Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάθε εισβολή σε ξένη χώρα είναι καταδικαστέα. Το ίδιο και η τρέχουσα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία καταδικάζεται διότι χάνεται κόσμος, κόσμος δυστυχεί και τουλάχιστον η Ουκρανία καταστρέφεται. Από κει και πέρα υπάρχουν μεγάλα ερωτηματικά και ενδείξεις έως αποδείξεις για ένα πόλεμο που ‘σπρώχτηκε’ όχι τόσο από τη Ρωσία αλλά από τη Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ.
Το ΝΑΤΟ (ουσιαστικά ΗΠΑ, Η.Β, Γερμανία) αθέτησε τις προφορικές υποσχέσεις του ότι με την ενοποίηση της Γερμανίας και την ένταξη και του ανατολικού κομματιού της στο ΝΑΤΟ, το τελευταίο δεν θα επεκτεινόταν ανατολικά του ποταμού Έλβα, με ειδική αναφορά για μη ένταξη της Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχίας. Αυτό δεν έγινε. Οι προφορικές συμφωνίες του ΝΑΤΟ δεν τηρήθηκαν. Κατά πόσο η προφορική υπόσχεση μετρά ή όχι στις διεθνείς σχέσεις είναι κάτι που θα έπρεπε να σκεφτόταν από πριν η τότε ηγεσία της Σ. Ένωσης υπό τον Γκορμπατσώφ και η μετέπειτα Ρωσική επί Γέλτσιν, παρότι σε διάφορα έγγραφα αναφέρονται οι Νατοϊκές δεσμεύσεις για μη επέκταση ανατολικά.
Η Ρωσία μετά την αθέτηση των προφορικών συμφωνιών προχώρησε σε πολιτογράφηση Ρωσόφωνων σε χώρες όπως η Ουκρανία και η Γεωργία για να διατηρήσει την όποια επιρροή της σε αυτές τις χώρες. Η Ρωσία από την άλλη, θα πρέπει να αναρωτηθεί γιατί χώρες που ανήκαν στη Σ. Ένωση ή στη σφαίρα επιρροής της εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ. Τί σωστό έκαναν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που δεν μπορούσε να κάνει η Ρωσία;
Τα τελευταία 30 χρόνια μετά την πτώση της Σ. Ένωσης η Ρωσία ‘πιέζεται’ από το ΝΑΤΟ με αποτέλεσμα 14 χώρες του πρώην κομμουνιστικού μπλοκ, να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Αυτή τη στιγμή η Ρωσία είναι περικυκλωμένη από το ΝΑΤΟ και σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτεί άλλη επέκταση του ,ειδικά στην Ουκρανία. Επομένως ο πόλεμος για τη Ρωσία (όχι του Πούτιν όπως λέγεται) είναι πόλεμος ζωτικής σημασίας για τη δική της ασφάλεια.
Η ενημέρωση που δεχόμαστε από παντού είναι μονόπλευρη. Δεν μπορεί όλα τα μέσα (ελλαδικά, κυπριακά, ευρωπαϊκά, Βορειοαμερικανικά) να είναι τόσο μονόπλευρα. Για παράδειγμα, κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων βλέπουμε τον τρόμο, τον θάνατο και την καταστροφή των Ουκρανών, για τα οποία θλιβόμαστε αλλά σχεδόν τίποτα για τα αντίστοιχα των Ρώσων. Αν αληθεύει ότι οι Ουκρανοί εξόντωσαν μέχρι τώρα μέχρι και 16000 Ρώσους εισβολείς όπως μεταδίδεται, πού είναι η κάλυψη για το ανθρώπινο αυτό δράμα; Ή μήπως όλοι οι Ρώσοι όπως και ο ηγέτης τους, Πούτιν, είναι σφαγείς;
Δικαιούνται οι ΗΠΑ να επικαλούνται τη δημοκρατία και το δίκαιο όταν οι ίδιες τουλάχιστον πρόσφατα, οργάνωσαν και επέβαλαν την Χούντα των Αθηνών το 1967, έδωσαν το πράσινο φως για την Τουρκική εισβολή το 1974, διέλυσαν την Σερβία το 1999, ισοπέδωσαν Ιράκ, Λιβύη και Συρία, οι τελευταίες τέσσερεις διότι ήταν φιλορωσικές ή δεν ήταν φιλοδυτικές; Βεβαίως κάποια στιγμή, θα αντιδρούσε η Ρωσία ως μεγάλη χώρα που δεν θέλει να διαλυθεί. Έτσι και έγινε στη Συρία και τώρα στην Ουκρανία.
Τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό: Πώς κατάφεραν οι Αμερικανοί να πείσουν σχεδόν όλη την Ευρώπη να διακόψει σταδιακά τις εισαγωγές φυσικού αερίου και πιθανόν πετρελαίου από τη Ρωσία και ειδικά την Γερμανία που είχε προνομιακά συμβόλαια με τη Ρωσία; Αυτό πάντως δεν επιτεύχθηκε ούτε επί Μέρκελ ούτε επί Τράμπ ή Ομπάμα. Επιτεύχθηκε μήπως επειδή σε Γερμανία και ΗΠΑ διοικούν αδύναμες τώρα προσωπικότητες; Και πώς σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη δέχεται (έτσι φαίνεται σήμερα) να ‘σπάσει’ μια φτηνή και κοντινή τροφοδοσία από Ρωσικούς υδρογονάνθρακες για να τους αντικαταστήσει, μάλλον με ακριβότερους από τις Αραβικές χώρες ή τις ΗΠΑ; Τέλος πώς η ΕΕ της μετάβασης στην πράσινη ενέργεια φαίνεται να δέχεται εισαγωγή σχιστολιθικού φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ όταν το τελευταίο είναι περιβαλλοντικά απορριπτέο στην ΕΕ, και λόγω απόστασης και όχι μόνο, πιο ακριβό;
*Διδακτορικός Φοιτητής σε θέματα φυσικού αερίου και γεωπολιτικής στην Α. Μεσόγειο Πανεπιστήμιο Εδιμβούργου
