παιγνιδιού της γάτας με το ποντίκι…
Και τώρα, 48 χρόνια μετά το ιστορικό κακούργημα του 1974, ευρισκόμεθα ενώπιον προεδρικών εκλογών και διαπιστώνουμε ότι στον προεκλογικό αγώνα υπάρχουν κενά όπου οι αντίλαλοι των υπαρξιακών αναγκών βοούν σαν σειρήνες πολέμου. Και η ψυχή της Καρπασίας, της Μεσαορίας, της Κερύνειας, της Αμμοχώστου θρηνεί και φωνάζει δραματικά: Γιατί οι πολιτικοί δεν μιλούν πια για τα σκλαβωμένα εδάφη μας; Τη Γιαλούσα, τη Λάπηθο, τον Καραβά, τη Ζώδια; Γιατί από τους λόγους ψηφοθηρίας των υποψηφίων προέδρων δεν ακούγονται ονόματα προαιώνιας δόξας; Μήπως οι διπλωματικές συνωμοσίες κατάφεραν την παρασιώπηση των προδομένων κοιτίδων του πολιτισμού και της ανθρωπιάς μας, ενώ στα σκοτεινά σατανοποιείται το μέλλον της πατρίδας εν κρυπτώ και παραβύστω, σε ώρες που οργανώνεται η ισοπέδωση των κάστρων της ιστορίας και των επιτευγμάτων των αγώνων του λαού μας και ποτίζεται ο ακανθώνας της ανατροπής των αξιώσεων του ανθρώπου;
* Προέδρου των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ.
