Το ότι επί των ημερών του το σύστημα υγείας έχει σχεδόν παραλύσει, το γεγονός ότι η διαφθορά έχει ξεχειλίσει από τα παράθυρα των θαλάμων στα νοσηλευτήρια και το γεγονός ότι πληρώνουμε τα πιο ακριβά φάρμακα στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα στα φαρμακεία της κατεχόμενης Λευκωσίας οι Ελληνοκύπριοι να σχηματίζουν ουρές προκειμένου να αποκτήσουν τα ίδια φάρμακα σε χαμηλότερες τιμές, είναι θέματα προς συζήτηση και τα βάζω ευθύς εξαρχής στο τραπέζι. Όχι γιατί θα τα αγγίξω –το ομολογώ, δεν παρακολουθώ το ρεπορτάζ του υπουργείου Υγείας και δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το μερίδιο ευθύνης του υπουργού ή άλλων φορέων και παραγόντων σ’ αυτά τα ζητήματα. Τα θέτω όμως, πρώτον, γιατί είναι προβλήματα τα οποία βιώνει ο κόσμος, τον ταλαιπωρούν καθημερινά, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορούν να αφεθούν να πέσουν στα μαλακά και, δεύτερον και κυριότερο, επειδή είναι από τις σπάνιες φορές που το περιεχόμενο της στήλης θα έχει… θετικό πρόσημο για τον φιλοξενούμενό της.
Επειδή, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν έχω την πρόθεση να… αγιογραφήσω τον Γιώργο Παμπορίδη, τα ζητήματα είναι εκεί και αφήνω ανοιχτή τη συζήτηση σε όποιον ήθελε να καταθέσει την άποψή και τις διαφωνίες του. Εκείνο που μπορώ να πιθανολογήσω είναι πως, ίσως, ένα σύστημα υγείας το οποίο συντηρείτο για δεκαετίες με ασπιρίνες και πατσιαρίσματα μόνο και μόνο για να μη διαταραχθούν τα διάφορα οικονομικά και προνομιακά συμφέροντα ορισμένων, «επιβαλλόταν» να φτάσει στο απροχώρητο προκειμένου να σπάσει επιτέλους το απόστημα και να υπάρξει η πιθανότητα κάθαρσης. Ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση, βεβαίως, και επειδή ακριβώς μιλάμε για την υγεία των ανθρώπων και για ζωές που ενδεχομένως τίθενται σε κίνδυνο, βάζω μια άνω τελεία και αφήνω αυτή την παράμετρο ημιτελή και αιωρούμενη.
Όσον αφορά, ωστόσο, το θέμα της διαφθοράς, είναι μια κατάσταση την οποία διαπιστώνει ο ίδιος και την καταγγέλλει από την πρώτη μέρα που ανέλαβε. Βαρέθηκα να τον ακούω να λέει «δεν βλέπω πουθενά καθαρές και διαφανείς διαδικασίες…». Αν ελέγχεται, λοιπόν, για κάτι, είναι για το τι έκανε ως επικεφαλής αυτού του τομέα για να καταπολεμήσει και περιορίσει αυτή τη διεφθαρμένη κατάσταση, «τη σκιά και το σκότος αυτών που έχουν στημένα μαγαζάκια για να ελέγχουν τις διαδικασίες». Και ίσως έτσι, μ’ αυτή τη γέφυρα, φτάνουμε σιγά – σιγά στο κεφαλαιώδες ζήτημα του ΓεΣΥ (το οποίο θα λύσει πολλά από τα πιο πάνω) που είναι το θέμα που απασχολεί εμένα αυτή τη στιγμή και ο λόγος για τον οποίο αποφάσισα σήμερα να γράψω για τον Γιώργο Παμπορίδη, παίρνοντας ασφαλώς αφορμή από τα μπουρλοτιέρικα tweets του των τελευταίων ημερών περί «καραόλων» που βγαίνουν άμα βρέχει και «Ιούδων» που σκοπεύουν να δώσουν το φιλί της προδοσίας. Και με τα οποία –μαζί και με όσα άλλα προηγήθηκαν, εννοείται– κατάφερε να φέρει τον κόσμο με το μέρος του, να συμπτύξει μέτωπο υπεράσπισης και ταυτόχρονα να… αντιμετωπίσει και εν πολλοίς να εξουδετερώσει τις όποιες τζιριτζάντζουλες επιχείρησαν κάποιοι ή σκοπεύουν να το πράξουν, θέτοντάς τους (αν όχι εκθέτοντάς τους) προ των ευθυνών τους. Και ήταν πολλοί αυτοί. Προερχόμενοι ακόμα κι από τον δικό του πολιτικό χώρο. Ίσως, μάλιστα, και περισσότεροι από εκεί!
