Στην ιστορία των λαών μαρτυρούνται άπειρα εγκλήματα πληθυσμιακών ανατροπών με σκοπό την κρατική αναδιαμόρφωση και την αλλαγή των αναλογιών και επιδίωξη την προβολή νέων μορφών εξουσίας και πολιτικής επικράτησης, ακόμα και διά των επαναστατικών τολμημάτων. Δείγμα στη δική μας ιστορία τα γεγονότα του 116 π.Χ, επί Τραϊανού, όταν ο Αρτεμίων οργάνωσε την επανάσταση των Ιουδαίων στην Κύπρο με συνέπεια τη μεγαλύτερη σφαγή που διεπράχθη ώς τότε. Κατά Ξιφιλίνο «απώλοντο μυριάδες 4 και 20 (24.10= 240.000) (Paul Diacon Hist,- b. Sakel). Και δια τούτο ουδενί Ιουδαίω επιβήναι αυτής έξεστιν, αλλά και εν ανέμω βιασθείς εις την νήσον εκπέση θανατούται». Δηλαδή η επανάσταση εκείνη είχε ως αποτέλεσμα τη σφαγή 240 χιλιάδων! Και ως εκ τούτου διετάχθη η εξολόθρευση παντός Ιουδαίου και αν ακόμα η τρικυμία τον εκβράσει στην ακτή. Οι λόγοι ήταν τα σχέδια μετατροπής της Κύπρου σε βάση προς την Παλαιστίνη, τη βιβλική Γη της Επαγγελίας, πράγμα που επεδιώχθη αιώνες μετά με τη θεωρία του Τέοτορ Χέρσλ, επί υπουργίας Ρότσιλ στην Αγγλία και απερρίφθη.
Βέβαια τα σχέδια και οι πραγματικότητες άλλαξαν ριζικά και αντί της υποβολής επικρατεί η φιλία και η συνεργασία και κατ’ επέκταση η προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η δε αναφορά αποτελεί ιστορικό παράδειγμα που οδηγεί την πολιτική σκέψη στις νέες μεθόδους επέκτασης, με εξουδετέρωση των γηγενών πληθυσμών και αντικατάστασή τους με πολιτειακή εμφάνιση του πληθυσμού, που επιδιώκει πολιτικά και πολεμικά η Τουρκία από το 1954. Όταν, στη συνδιάσκεψη του Λονδίνου, (31 Αυγούστου 1955), η πρόταση του Άγγλου ΥΠΕΞ Μακμίλλαν εξισώθηκε με την κατάληψη της Κύπρου και αντικατάσταση της ιθαγενείας. Της ξενηλασίας του ελληνικού πληθυσμού είτε με τη βίαιη εκδίωξη είτε με την δημογραφική αλλοίωση δια μετοικήσεως μαζών, που υπεστήριξε το Λονδίνο με διχοτομική μετακίνηση του πληθυσμού του βορείου τμήματος και τη μεταφορά 300 χιλιάδων Τούρκων από τη Μικρά Ασία, ένα χρόνο μετά τη θέση Κιοπρουλού ότι «το Κυπριακό είναι εσωτερικό θέμα της Μεγάλης Βρετανίας»!
Έκτοτε η πολιτική της Τουρκίας με αγγλική υπόθαλψη και συνεπικουρία, αποβλέπει στην αναγκαστική μετακίνηση και εν συνεχεία έξωση των Ελλήνων και μετατροπή της Κύπρου σε αμιγή τουρκική επαρχία. Μάλιστα η κλιμάκωση του τρόπου, εκ των συνθηκών μετακίνησης πληθυσμών, προσφυγικών ή μεταναστευτικών, διευκολύνεται με την οργάνωση μετακίνησης μαζών αλλοεθνών, με πρόγραμμα την μετατροπή του κόσμου κατά πλειοψηφία μοσουλμανική. Έτσι μετά παρέλευση κάποιου χρόνου, η νήσος θα κυβερνάται «δημοκρατικά» από μουσουλμάνους που εγκαταστάθηκαν εδώ με το τουρκικό πρόγραμμα και με τη συγκατάβαση των κυβερνήσεων της Λευκωσίας που αδράνησαν στην αντιμετώπιση των κινδύνων που συνεπάγονταν η κατοχή και οι συνενοχές στο προκείμενο κακούργημα.
