Σκέφτομαι τις πληγές και τις Αλώσεις του Ελληνισμού στα τελευταία εκατό χρόνια, με πρώτη τη συντριπτική Άλωση της Μικρασίας και τον ξεριζωμένο Ελληνισμό, που πήρε τους δρόμους του κόσμου, κουβαλώντας τα λείψανα των αγίων και τα σκηνώματά του και τα εικονίσματά του, αναζητώντας ένα νέο τόπο να ριζώσει ξανά. Κυνηγημένος και κατατρεγμένος, με τους σφαγείς να τον κατατρέχουν. Τους Τσέτες και τους άλλους. Για να αδειάσει η Μικρασία από τον Ορθόδοξο Ελληνισμό, που την κατοίκησε μέσα στους αιώνες. Μισό αιώνα μετά ήταν ο Ελληνισμός της Κύπρου, που πήρε κι αυτός τους δρόμους, βιώνοντας τη σφαγή και τον θάνατο, και μια άλλη, δεύτερη Άλωση του Ελληνισμού. Το πληγωμένο σώμα της Κύπρου μας ακολουθεί, πενήντα τόσα χρόνια, με την αδιαφορία και τη σιωπή όλων, φίλων και εχθρών. «Ένοχος δεν υπάρχει», καπνός, μας είπε άλλοτε ο Σεφέρης στα «Τρία Κρυφά Ποιήματα»:
«Ποιος άκουσε καταμεσήµερα
το σύρσιµο του μαχαιριού στην ακονόπετρα;
Ποιος καβαλάρης ήρθε
µε το προσάναμμα και το δαυλό;
Καθένας νίβει τα χέρια του
και τα δροσίζει.
Και ποιος ξεκοίλιασε
τη γυναίκα το βρέφος και το σπίτι;
Ένοχος δεν υπάρχει, καπνός.
Ποιος έφυγε
χτυπώντας πέταλα στις πλάκες;
Κατάργησαν τα µάτια τους τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε.»
«Επί Σκηνής, Ε’».
Στίχοι διαχρονικού σπαραγμού και πόνου, που παραπέμπουν στον καημό των ανθρώπων και στην αναλγησία των ισχυρών και των δυνατών του κόσμου τούτου της ματαίωσης και της φθοράς και της απάτης και του ψεύδους. Τώρα, στις μέρες, μας είναι ο σφαγμένος εξόριστος Ελληνισμός της Μαριούπολης, 200 χιλιάδες τόσες ψυχές. Κι εκείνο το έρημο τοπίο, όπως άλλοτε περιέγραψε ο Σολωμός στην πονεμένη του ποίηση. Έτσι στον «Λάμπρο διαβάζουμε:
«Και δεν έμεινε μήτε ένα κλωνάρι,
Φιλέρημο πουλάκι να καθίσει,
Το βράδυ, την αυγή, να κελαϊδήσει.»
(«Λάμπρος», XXXI.)
Αντίστιχο είναι το «Επίγραμμα των Ψαρών»:
«Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη
Περπατώντας η Δόξα μονάχη
Μελετά τα λαμπρά παλικάρια
Και στην κόμη στεφάνι φορεί
Γεναμένο από λίγα χορτάρια
Που είχαν μείνει στην έρημη γη.»
Στον τελευταίο πόλεμο είναι μαζί με τους Ορθόδοξους της Ουκρανίας και ο Ορθόδοξος Ελληνισμός, που οδηγήθηκε στη σφαγή και στον θάνατο. Την Ορθοδοξία πολεμούν λυσσωδώς οι δαιμονισμένοι της Δύσεως, για να θυμηθούμε τον Ντοστογιέφσκι και το ομώνυμο βιβλίο του. Στον άξονα αυτό των δαιμονισμένων ανθρώπων κινούνται και οι επίγονοι όλων των πρωταγωνιστών της τυραννίας, καθώς και όσων πρωτοστάτησαν σε όσα βίωσε η Ορθόδοξη Ανατολή, με το πείραμα του Μαρξισμού και του υπαρκτού λεγόμενου σοσιαλισμού, που κατέρρευσε παταγωδώς εδώ και τριάντα και πλέον χρόνια. Με τον Σταλινισμό, επιγέννημα της δαιμονικής Δύσεως. Αλλά και τη δεσποτεία του χρήματος και της δυνάμεως στον καπιταλιστικό, κεφαλαιοκρατικό κόσμο της Νέας Τάξης. Εξάλλου, όλα αυτά μας τα περιέγραψε και κατέθεσε εξόχως η λογοτεχνία, αλλά και οι θλιβερές μαρτυρίες των ανθρώπων. Οι κορυφαίοι της λογοτεχνίας της καθ’ ημάς Ανατολής. Θυμίζω, πέραν των άλλων, όσα βίωσε ο νεοφανής άγιος Λουκάς ο ιατρός, επίσκοπος Σεβαστουπόλεως της Κριμαίας και που μας δίνονται στο Συναξάριον του Βίου του. Είμαστε στα εμφύλια πάθη και στη σφαγή των Ορθοδόξων, με τις μεθοδεύσεις του άρχοντος του κόσμου τούτου. Μια θεολογική πρόσληψη των τελευταίων γεγονότων της ιστορίας θα αποκάλυπτε την άλλη αλήθεια. Με τους νεομάρτυρες των ημερών μας, αλλά και των έσχατων χρόνων, τη βεβήλωση των ιερών και τον κατατρεγμό των Ορθοδόξων. Και εξόχως, μιλώντας για τη Μαριούπολη, των Ορθοδόξων Ελλήνων, που πήραν, σφαγμένοι και δεδιωγμένοι, τους δρόμους του κόσμου. Με τους φανατικούς Τσετσένους ισλαμιστές να πανηγυρίζουν, ύστερα από τη σφαγή των Ορθοδόξων και την ισοπέδωση και ερήμωση της Μαριούπολης. Μιαν άλλη Άλωση του διεσπαρμένου Ελληνισμού.
