Καταφεύγω στο όπλο της δημοσιότητας, σε μια ύστατη προσπάθεια, να κατανοήσει το Νομοθετικό Σώμα και η Εκκλησία το πρόβλημα που έχουν δημιουργήσει, ιδιαίτερα σε προσφυγικούς Δήμους – αναφέρομαι καθηκόντως στο Δήμο Λύσης, του οποίου είμαι ο Δήμαρχος – με την ανεξήγητη θέση να αποφασίζουν κατά το δοκούν οι τοπικές εκκλησιαστικές επιτροπές και οι ιερείς, αν θα επιτρέπονται σε μια κηδεία, οι εισφορές μνήμης να γίνονται στα φιλανθρωπικά ταμεία των Δήμων, σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειας του εκλιπόντος .
Δεν θα επεκταθώ στο πρόβλημα που δημιουργείται γενικότερα. Θα περιοριστώ στο πόσο μεγάλο οικονομικό πρόβλημα με τις προεκτάσεις του, έχει δημιουργηθεί στον προσφυγικό μας Δήμο της Λύσης. Με τις αλλεπάλληλες αρνήσεις επιτροπών κα ιερέων, να επιτρέψουν την υλοποίηση απόφασης των οικογενειών των νεκρών μας, οι εισφορές να γίνονται στο Ταμείο Αναξιοπαθούντων Λυσιωτών, ώστε αυτό το σημαντικό, για μας ταμείο, να κρατηθεί στη ζωή και να μπορεί να βοηθά οικογένειες Λυσιωτών και άτομα που χρειάζονται την άμεση ηθική και οικονομική μας στήριξη.
Εδώ αναφέρω και συγκεκριμένη κηδεία Λυσιώτη στη Λεμεσό, όπου μέλος της Τοπικής Εκκλησιαστικής Επιτροπής με εχθρικό και απειλητικό ύφος απευθύνθηκε στους εκπροσώπους του Δήμου Λύσης που με την παράκληση των οικείων του νεκρού θα δέχονταν εισφορές με απόδειξη- πάντα με απόδειξη δεχόμαστε εισφορές- για το ταμείο των Αναξιοπαθούντων Λυσιωτών, ζητώντας τους να απομακρυνθούν με άγριες προθέσεις!!! Είναι γεγονός όσο κι’ αν φαίνεται υπερβολικό. Συναντούμε, δυστυχώς, και τέτοιες συμπεριφορές.
Είμαστε ένας προσφυγικός Δήμος, με πολλαπλά οικονομικά προβλήματα, όπως αυτά έχουν αυξηθεί με τις Κυβερνητικές περικοπές μετά το κούρεμα. Είμαστε ένας Δήμος με 7500 – 8000 δημότες, που βρεθήκαμε διωγμένοι από τη γη και τα σπίτια μας μετά τη μαύρη συννεφιά με το πραξικόπημα και την εισβολή του καλοκαιριού του 1974. Οι πηγές εισοδημάτων μας είναι ανύπαρκτες, εκτός από την κρατική χορηγία και το γνωρίζουν οι αρμόδιοι. Οι ανθρώπινες ανάγκες , μέσα στις δοσμένες συνθήκες της σημερινής ζωής και ιδιαίτερα των προσφύγων συνεχώς αυξάνονται. Και όμως μας περιορίζουν κατά τρόπο ετσιθελικό τη μοναδική άλλη πηγή που έχουμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό του Ταμείου του Αναξιοπαθούντων Λυσιωτών. Προς τι αυτή η απόφαση;
Οι Λυσιώτες είναι αξιοπρεπείς και περήφανοι. Δεν ζητιανεύουν. Η ζωή τους χαρακτηρίζεται από εντιμότητα, δημιουργικότητα, προκοπή, αλτρουισμό και ανθρωπισμό. Η αλληλεγγύη υπήρξε και είναι για τους Λυσιώτες κορυφαίο καύχημά μας και αρετή που την κουβαλούμε σε κάθε φάση της ζωής μας. Πάνω σ’ αυτές τις αξίες κρατήσαμε και κρατούμε τη Λύση πολύ ψηλά. Πριν το ‘74 αλλά και μετά τον ξεριζωμό και την καταστροφή. Κτίσαμε πάνω στα ερείπια και αντέξαμε, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις και στις δικές μας αρχές. Γιατί τώρα θέλουν να μας κόψουν τα φτερά μας και να μας απομακρύνουν από τις αξίες μας αποδυναμώνοντας μας;
Έχω επισκεφθεί μαζί με μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Λύσης τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κκ Χρυσόστομο, το Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρο και άλλους αρχιερείς, οι περισσότεροι από τους οποίους κατανοούν το πρόβλημά μας.
Έχουμε επίσης επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Βουλής Δημήτρη Συλλούρη, τον Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου , τον Γ.Γ. ΑΚΕΛ Άνδρος Κυπριανού, τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ Νικόλα Παπαδόπουλο και επίκειται συνάντησή μας και με τους άλλους αρχηγούς . Μίλησα επίσης με τον ηγέτη των Οικολόγων Γιώργο Περδίκη- τον οποίο θα δω σύντομα- ο οποίος εξέφρασε την πλήρη συμπαράσταση του στη θέση μας. Όλοι επέδειξαν κατανόηση και εξέφρασαν τη θέση ότι λανθασμένα η Βουλή ήλθε να στηρίξει τη θέση της εκκλησίας στο θέμα των εισφορών . Όλοι αναγνωρίζουν τη χρησιμότητα και τη σημασία που έχουν αυτές οι εισφορές στους Κατεχόμενους, ιδιαίτερα Δήμους. Το πρόβλημα όμως εξακολουθεί να υπάρχει.
Είναι η ώρα που αυτή η κατανόηση που συναντήσαμε να μετατραπεί σε πράξη και Εκκλησία και Νομοθετικό Σώμα να επανορθώσουν την αδικία και το λάθος και να επιτρέπουν απρόσκοπτα να γίνονται εισφορές στις κηδείες, εκεί και όπου θέλουν οι οικογένειες των αποθανόντων . Γιατί εκείνοι, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλο. Και η απόφασή τους θα είναι ακόμη ένα μνημόσυνο για τον αγαπημένο τους που αποχαιρετούν.
Αναμένομε επανόρθωση της αδικίας το συντομότερο δυνατό.
*Δήμαρχος Λύσης.