Η τουρκική πολιτική εφαρμόζει πρότυπα Αλεξανδρέττας και Λιβάνου. Η Αλεξανδρέτα πουλήθηκε στην Τουρκία από τους Γάλλους έναντι 7 εκατομμυρίων φράγκων επί πρωθυπουργίας Ρεφίκ Σαϊντάμ και προεδρίας Ισμέτ Ινονού και μετετράπη σε πολιτειακή επαρχία της τουρκικής επικράτειας, όπως επιδιώκεται με το κατεχόμενο Βαρώσι, που τελικά θα πουληθεί ελλείψει στρατηγικής αντίστασης. Το Βαρώσι εγκαταλείφθηκε αμαχητί κατά διαταγή του Χουντικού ΓΕΕΦ- έγκριση Ιωαννίδη με αποδεδειγμένης αλήθειας μαρτυρία από τηλεφωνική σύνδεση ΓΕΕΦ Αθήνας- και τώρα σχεδιάζεται η αγορά στην επιτροπή μεσολαβήσεων και κατάληψή του πάλιν χωρίς αντίσταση! Εξάλλου είναι το παράδειγμα του Λιβάνου. Αποτελούσε Γαλλική κτήση από 1914-26, με τις συμφωνίες Σάϋκς- Πικώ. Το 1975 ξέσπασε ο εμφύλιος, όχι τυχαία βέβαια, άρχισε η πληθυσμιακή ανατροπή, η οικονομική εξαγορά των ανθηρών οικονομικών επιχειρήσεων και οι μετακινήσεις πληθυσμών και τώρα η εικόνα του Λιβάνου παρουσιάζεται αραβική κατά 59% και 39% χριστιανική.
Πέραν όμως τούτων υπάρχει προς μελέτη και η υπόθεση Ελλήνων Μαριούπολης που εξοντώθηκαν διαφορετικά, με την «ελληνική επιχείρηση» του Στάλιν «γκρετσέσκαγια οπεράτσια». Στην κοιλάδα του Κουμπάν ζούσαν χιλιάδες Έλληνες. Τον Δεκέμβριο του 1937 ο Στάλιν εφάρμοσε την «ελληνική επιχείρηση» με στόχο, κατ’ αρχήν τους μεγαλύτερους σε ηλικία, πάνω από 14 χρονών. Και τα υπόλοιπα ανάλαβε ο πρόθυμος Λαυρέντι Μπέρια που κι εκείνος εκτελέστηκε από απόσπασμα της αποσταλινοποίησης του Νικήτα Χρουτσώφ! Παρατηρείται ότι στην περίπτωσή μας η πληθυσμιακή εκκαθάριση ακολούθησε τον κατοχικό τρόμο περί βίαιης δίωξης, φυλάκισης ή άλλων εχθρικών μέτρων. Από την Κερύνεια, τη Μεσαορία, τη Μόρφου, ο κόσμος καταδιώχθηκε από την πολεμική προέλαση και τις βαρβαρότητες, τους βιασμούς, τις εκτελέσεις, ενώ από την Καρπασία οι είκοσι χιλιάδες που απέμειναν στη χερσόνησο διώχνονταν συστηματικά στα δυο χρόνια μετά τον δεύτερο Αττίλα. Με την ίδια τακτική, πέραν των σφαγών και των θανάτων από τα «αμελέ ταμπουρού» (Τάγματα Εργασίας), ο κόσμος εγκατέλειπε τη Μικρά Ασία από τον πανικό που εξαπέλυαν τα στρατεύματα του Κεμάλ. Στη Μικρά Ασία ζούσαν εννιά εκατομμύρια Ελλήνων, ενώ σήμερα οι αριθμοί έχουν μηδενιστεί.
Εξάλλου, από το 1942 η τουρκική κυβέρνηση εκκαθάρισε τις 120 χιλιάδες της Κωνσταντινουπόλεως με τον νόμο «βερλίκ βερκισί» που προέβλεπε ασήκωτους φόρους στις ελληνικές επιχειρήσεις και μέτρα που έπνιγαν τη δραστηριοποίηση των κεφαλαίων. Ήταν η τελευταία αρπακτική τακτική που θανάτωνε κάθε προοπτική οικονομικής εξέλιξης. Τώρα στην Κύπρο βρίσκονται σε αδίστακτη εφαρμογή παρόμοια μέτρα που χρησιμοποιήθηκαν όπου ενέσκηπτε η τουρκοκρατία.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων, στο επαναλαμβανόμενο πλέγμα της επεκτατικής τουρκικής βουλιμίας, επιβάλλεται η εθνική και ανθρωπιστική υποχρέωση κυβερνήσεως και κομμάτων αλλά και οργανωμένων ομάδων, προς άμεση αντίσταση εναντίον της εχθρικής επιβουλής με διοχέτευση μουσουλμανικών στιφών στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, πριν ριζώσει η καταφανής απειλή με αριθμούς και ψευδείς νομικές απάτες, περί αναγνώρισης πολιτογραφήσεων λόγω παρέλευσης χρόνου ή πληθυσμιακού όγκου γεννήσεων κατά τα ζωώδη ήθη των εισβολέων από ασιατικές και υποσαχάριες κοιτίδες. Η λογική της ιστορίας του πολιτισμού επιβάλλει άμεση κινητοποίηση των συστημάτων του σύγχρονου κόσμου προς αποσόβηση των τεκταινομένων συνωμοσιών της Τουρκίας και των φίλων της, πριν επισυμβεί η μοιραία παραμόρφωση της εικόνας της από αιώνων ιστορικής πραγματικότητας.
