Μπροστά στον θάνατο όποιου συνανθρώπου μας πρέπει να κλίνουμε γόνυ. Πρέπει όμως να το υπενθυμίζουμε και σ’ εκείνους που αποδεικνύουν απάνθρωπη συμπεριφορά σ’ αυτές τις στιγμές, και ιδιαίτερα στα θεσμικά όργανα. Κορυφαίες και διαχρονικές αξίες, περιφρονημένες και καταπατημένες. Τι άλλο από βεβήλωση συνιστούν οι ενέργειες, η συμπεριφορά απέναντι σ’ ένα νεκρό, που οδηγείται στην τελευταία του κατοικία, να ζητάς με βίαιο τρόπο να κάνεις ανάκριση για το ποιος είναι! Και βέβαια, αν ο δράστης έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, έχει το ακαταλόγιστο, όσο κι αν σε πληγώσει η ενέργεια αυτή, την προσπερνάς ελαφρά.
Η πιο πάνω εικόνα είναι αποκαλυπτική, είναι ένα οδυνηρό ξάφνιασμα. Τα θεσμικά όργανα των Άγγλων αποικιοκρατών δεν παρέλειπαν να έχουν στο ενεργητικό τους και τέτοιες βέβηλες πράξεις. Ο Κικέρων που έζησε π.Χ. είπε: «Τους ιερούς χώρους δεν τους αγγίζεις, όχι μόνο με το χέρι, αλλά ούτε με τη σκέψη». Ο ίδιος έκανε αποδεκτό το αρχαιοελληνικό υπόβαθρο αξιών, που καταφάσκουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και στηριζόταν σε τέτοιους αξιακούς κώδικες, υποστυλώματα.
Σε τέτοια ανοσιουργήματα προέβαιναν οι αποικιοκράτες, για να εξασφαλίσουν δυναμικά την παρουσία τους σε κατακτημένες με τα όπλα χώρες. Δεν είχαν ίχνος ευαισθησίας για την ελευθερία των άλλων. Βιαιοπραγίες, απάνθρωπα βασανιστήρια, βιασμοί, βιαιοπραγία σε ιερωμένους, απαγχονισμοί εφήβων, σκληρή οικονομική εκμετάλλευση του νησιού, καταπάτηση των εθνικών συμβόλων, των ιερών και οσίων του λαού. Αυτά ήταν τα εργαλεία και η πρακτική των «πολιτισμένων» Άγγλων.
Η ερώτηση που πρέπει να διατυπωθεί είναι: Εάν, κατά την εξόδιο πορεία ενός αγγλικού βασιλικού φερέτρου, ενεργείτο από κάποιο αλλότριο θεσμικό όργανο παρόμοιο ανοσιούργημα, τι συνέπειες θα είχε; Γιατί έτσι πρέπει να προσεγγίζονται τα γεγονότα, με καθαρότητα και ειλικρίνεια. Ο νεκρός δεν είναι ούτε βασιλικός ούτε ταπεινός άνθρωπος. Ο θάνατος δεν κάνει διάκριση.
Τις πρακτικές αυτές, αθροισμένες με τις πολιτικές τους δολιότητες, τις έχει καταγράψει η ιστορία.
* Κοσμήτορας Φιλολογικού Συλλόγου «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ».
