Τα περίεργα των ακινήτων – συνέχεια

Από καιρού εις καρόν αναφερόμαστε σε αυτή την στήλη για τα περίεργα που συμβαίνουν στην αγορά ακινήτων, όπως αυτά έρχονται στην αντίληψή μας από τους αναγνώστες, ως επίσης και από τις δικές μας εμπειρίες.

Σας θυμίζουμε την «κομπίνα» κάποιων ασφαλιστικών εταιρειών, που ενώ πιστεύετε ότι είστε ασφαλισμένοι για την περιουσία σας, στο τέλος δεν είστε. Επί αυτού του θέματος ψέξαμε τόσο τον Επίτροπο Ασφαλίσεων, όσο και εκείνον της Προστασίας του Πολίτη. Παρά την παρέμβαση του ευρωβουλευτή κ. Μαυρίδη, δεν υπήρξε καμία αντίδραση (και ούτε αναμένουμε ότι θα υπάρξει από τους κατά τα άλλα λαλίστατους βουλευτές μας και, δυστυχώς, εκτός μίας εξαίρεσης, από τους δημοσιογράφους).

Ως εκ τούτου -και σε συνέχεια- προσθέτουμε και τα πιο κάτω:

Η υπογραφή εγγυητών (αναφερόμαστε κυρίως σε corporate guarantors) είναι ένα θέμα που απαιτεί προσοχή για κάποια περίεργα. Πελάτης μας, λοιπόν, εγγυήθηκε την πληρωμή αγοραστή για την αποπληρωμή δανείου. Στην εγγύηση αναφερόταν ότι ο εγγυητής απαλλασσόταν από την εγγύησή του όταν εκδοθούν οι τίτλοι. Οι τίτλοι εκδόθηκαν πριν 4 χρόνια και ζήτησε ο εγγυητής όπως απεγκλωβιστεί. Ο χρηματοδότης, όμως, ζητά και τη μεταβίβαση του ακινήτου προς τον αγοραστή. Ο τελευταίος, όμως, δεν προσέρχεται για τη μεταβίβαση, παρόλο που κατέχει τη μονάδα και μάλιστα την ενοικιάζει, χωρίς να πληρώνει δεκάρα στον δανειστή. Τι γίνεται σε τέτοια περίπτωση; Πληροφορηθήκαμε ότι ο εγγυητής θα πρέπει να αναλάβει τα έξοδα (δικηγορικά, Κτηματολόγιο, φόρους) για να γίνει η μεταβίβαση και μετά ο εγγυητής να κινήσει αγωγή στον αγοραστή. Δηλαδή; Μετά από 6-7 χρόνια και αφού στο μεταξύ ο αγοραστής εισπράττει τα ενοίκια, ο εγγυητής παραμένει έρμαιο των καθυστερήσεων και των νομικών διαδικασιών;

Στις περιπτώσεις παραχώρησης δανείου, το αίτημα του δανειστή εξετάζεται από τον χρηματοδότη, χωρίς την παρουσία του εγγυητή, αλλά εάν ο εγγυητής διεξήγαγε κάποιου είδους έρευνα για την οικονομική του δυνατότητα, ποιότητα του κλπ, η άποψη του για τον αγοραστή ίσως να ήταν διαφορετική. Στο τέλος, ο εγγυητής… «αχάπαρος» έρχεται μετά να αναλάβει την ευθύνη. Καλά, πού είναι η ευθύνη του δανειστή; Τι λέει ο Χρηματοοικονομικός Επίτροπος; Είναι αυτό ορθό;

διεξάγει κάποιου είδους έρευνα για την οικονομική του δυνατότητα, ποιότητα, κλπ, ο εγγυητής «αχάπαρος» έρχεται μετά να αναλάβει την ευθύνη. Καλά, που είναι η ευθύνη του δανειστή; Τι λέει ο Χρηματοοικονομικός Επίτροπος; Είναι αυτό ορθό;

Εταιρεία επίπλων υπέγραψε πωλητήριο έγγραφο με τον πωλητή. Μετά ζήτησε την αλλαγή του ονόματος στο πωλητήριο έγγραφο, προσθέτοντας το γράμμα Α στο αρχικό όνομα. Δεν πλήρωνε τις δόσεις και σε αγωγή που ακολούθησε, η ίδια εταιρεία, με την πρόσθεση του “Α”, αρνήθηκε να πληρώσει, διότι… δεν είναι η ίδια εταιρεία, σε σχέση με την αρχική! Ακολούθησε ακύρωση του πωλητηρίου μετά από 7 χρόνια και παρέδωσε το διαμέρισμα στον πωλητή, αφού εν των μεταξύ, από την ενοικίαση της μονάδας, είσπραξε σε ενοίκια την τιμή πώλησης κατά 1½ φορά.

