Όλοι γνωρίζουμε για το αστέρι της Βηθλεέμ, που καθοδήγησε τους μάγους στο Θείο Βρέφος. Η ομάδα των σοφών αστρολόγων και ιερέων κατέφθασε στην αυλή του βασιλιά Ηρώδη, αφού ακολούθησε άστρο στην Ανατολή, ψάχνοντας αυτόν που γεννήθηκε σαν Βασιλιάς των Ιουδαίων για να τον προσκυνήσει. Ο Ηρώδης, θορυβημένος ότι ο Ιησούς θα του έπαιρνε τον θρόνο, διέταξε τους στρατιώτες να σφάξουν όλα τα νήπια της Βηθλεέμ. Σε σημείο στην Ιερουσαλήμ φυλάσσονται πολλά μικρά οστά, που όπως εξηγούν στον επισκέπτη, πρόκειται για τα οστά των σφαγιασθέντων μωρών. Ανάμεσά τους, πολύ πιο λίγα, βρίσκονται και οστά ενηλίκων, αφού κάποιες μανάδες δεν άφηναν από τα χέρια τους τα μωρά τους με αποτέλεσμα να τις σφάξουν και αυτές.
Ο Ιωσήφ και η Παναγία βρίσκονταν στη Βηθλεέμ τότε, όπου είχαν ταξιδεύσει από τη Ναζαρέτ, λόγω της απογραφής που είχε διατάξει ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αύγουστος για σκοπούς επιβολής φορολογίας σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Λουκάς Β’ 1-3), οπότε ζητήθηκε απ’ όλους να μεταβούν στον τόπο καταγωγής τους. Ο Ιωσήφ ήταν Ιουδαίος, καταγόταν από τη Βηθλεέμ αλλά ζούσε στη Ναζαρέτ και ήταν απόγονος του ένδοξου βασιλιά Δαβίδ, απέχοντας χρονικά από αυτόν χίλια περίπου χρόνια.
Επομένως, ο Ιωσήφ, μαζί με τη Μαρία, ξεκίνησε από τη Ναζαρέτ να πάει να απογραφεί στην πόλη της καταγωγής του, τη Βηθλεέμ (της Ιουδαίας). Το πιθανότερο ήταν ότι ο Ιωσήφ δεν είχε μαζί του τα παιδιά του (από άλλη γυναίκα), διότι αυτά είχαν γεννηθεί στη Ναζαρέτ και έπρεπε να απογραφούν εκεί. Φτάνοντας στη Βηθλεέμ δεν μπορούσαν να βρουν κατάλυμα λόγω της πληθώρας των απογραφομένων, οπότε, επειδή έφτασε η ώρα να γεννήσει η Μαρία, αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε κάποιον σπηλαιώδη στάβλο, έξω από την πόλη. Εκεί τους βρήκαν οι μάγοι και πρόσφεραν τα δώρα τους στον μικρό Ιησού. Όταν άρχισε η σφαγή των νηπίων άγγελος Κυρίου ειδοποίησε τον Ιωσήφ και έφυγαν αμέσως για την Αίγυπτο, όπου παρέμειναν μέχρι τον θάνατο του Ηρώδη.
Ο Ηρώδης ήταν αδίστακτος, πανούργος, καχύποπτος, ανήθικος, σκληρός, αιμοδιψής, ικανός διπλωμάτης, καιροσκόπος, φιλόδοξος αλλά και εξαίρετος πολιτικός μηχανικός. Επειδή ήθελε να απαθανατιστεί το όνομά του, έκτισε λαμπρά οικοδομήματα όπως υδραγωγεία, θέατρα, γυμναστήρια, ανάκτορα, ναούς, οχυρά και λιμάνια. Χρησιμοποιούσε ωμή βία σ’ όποιον αντιστρατευόταν τα σχέδιά του και δε δίστασε να βάλει να δολοφονήσουν τη σύζυγό του τη Μαριάμνη, τρεις από τους γιους του, τον αδελφό της συζύγου του και τον παππού της (τον Υρκανό), μερικούς από τους καλύτερούς του φίλους και πολλούς άλλους. Πέθανε με αργό θάνατο από μια οδυνηρή ασθένεια, η οποία τον παρέλυσε και του σάπισε το κάτω μέρος του κορμιού του.
Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν την παρουσία του άστρου με επιστημονικό τρόπο, ως ένα φυσικό φαινόμενο. Όμως σύμφωνα με τον Άγιο Δαμασκηνό τον Στουδίτη (1520-1577): «Ακόμα και φυσικό φαινόμενο να ήταν, συνέβη συγκεκριμένη στιγμή μετά από παρέμβαση του θεού».
Θα μπορούσε να ήταν ένας διάττοντας αστέρας, ένα πεφταστέρι, μικρά κομμάτια κομήτη που όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της τριβής με την ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα.
Όταν περάσουν και σβήσουν αυτά τα λαμπερά αστέρια κάνουν το σκοτάδι να φαίνεται πυκνότερο. Μέσα από τη δική μας υποκειμενική ματιά, το φως τους ξεπερνά τα υπόλοιπα αμέτρητα αστέρια. Συνηθίζεις το φως τους, τη λάμψη τους και μετά μένει μόνο η ανάμνηση και το βάρος της απώλειας. Η κάθε ψυχή πρέπει να νιώθει ότι έχει κάπου να ακουμπήσει για να ξεκουραστεί από τα καθημερινά που τη θλίβουν και τη φθείρουν. Οι διάττοντες αστέρες της ζωής μας που μας φωτίζουν.
Τα πεφταστέρια που φωτίζουν τον ουρανό μας, που δίνουν χέρι στον καθένα μας να πιαστεί, να ξανασηκωθεί, να γιατρέψει τις μελανιές του αγώνα της ζωής, τις λάσπες και τα χώματα από τα πόδια που τον γονάτισαν και να χαμογελάσει ξανά στη ζωή που εξακολουθεί να είναι γλυκιά.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
