Είναι πολλοί εδώ και στο εξωτερικό, που διερωτώνται γιατί οι προσπάθειες για λύση του κυπριακού προβλήματος δεν απέδωσαν, στα τόσα χρόνια της τουρκικής εισβολής – κατοχής – διαίρεσης και παράνομου εποικισμού. Προβάλλουν για να μη θίξουν την Τουρκία, ότι το πρόβλημα είναι πολύπλοκο, δυσεπίλυτο ενώ απλώς ήταν και είναι ζήτημα παράνομης στρατιωτικής εισβολής, κατοχής, διαίρεσης, εκτοπισμού, δημογραφικής αλλοίωσης και εποικισμού. Ένα διαρκές έγκλημα της Τουρκίας κατά παραβίαση του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου ως κρίθηκε στην 4η Διακριτική προσφυγή Κύπρου κατά Τουρκίας. Εμείς δεν πρέπει να διερωτώμεθα, γιατί η Τουρκία δεν αφήνει να λυθεί αυτό που έγινε το 1974. Δεν έγινε τυχαία. Αντίθετα, κάποιοι ήθελαν και θέλουν να εδραιωθεί η τουρκική επικυριαρχία. Και αφού εδραιωθεί, υπάρχουν πρόσθετα σε βάρος της Κύπρου, σχέδια καταστροφής.
Ο κίνδυνος ήταν και είναι συγκεκριμένος, όπως και η επιθετικότητα και η αδιαλλαξία των τουρκικών μεθοδεύσεων και της επεκτατικής βουλιμίας της Τουρκίας, κατά του τόπου και του λαού. ΟΜΩΣ πρέπει να θυμόμαστε ότι, ακόμη ενώ εξελίσσετο η εισβολή, η μικρή Κύπρος αξίωσε στα πλαίσια του άρθρου 24(2) του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας καταδίκασε την εισβολή. Καταδίκη που συνοδεύτηκε με το κάλεσμα προς όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ, άρα και την Τουρκία, να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία και ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας (ψηφίσματα 253/20.7.1974 και 360/16.8.1974).
Λίγους μήνες αργότερα να θυμίσω το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 356/13/12/1974 και της Γενικής Συνέλευσης 3112/10.01.1974 που επιτακτικά έθεσε θέμα επιστροφής όλων των προσφύγων.
Και όμως 47 χρόνια μετά εξακολουθεί να μας θυμίζει τραγικά τις επιδιώξεις της Τουρκίας, ο καταυλισμός, τα τουρκοπατημένα χωριά και ακρογιάλια μας, τα σπίτια, τα αγάλματα και οι εκκλησίες μας εκείθεν της γραμμής της ντροπής, που περιμένουν καρτερικά μαζί με τους ελεύθερους, λίγους πλέον, εγκλωβισμένους, δικαίωση.
Αντί μια ξεκάθαρη στρατηγική διεκδίκησης του δικαίου η πολιτική ηγεσία μας, παρέμεινε προσκολλημένη στη δέσμευση περί τον ιστορικό συμβιβασμό, της συμφωνίας του 1977 και της επακόλουθης του 1979, που όμως ανέτρεψε μεγαλοπρεπώς η Τουρκία με την ανακήρυξη πριν 38 χρόνια του ψευδοκράτους. Έκτοτε και συνεχώς, αφήσαμε την Τουρκία στο απυρόβλητο, να αξιώνει και να επιτυγχάνει συνεχείς υποχωρήσεις από την πλευρά μας, και να επιφέρει δημογραφική αλλοίωση και έμμεση υπαγωγή των υπό κατοχή περιοχών στην τούρκικη διοίκηση. Μόνη ελπίδα να επιδείξει η Τουρκία πολιτική διάθεση για λύση. Ευσεβοποθισμός. Η Τουρκία, μας λέει από χρόνια κατά τρόπο σαφή ότι, δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει το Κυπριακό Κράτος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί υπάρχουν δήθεν δύο λαοί, δύο θρησκείες, δύο γλώσσες και δύο «διοικήσεις» που επιβάλλουν λύση δύο κρατών!
Όλα αυτά, ενώ την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους που έγινε στις 15.11.1983 πέτυχε η δίκαια διεκδίκησή μας τρεις μέρες μετά (18.11.1983), ώστε το Συμβούλιο Ασφαλείας να την καταδικάσει ως νομικώς άκυρη. Κάλεσε δε όλα τα κράτη μέλη να μην το αναγνωρίσουν, αφού το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία (ψήφισμα 541/83). Η Τουρκία επιβεβαίωσε ότι δεν έχει σχέση με την έννοια Κράτος Δικαίου και συνεπής στην επεκτατική βουλιμία της, αντάλλαξε «πρέσβεις» με το ψευδοκράτος, το οποίο προχώρησε σε «συνταγματικό δημοψήφισμα» και σε «εκλογές» για να ακολουθήσει το καταδικαστικό ψήφισμα του ΟΗΕ 550 του 1984. Άρα η Κύπρος καταφέρνει από το 1964 να επιτυγχάνει όταν διεκδικούσε καθαρές κατά το διεθνές δίκαιο, θέσεις.
Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους πέραν από σαφέστατη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, ήταν η πιο έκδηλη καταπάτηση των συμφωνηθέντων, 1977 και 1979. Έπρεπε αυτή η ενέργεια να αποτελούσε, το τέλος της εθελότυφλης ψευδοελπίδας, για την καλή δήθεν πίστη και πολιτική βούληση της Τουρκίας για λύση δίκαιη.
Καιρός μνήμης και πρόσθετης ευθύνης για όλους, να υψώσουμε από κοινού λαός και ηγεσία, την ταπείνωση σε αγωνιστικότητα, να κατασιγάσουμε τα προσωπικά και μικροκομματικά πάθη και να συναιρέσουμε το εγώ σε εμείς. Αυτή θα ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της πραγματικά αγωνιστικής Κυπριακής Δημοκρατίας. Όταν διεκδικεί και αντιστέκεται η Κυπριακή Δημοκρατία γίνεται σεβαστή, όταν υποχωρεί μετατρέπεται σε πειραματόζωο, πεδίο βολής και δέκτης πολλαπλών πιέσεων.
Η 15η Νοεμβρίου του 1983 ήταν η πιο πανηγυρική επιβεβαίωση για κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν πέτυχε η Τουρκία το 1963 και το 1974. Αν παραμείνουμε δέσμιοι μιας διαχρονικής υποχωρητικότητας δεν θα επιτύχουμε τη διάσωση του τόπου. Ο «τετραγωνισμός του κύκλου» ή «κύκλωση του τριγώνου» έρχεται, με κατάλληλη από το εξωτερικό «προετοιμασία», σε συνδυασμό με την αδιαφορία κάποιων μεγάλων. Άλλωστε μας το «υποσχέθηκαν» από χρόνια.
Η ευθύνη πλέον για να διασωθεί ο τόπος, είναι στον ίδιο το λαό και πιο ειδικά στον καθένα μας προσωπικά. Οι άνθρωποι του τόπου, η ιστορία, το μέλλον και η αξιοπρέπειά μας, ας αποτελέσουν την αφετηρία δικαίωσης μακρά από τις συνεχείς κομματικές αντιπαραθέσεις και τη διχόνοια.
*Δικηγόρος – Πρώην Βουλευτής