Σε άλλη περίπτωση, στα Περβόλια της Λάρνακας, σε συγκρότημα αποτελούμενο από δεκάδες οικιστικές μονάδες, ομάδα αγοραστών (γύρω στους 8) εξέφραζε συνεχώς παράπονα για την κακή διαχείριση του έργου και μάλιστα υποστήριζε ότι ο διαχειριστής (εκπρόσωπος της εταιρεία ανάπτυξης) τους υπερχρέωνε. Ο υφιστάμενος διαχειριστής, που είχε αποδεδειγμένα συνεισφέρει επιπλέον προς διατήρηση του έργου, το εγκατέλειψε. Ανέλαβε η νέα «ομάδα» των 8 αγοραστών, που αντιμετώπισαν έλλειμμα στα κοινόχρηστα, στις πληρωμές, αλλά δεν ήταν έτοιμοι να συνεισφέρουν από τα δικά τους χρήματα, όπως ο προηγούμενος διαχειριστής. Αποτέλεσμα, το έργο να καταρρεύσει, με ανάλογη μείωση της αξίας των μονάδων, ενώ άλλη ομάδα, εκτός των 8, ετοιμάζει αγωγή εναντίον των 8 (νέα διαχειριστική) για αποζημιώσεις. Πού θα καταλήξουν αυτές οι υποθέσεις είναι ένα ερωτηματικό, που θα θέλουμε κι εμείς και άλλοι, σε παρόμοιες περιπτώσεις, να μάθουμε (σε 8-10 χρόνια!!).

Σε άλλη περίπτωση, στην Πέγεια, Βρετανός αγοραστής έλαβε δικαστικά μέτρα εναντίον του developer υποστηρίζοντας ότι οι τοίχοι της κατοικίας είχαν υγρασία και ζήτησε αποζημιώσεις. Παρευρεθήκαμε ως ιδιώτες εμπειρογνώμονες επί του θέματος και τυχαία συναντήσαμε τον κηπουρό του έργου, ο οποίος μας πληροφόρησε ότι ο εν λόγω αγοραστής «γύρισε» τα sprinklers του γρασιδιού στους τοίχους του, για να στηρίξει τη θέση του για υγρασίες. Στο δικαστήριο, ναι μεν έχασε την υπόθεση, αλλά κόστισε στον developer γύρω στις €10.000 σε δικηγορικά και άλλα έξοδα, πλέον της δυσφήμισης του έργου. Σε ανταπαίτηση του developer, ο αγοραστής δήλωσε ότι δεν έχει χρήματα για την αποζημίωση και να τον «βγάλουν σε πτώχευση», αφού εν τω μεταξύ έχει μεταβιβάσει τα δικαιώματά του στα παιδιά του.

Σε άλλη περίπτωση, στην ενορία Αγίου Θεοδώρου (Πάφος), Ρώσος αγοραστής απαίτησε αποζημιώσεις από τον κτηματομεσίτη διότι πλήρωσε πέραν της αγοραίας αξίας της μονάδας. Παρουσίασε μάλιστα τον πωλητή του κτηματομεσίτη προς στήριξη της απαίτησης του. Ο πωλητής όμως όχι μόνο δεν στήριξε τον αγοραστή, αλλά πρόσθεσε ότι η τιμή πώλησης είχε συμφωνηθεί σε «κλειστές πόρτες» μεταξύ του πωλητή και του ιδίου. Έχασε στο δικαστήριο ο Ρώσος αγοραστής και τοποθετήθηκε μέμο στο ακίνητο (το οποίο είχε εν τω μεταξύ μεταβιβαστεί). Ο αγοραστής τώρα είναι άφαντος.

Όλα αυτά και άλλα περίεργα προέρχονται κατ’ εμάς από τες καθυστερήσεις σε δικαστήρια. Η εκδήλωση ενδιαφέροντος από ερευνητές δημοσιογράφους θα μπορούσε να διορθώσει σε αρκετό βαθμό αυτήν την κατάσταση. Θυμίζουμε τη δική μας εισήγηση για ύπαρξη ενός είδους βραβείου Pulitzer, που να απονέμεται σε ερευνητές δημοσιογράφους, κατόπιν εξέτασης από το Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Αυτά για προβληματισμό και θα επανέλθουμε και για άλλα περίεργα (περιμένουμε εξελίξεις για παρανομίες στον Δήμο Παραλιμνίου, που ίσως να σας σοκάρουν).

*Αντώνης Λοΐζου & Συνεργάτες Λτδ – Εκτιμητές Ακινήτων, Πωλητές Ακινήτων & Διαχειριστές Έργων Ανάπτυξης