Σαν αποτέλεσμα της οδυνηρής του ήττας στις τελευταίες εκλογές, το ΑΚΕΛ βρίσκεται σε αναζήτηση νέας πορείας, γεγονός που προκαλεί μεγάλο εθνικό ενδιαφέρον αφού, όσο κι αν μειώθηκε η δύναμή του, εξακολουθεί να είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα και να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του τόπου – ιδιαίτερα στο εθνικό θέμα. Κι όμως, από την πρώτη του κιόλας ομιλία ως νέος Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, ο κ. Στέφανος Στεφάνου κούνησε το δάκτυλο στους «έξω από το κίνημα» ότι οι αλλαγές είναι καθαρά Ακελική υπόθεση και να μην ανακατεύονται.
Αυτό ισχύει για μοναστήρια, στοές και σωματεία και όχι για πολιτικά κόμματα που εκφράζουν μέρος της λαϊκής βούλησης σε μια δημοκρατία. Κι είναι απογοητευτικό να ακούς να το λέει ένα σχετικά νέος σε ηλικία πολιτικός της αριστεράς, ο οποίος νίκησε συντριπτικά ένα σταλινικό ανθυποψήφιο. Θέλει ο κ. Στεφάνου να πιστέψουμε πως δεν φέρνει κάτι νέο; Γιατί αυτή την εντύπωση δίνει μέχρι στιγμής.
Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, είπε ότι το ΑΚΕΛ δεν θα υποστηρίξει αρχηγό κόμματος για πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2023, αλλά ανεξάρτητη προσωπικότητα, την οποία έχει ήδη υπόψη του. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο κ. Στεφάνου αρνήθηκε να αποκαλύψει την ταυτότητα του εκκολαπτόμενου Ακελικού προεδρικού υποψηφίου. Έσπευσε πάντως να διευκρινίσει ότι ήταν κάτι που συζητήθηκε και αποφασίστηκε, πριν από την εκλογή του, με τον απερχόμενο ΓΓ της ΚΚ του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού.
Έτσι, λίγες μόνο μέρες μετά την ανάδειξή του στο τιμόνι του ΑΚΕΛ, και την πανηγυρική διακήρυξή του ότι θα «αναμορφώσει» το αρχαιότερο κόμμα της Κύπρου, ο Στέφανος Στεφάνου έρχεται, δυστυχώς, να αποδείξει ότι ουσιαστικά τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.
Μια από τις κακοδαιμονίες της Κύπρου, υπήρξε ανέκαθεν η συστηματική εκμετάλλευση της μονολιθικής εκλογικής δύναμης του ΑΚΕΛ για χειραγώγηση της λαϊκής θέλησης σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής εκπροσώπησης – τοπικό, δημοτικό, κοινοβουλευτικό, προεδρικό. Αυτό παρουσιαζόταν πάντοτε παραπλανητικά ως μέρος του δημοκρατικού παιγνιδιού, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για διαστρέβλωση και εκμετάλλευση του πλουραλιστικού δημοκρατικού συστήματος προς κομματικό όφελος.
Με αυτό τον τρόπο το ΑΚΕΛ αναδείκνυε είτε πολιτικούς είτε εξωπολιτικούς σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα, ενίοτε και στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα, χωρίς να διαθέτουν την ανάλογη αντιπροσωπευτική νομιμοποίηση, για να αποφασίζουν τις υποθέσεις και την τύχη του Κυπριακού λαού. Τους ανέβαζε στο τρένο της εξουσίας για να τους κατεβάσει αργότερα, αν δεν τους πέταγε έξω εν κινήσει ή με την παραμικρή τους «λοξοδρόμησή», γύριζε κατά πάνω τους τον «Οδοστρωτήρα του ΑΚΕΛ» και τους έκανε πολιτική χαλκομανία.