Ενώ, λοιπόν, δεν παρακολουθώ, όπως είπα, το ρεπορτάζ του υπουργείου Υγείας, και παρόλο που το ΓεΣΥ είναι ένα πάρα πολύ σύνθετο project, στο οποίο εμπλέκονται τα χίλια μύρια κύματα, αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το «πράγμα» (θα) είναι η μεγαλύτερη παρέμβαση με κοινωνικό ώφελος που μπορούσε να κάνει μια κυβέρνηση για τους πολίτες της, οι οποίοι θα μπορούν να έχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη οπουδήποτε επιλέξουν να την έχουν. Και γι’ αυτό και παρακολουθώ με ενδιαφέρον τον τρόπο που… μανατζάρει όλη αυτή την ιστορία ο Γιώργος Παμπορίδης.
Για τον οποίο είχα ακούσει για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 2012, όταν διάβασα μια συνέντευξή του ως νομικού, ειδικού σε θέματα υδρογονανθράκων. Εξού και δεν σας κρύβω ότι αρχικά μου φάνηκε παράξενη η τοποθέτησή του, τον Ιούλιο του 2015, στο υπουργείο Υγείας. Θυμίζω ότι ο Φίλιππος Πατσαλής είχε παραιτηθεί επικαλούμενος προσωπικούς λόγους, αλλά (αντιγράφω από το Philenews, 11 Ιουλίου 2015) «σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι λόγοι οφείλονται στην απόσυρση την υστάτη του νομοσχεδίου για την αυτονόμηση των νοσοκομείων, μετά από παρέμβαση και έντονη αντιπαράθεση με το κατεστημένο και συντεχνιακές οργανώσεις που δεν ήθελαν την ψήφισή του».
Δεδομένου, λοιπόν, ότι για το ΓεΣΥ ακούω από τότε που γεννήθηκα (τρόπος του λέγειν), είναι κατά κάποιον τρόπο όπως το Κυπριακό, που το συζητάμε, και το συζητάμε, και το συζητάμε, αλλά δεν τσουλάει, και επειδή στη συνείδηση μας έχει ταυτιστεί με το γιοφύρι της Άρτας, που ολημερίς το κτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν, τώρα που φτάσαμε στο παρά πέντε, που την επόμενη Παρασκευή, 16 Ιουνίου, θα κριθούν επιτέλους όλα, μπορεί κανείς να αντιληφθεί τι ακριβώς πέτυχε σ’ αυτό το θέμα ο Γιώργος Παμπορίδης μέσα στα δύο μόλις χρόνια που κάθεται στην καρέκλα του υπουργού. Πόσο μελέτησε, εργάστηκε και με ποιον τρόπο σπρώχνει αυτό το θέμα να προχωρήσει.
Ο Γιώργος Παμπορίδης είναι αναμφίβολα μια ιδιοσυγκρασιακή προσωπικότητα. Είναι πληθωρικός, εκρηκτικός, συγκρουσιακός τύπος, από αυτούς με τους οποίους εύκολα μπορεί να αναπτυχθεί μια love and hate σχέση. Έχει έναν ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται, μερικές φορές μπορεί να είναι και λίγο πιο χύμα –ενίοτε χρησιμοποιώντας και χοντροκομμένα επίθετα– απ’ όσο οι κανόνες της πολιτικής επιβάλλουν, που αν το έκανε άλλος, θα έλεγες ότι φλερτάρει με τον λαϊκισμό. Αλλά αυτός έχει έναν τρόπο που σε πείθει ότι ούτε αυτά που λέει είναι λαϊκισμός, ούτε ο ίδιος είναι λαϊκιστής ως άνθρωπος. Απεναντίας, σε πείθει όταν λέει ότι «δεν έχω τίποτα να χάσω, εγώ δεν κάνω καριέρα πολιτικού, δεν με ενδιαφέρει η υστεροφημία μου».
Βασικά θα έλεγα ότι κουβαλά μια τρέλα, με την καλή έννοια, που εκτιμώ ότι πολλοί, ακόμα κι αυτός που τον διόρισε, μπορεί να μην έλαβαν και τόσο πολύ υπόψη τους στην αρχή, αλλά στην πορεία αντιλήφθηκαν ότι ο Παμπορίδης δεν επρόκειτο να παραιτηθεί (όπως οι πληροφορίες λένε ότι απείλησε πως θα έκανε πολλές φορές) όπως ο Φίλιππος Πατσαλής, αθόρυβα και για… «προσωπικούς λόγους».
Παραθέτω ένα απόσπασμα από μια περσινή συνέντευξή του: «Όταν έχεις ένα κομμάτι γης το οποίο έχει μολυνθεί με τοξικά υλικά, πετρέλαια, ό,τι και να φυτέψεις θα βλαστήσει τοξικά μολυσμένο. Και το πιο όμορφο λουλούδι να φυτέψεις, θα βγει τοξικά μολυσμένο. Επιχειρώ, λοιπόν, να αλλάξω χωραφούι. Να πάω σε μια υγιή βάση, επί της οποίας θα μπορώ να φυτέψω και να έχω υγιείς καρπούς. Καθαρό».
Εύχομαι, λοιπόν, να του βγει αυτή η ιστορία –τα μακρά κοντά γινήκαν άλλωστε– και στη συνέχεια συζητούμε και όλα τ’ άλλα.
