Οι διάφοροι υπουργοί από Αθήνα έως Λευκωσία και τα λοιπά φερέφωνα του πολιτικού συστήματος που διοικεί τον Ελληνισμό, αντί να μηρυκάζουν κλαψουρίζοντας περί αναθεωρητισμού, Διεθνούς Δικαίου, Δικαστηρίου της Χάγης και άλλων χάρτινων τινών, αντί να προτάσσουν ΜΟΕ καθώς και να δηλώνουν την ετοιμότητα τους για συνομιλίες με το κτήνος, θα έπρεπε -το ορίζει η λογική, η πολιτική (ως επιστήμη), ο πατριωτισμός και η αδήριτη εθνική ανάγκη-, θα έπρεπε, φρονώ, να απαντούν μία προς μία τις καλώς προετοιμασμένες πολεμοδιψείς και ψευδείς αιτιάσεις του ισλαμοφασιστικού συρφετού που λαθροκατοικεί στην αντίπερα όχθη του Αιγαίου. Καθότι Ηλίου φαεινότερο είναι πως το νεοοθωμανικό καθεστώς προετοιμάζεται για όλα. Για όσους δεν καταλαβαίνουν, κυρίως δε για εκείνους που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, μέσα στο όλα είναι και ο πόλεμος.
Δυστυχώς, ευθύνη για το ηττοπαθές αυτό σύνδρομο φέρει και μέγα μέρος των δημοσιογράφων οι οποίοι συγκεχυμένοι και αυτοί από τη φοβική παθογένεια αναπαράγουν εικόνες που μόνο το δέος προς τον Οθωμανό προάγουν. Είναι σχεδόν εξωφρενικό το ότι στους δέκτες των ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών διοχετεύεται σύμπλοκη η καλοσχεδιασμένη τουρκική προπαγάνδα. Βλέπουμε σε πολλαπλάσιο χρόνο την τουρκική σημαία, το ναυτικό και την αεροπορία του εχθρού και ακούμε περισσότερο τούρκους καθεστωτικούς στις τηλεοράσεις μας παρά τον ελληνικό λόγο. Δεν χρειάζεται κανενός είδους μεταπτυχιακό για να κατανοήσει ο κοινός νους -φτάνει να είναι απαλλαγμένος από το φοβικό σύνδρομο- την ελεεινή κατάντια των ΜΜΕ. Επτά στις δέκα εικόνες για τα ελληνοτουρκικά υποβάλλουν το τουρκικό ψυχολογικό σχέδιο. Ακόμα και οι σαπουνόπερες προβάλλονται στη τουρκική γλώσσα όπως το απαιτεί η καθεστωτική τουρκική προπαγάνδα.
Εν παρόδω συνιστώ, εις όσους η ψυχή λύνεται στο άκουσμα της λέξης πόλεμος και ο νους τρεμάμενος σβήνει, να μη συνεχίσουν την ανάγνωση.
Τον πόλεμο κατά κανόνα δεν τον επιλέγεις, όπως δεν επιλέγεις τον τόπο γεννήσεως σου. Σε επιλέγει εκείνος, αναγκαστικώς, ετσιθελικά. Τις πλείστες μάλιστα φορές όχι άνευ προειδοποιήσεως. Τον πόλεμο κερδίζει ο αποφασισμένος, ο προετοιμασμένος. Βούληση και ισχύς προδιαγράφουν κατά αρχήν την νίκη. Όμως ισχύει κι εδώ το συν Αθηνά και χείρα κίνει. Χρή έχειν και σθένος καθώς και ενότητα. Η ορμή για νίκη συναρτάται πάντοτε με το ποσοστό σφυρηλάτησης των ηθικών δυνάμεων του λαού, πράγμα που δεν μπορεί να επιτευχθεί στιγμιαίως. Ώστε χρειάζεται και πρόβλεψη, προδιάθεση, πρόταση και προετοιμασία.
