Στις 17 Νοεμβρίου, η United Auto Workers, μετά από μεγάλη και δυναμική απεργία, ανακοίνωσε πως 10.000 μέλη της επικύρωσαν μια νέα εξαετή συμφωνία με την Deere & Co. Πρόκειται για αμερικάνικη εταιρεία, η οποία είναι παγκόσμιος κολοσσός στην ανάπτυξη και παραγωγή αγροτικού και κατασκευαστικού εξοπλισμού.
Τα μέλη του συνδικάτου, με πλειοψηφία περί το 61% έναντι 39%, αποδέχτηκαν την τελευταία προσφορά της επιχείρησης, αφού είχαν απορρίψει τις προηγούμενες δύο.
Η συμφωνία που εγκρίθηκε περιλαμβάνει ένα μπόνους επανεκκίνησης 8.500 δολαρίων, μια άμεση αύξηση 10%, δύο αυξήσεις 5% και δύο μεγάλα μπόνους μέχρι το 2026.
Τα συνολικά οφέλη συνταξιοδότησης για έναν μέσο εργαζόμενο θα αυξηθούν κατά 270.000.
Η πλέον σημαντική παράγραφος της συμφωνίας, κατά την εκτίμηση της στήλης, είναι πως οι μισθοί θα προσαρμόζονται κάθε τρίμηνο με βάση τον πληθωρισμό.
Αν στις περισσότερες επιχειρήσεις κάθε λίγους μήνες πρέπει να διαπραγματεύονται για το ύψος των αυξήσεων και σε έναν σημαντικό αριθμό αυτών να διαφωνούν, με απεργίες και αντι-απεργίες, θα πρέπει να αποχαιρετίσουμε την εργασιακή ειρήνη των τελευταίων δεκαετιών.
Ένα άρθρο στην WSJ της επομένης ορθώς επισήμανε πως τέτοιου είδους συμφωνίες, που περιλαμβάνουν ρήτρες COLA (προσαρμογές κόστους ζωής), στα ελληνικά οι παλαιότεροι τις θυμούνται ως ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Προσαρμογή), ήταν συνηθισμένες στις ανεπτυγμένες οικονομίες τη δεκαετία του ’70.
“Όσο περισσότερο ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός σήμερα, τόσο περισσότεροι εργαζόμενοι θα απαιτούν COLA, θέτοντας τους εργοδότες υπό πίεση για το μακροπρόθεσμο κόστος που δεν μπορούν να ελέγξουν. Από τη στιγμή που τα COLA ενσωματωθούν σε συμβάσεις εργασίας, είναι δύσκολο να απορριφθούν. Έτσι, αποκτάτε μια σπείρα μισθού-τιμής και διαρκή πληθωρισμό” έγραφε το άρθρο στη WSJ.
Στην Ελλάδα της δραχμής, βέβαια, ο υψηλός πληθωρισμός διατηρήθηκε μέχρι σχεδόν την έλευση του Ευρώ, όταν οι κανόνες σύγκλισης επέβαλαν μείωση των ελλειμμάτων και δημοσιονομική πειθαρχία.
Ακόμη και όταν ο Κ. Καραμανλής ο νεότερος “τίναξε” τα δημόσια ταμεία στον “αέρα” και απέδρασε μέσω της κάλπης, αφήνοντας την καυτή πατάτα στα χέρια του “Λεφτά Υπάρχουν”, ο πληθωρισμός δεν επανήλθε χάρη στο Ευρώ, αλλά κινδυνέψαμε να βρεθούμε εκτός…
Η συμφωνία της Deere με τα συνδικάτα μοιάζει να είναι η πρώτη μιας νέας περιόδου που ανατέλλει, η οποία έχει αρκετές ομοιότητες με τη δεκαετία του ’70, όταν είχαμε τις πετρελαϊκές κρίσεις και εργοστάσια και αυτοκίνητα στις ανεπτυγμένες χώρες λειτουργούσαν και κυκλοφορούσαν εκ περιτροπής και οι απεργίες στις πρωτεύουσες της Δύσης ήταν καθημερινές και άγριες.
Οι εξτρεμιστές της αριστεράς και της δεξιάς είχαν πολλαπλασιαστεί την περίοδο εκείνη και προσπαθούσαν να ανατρέψουν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις.
Οι περιπτώσεις της RAF στη Γερμανία, που δολοφόνησαν μεταξύ άλλων τον πρόεδρο των βιομηχάνων, ή των “Ερυθρών Ταξιαρχιών”, που κατάφεραν να απαγάγουν και να δολοφονήσουν τον ηγέτη του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, Άλντο Μόρο, είναι γνωστές στους παλαιότερους.
Το ίδιο και η δράση των νεοφασιστών της “Νέας Τάξης” στην Ιταλία, που με την καθοδήγηση στρατιωτικών κύκλων προσπαθούσαν να προκαλέσουν στην κοινή γνώμη τις συνθήκες που θα αποδεχόταν πως την τάξη και την ηρεμία θα μπορούσε να επαναφέρει μόνο μια δικτατορία.
Η συμφωνία της Deere με τα συνδικάτα ενισχύει το σενάριο πως έχουμε εισέλθει ήδη σε μια περίοδο κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών αναταράξεων.
Οι εκρήξεις φυλετικής βίας στις ΗΠΑ, τα “Κίτρινα Γιλέκα” στη Γαλλία, δεν είναι παρά οι κορυφές του παγόβουνου, που θυμίζουν ανάλογες εκρήξεις στις “πληθωριστικές” δεκαετίες του ’60 και ’70.
Οι συνθήκες αλλάζουν προς μια κατάσταση που θυμίζει τη μεταπολιτευτική δραχμή…
* Από το capital.gr, αποκλειστική συνεργασία με Φιλελεύθερο