Το μόνο διάστημα που το ΑΚΕΛ δεν επιδόθηκε σε αυτή την πρακτική, ήταν όταν κατάφερε για πρώτη φορά στην μακρόχρονη ιστορία του να αναδείξει τον δικό του άνθρωπο στην εξουσία. Φαίνεται, όμως, πως μετά την θεομηνία Χριστόφια και τη συνειδητοποίηση ότι ο Κυπριακός λαός δεν πρόκειται να του εμπιστευθεί ξανά την διακυβέρνηση του τόπου, το κόμμα επιστρέφει στις δοκιμασμένες μεθόδους του, που συνιστούν στην ουσία νόθευση της λαϊκής ετυμηγορίας και παραχάραξη του εκάστοτε εκλογικού αποτελέσματος.
Θα περίμενε κανείς ότι ο κ. Στεφάνου θα έδινε από την αρχή ένα καινούργιο στίγμα που θα καθόριζε την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στο στείρο παρωχημένο και το μελλοντικά υποσχόμενο. Και είναι με μεγάλη αποκαρδίωση που αναγκάζεται κανείς να επισημάνει όχι μόνο την απουσία μιας τέτοιας τοποθέτησης από τον νέο ΓΓ της ΚΕ του ΑΚΕΛ αλλά και την υποτροπή σε πρακτικές του παρελθόντος πριν καλά –καλά αναλάβει τα καθήκοντά του.
Αν η νέα ηγεσία του ΑΚΕΛ δυσκολεύεται να κατανοήσει τις ευθύνες της απέναντι στον τόπο – και στο ίδιο το κόμμα – με τις ελληνικές έννοιες, υπάρχουν στην ιδεολογική της φαρέτρα το γκλάσνοστ και η περεστρόικα – διαφάνεια και αναδιάρθρωση. Το οφείλει όχι μόνο στο σύνολο του λαού, αλλά και στους ίδιους τους Ακελικούς, τους οποίους επιμένει να συντηρεί σε αυστηρά ελεγχόμενο κομματικό περιβάλλον, έστω κι αν το ιδεολογικό οξυγόνο έχει προ πολλού εξαντληθεί.
Κι αυτό είναι το πρώτο και κεφαλαιώδες ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσει πλέον ευθέως η νέα ηγεσία του ΑΚΕΛ: ποιά είναι ακριβώς η ιδεολογία του κόμματος; Την απάντηση έσπευσε να δώσει ο κατατροπωθείς υποψήφιος Γιώργος Λουκαϊδης, αμέσως μόλις ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης. Αρπάζοντας κυριολεκτικά το μικρόφωνο από τον συντονιστή Αριστοφάνη Γεωργίου και εκτοπίζοντας από το βήμα τον νέο ηγέτη Στέφανο Στεφάνου, διακήρυξε λίγο πολύ ότι του προσφέρει μεν την υποστήριξή του, αλλά στο όνομα του κομμουνισμού. Ο κ. Στεφάνου δεν έχει ακόμα, από τη μέρα της εκλογής του, προφέρει τη λέξη κομμουνισμός ή τα παράγωγά της, αναφερόμενος αόριστα στην κομματική ιδεολογία.
Αντί, λοιπόν, το ΑΚΕΛ να ψάχνει από τώρα να βρει νέα ξυλοπόδαρα για το 1923, καλά κάνει να λύσει τα υπαρξιακά του προβλήματα, αφήνοντας τους οπαδούς του να αναπνεύσουν και να σκεφθούν ελεύθερα. Η πατρίδα, ιδιαίτερα αυτές τις κρίσιμες στιγμές, τους χρειάζεται σαν ενεργά κύτταρα του συνόλου. Την αδικούν και αδικούν τους εαυτούς τους αν συνεχίσουν να δέχονται την αυτοαπομόνωσή τους. Γι αυτό και το θέμα ενδιαφέρει τους πάντες και όχι μόνο τους ίδιους ή την ηγεσία τους. Κι αν χρειαστεί θα επανέλθουμε με πικρές αλήθειες και βαριές κουβέντες για το ΑΚΕΛ.