Ναι φίλες και φίλοι, κι ΕΣΥ ω Φυλή των Ελλήνων, ο Τούρκος (την έκφραση επιβάλλει η καθολικότητα του ενορχηστρωμένου παροξυσμού σύσσωμης της οθωμανικής κοινότητας) επιθυμεί ένα νέο πόλεμο εναντίον της Ελλάδος. Είναι εδώ αναγκαίο να ανακαλέσουμε από την ιστορία την μεγάλη ρήση του Κλαούζεβιτς, που ορίζει τον πόλεμο ως τη συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα. Επειδή λοιπόν η πολιτική των εκβιασμών και των απειλών δεν τους βγαίνει, το ενδεχόμενο ενός απονενοημένου πολεμικού εγχειρήματος είναι κάθε άλλο παρά απόμακρο. Η πολιτική δεν είναι ζήτημα πίστης. Έχει νομοτέλειες και μια εξ αυτών λέει πως στις υποθέσεις άμυνας το πρώτο που κάνει κανείς είναι να μην υποτιμά (όπως και να μην υπερτιμά) τον αντίπαλό του, όταν μάλιστα ηγέτης αυτού είναι ένας δικτάτωρ, ένας μεγαλομανής τύραννος που επανηλειμμένα έχει αποδείξει πως πάνω από όλα θέτει την υστεροφημία του, επιπλέον δε άρχει μιας αγελαίας κοινωνίας η οποία ουδέποτε αισθάνθηκε την παραμικρή ηθική ενόχληση, πόσο μάλλον ενοχή, για τις πολλαπλές γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις που έχει στο ιστορικό ενεργητικό της.
Ο καλός επιτελάρχης, στους σχεδιασμούς του, είτε αυτοί αφορούν μερικώς τις διάφορες συγκρούσεις είτε τον ίδιο τον πόλεμο ως σύνολο, είναι υποχρεωμένος να εξετάζει ακόμα και το πλέον απίθανο-πιθανό σενάριο. Ακόμα και ελάχιστες να είναι οι πιθανότητες, η πολιτική θέσμιση επιβάλλει το Θουκυδίδειο «προεπιβουλεύειν χρή» και το «προαμύνεσθαι». Ο όσιος λαός μας, με τον τρόπο του, το είπε λίγο αλιώς: κάλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε». Προ-επιβουλεύειν χρή λοιπόν αν θέλεις αποτρέψεις το προβλεπόμενο λάκτισμα του όνου. Κάλιο γαϊδουρόδενε το τουρκικό γαϊδούρι παρά εκ των υστέρων να κλαις σφαγμένους αδελφούς.
Πώς; Με τον σωτηριολογικό ελληνικό τρόπο, του οποίου οι καταβολές (οι θεωρητικές βεβαίως) κατεγράφησαν δια χειρός Θουκυδίδου. Λέει ο μέγας Γνώμων ερμηνεύοντας την πολεμική πρακτική των συνελλήνων: όταν είσαι ο αδύνατος, πάντοτε, πρέπει να προεπιβουλεύεις. Εσύ, πριν ο άλλος σε φάει λάχανο. Ο τούρκος, είτε ισχυρός είτε ανίσχυρος λογαριάζεται, μπλόφα ή όχι, είναι σταθερώς και επαναληπτικώς επίμονος. Επανέρχεται ες αεί ύπουλος, αναζητώντας τους πόρους (τα περάσματα) όταν άποροι εμείς του τα προσφέρουμε. Η ιστορία επαναλαμβάνεται εδώ και χίλια χρόνια. Τόσο κρατά η συνύπαρξη μας από το Ματζικέρτ και μετά, δέκα αιώνες ελληνοτουρκικής φιλίας γεμάτης σφαγμένους και εξανδραποδισμένους Έλληνες, χωρίς να υπολογίσουμε και το ένα εκατομμύριο περίπου που με βία έχουν εξισλαμισθεί.
