Έχω ήδη διατυπώσει τις απόψεις μου (με άρθρα στις εφημερίδες και άλλως πως) στο ερώτημα κατά πόσο θα πρέπει οι βαρωσιώτες να προσφύγουν στην Επιτροπή Ακίνητης Ιδιοκτησίας (ΕΑΙ). Σήμερα θα σχολιάσω, με όλη την προσήκουσα εκτίμηση, τις απόψεις αυτών που αντιτίθενται στις προσφυγές και ειδικότερα του πρώην Δικαστή κ. Αρέστη, όπως είδαν το φως της δημοσιότητας, επειδή μόνο ένας γόνιμος διάλογος μπορεί να οδηγήσει στις ορθές αποφάσεις.
«Η Τουρκία προχωρεί σ’ αυτό το διάβημα, με την ελπίδα ότι θα επιτύχει το στόχο της αποδοχής από την πλευρά μας της λύσης των δύο κρατών»: Καμιά μανούβρα της Τουρκίας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να δεχτούμε αυτή τη λύση, αν είμαστε σταθεροί στη θέση μας για λύση ΔΔΟ, την οποία στηρίζει ολόκληρη η διεθνής κοινότητα (Είμαστε;).
«(Με τις προσφυγές μας) εκθεμελιώνουμε την βάση των Ψηφισμάτων 550 και 789 τα οποία ζητούν από την Τουρκία, και όχι από την υποτελή της διοίκηση, όπως παραδώσει την περιφραγμένη πόλη στα Ηνωμένα Έθνη»: Μα η ΕΑΙ, (και προφανώς όλα τα όργανα του ψευδοκράτους), όπως έχει ξεκάθαρα αποφανθεί το ΕΔΑΔ είναι όργανο της Τουρκίας. Για οποιαδήποτε απαράδεκτη απόφαση της ΕΑΙ ο ΕΚ αιτητής (αφού εξαντλήσει και τη διαδικασία έφεσης στο «Διοικητικό Δικαστήριο») μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ εναντίον της Τουρκίας (και όχι εναντίον του ψευδοκράτους).
«Η Τουρκία θα έχει στο χέρι το επιχείρημα ότι οι Αμμοχωστιανοί επιστρέφουν υπό τουρκική διοίκηση, γιατί τότε η πόλη να επιστραφεί στα Ηνωμένα Έθνη;»: Ο απώτερος στόχος μας είναι το Βαρώσι να επιστραφεί στην ΕΚ Συνιστώσα Πολιτεία, στα πλαίσια μιας λύσης και των εδαφικών προσαρμογών που θα συμφωνηθούν. Ήδη και οι δύο πλευρές έχουν περιλάβει τα Βαρώσια στους χάρτες που υπέβαλαν στο παρελθόν. Όσο περισσότεροι ΕΚ επιστρέψουν στο Βαρώσι, τόσο αποδυναμώνεται οποιαδήποτε αντίθετη πρόταση της άλλης πλευράς. Πολλοί μαρωνίτες έχουν επιστρέψει ήδη υπό ΤΚ διοίκηση (και μάλιστα το κράτος μας ενθαρρύνει την επιστροφή με εξαγγελία οικονομικής βοήθειας). Μήπως αυτό νομιμοποιεί την άλλη πλευρά να μην επιστρέψει τα μαρωνίτικα χωριά στα πλαίσια μιας λύσης;
«Η απόδοση της περιουσίας με βάση την απόφαση Δημόπουλος, θα ήταν ευχερέστερη όταν αυτή αφορά στρατιωτική ζώνη»: Δεν αντιλαμβάνομαι την λογική αυτού του επιχειρήματος. Δεν έχω εντοπίσει οποιαδήποτε τέτοια αναφορά στην «Δημόπουλος». Αντιθέτως ο «νόμος» με τον οποίο ιδρύθηκε η ΕΑΙ προβλέπει ρητά ότι περιουσίες εντός στρατιωτικών ζωνών δεν αποκαθίστανται, κάτι που σημείωσε και το ΕΔΑΔ στην Δημόπουλος.
«Η Επιτροπή (δυνατόν να) αποφασίσει ότι η περιουσία ανήκει στο ΕΒΚΑΦ.» Εξ όσων γνωρίζω το Εβκάφ δεν έχει διεκδικήσεις στην περιοχή η οποία έχει αποχαρακτηρισθεί. Εάν και όταν προκύψουν τέτοιες διεκδικήσεις η πλευρά μας θα έχει την ευκαιρία, δεδομένου ότι αναμφισβήτητα έχει το δίκαιο με το μέρος της, να θέσει τέρμα, μέσω του ΕΔΑΔ, σε αυτές τις διεκδικήσεις.
«Η Τουρκία μας σπρώχνει στις αγκάλες τις Επιτροπής όχι για να μας επιστρέψει την περιουσία, αλλά για να μας την αποσπάσει με εξευτελιστική αποζημίωση…..»: Η προσφυγή στην ΕΑΙ από ιδιοκτήτες περιουσιών στην περίκλειστη πόλη και ειδικά στην περιοχή η οποία έχει αποχαρακτηριστεί από «στρατιωτική ζώνη» καλύπτει όλα τα κριτήρια τα οποία θέτει ο σχετικός «νόμος» για αποκατάσταση της περιουσίας. Αν η ΕΑΙ αποφασίσει διαφορετικά, ο ιδιοκτήτης έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στο ΕΔΑΔ, το οποίο αναμφίβολα θα τον δικαιώσει.
«Η υπόθεση Δημόπουλος είναι μια απόφαση σκοπιμότητας, απόλυτα λανθασμένη, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.» Οι αποφάσεις δικαστηρίων του επιπέδου του ΕΔΑΔ είναι μέρος του διεθνούς δικαίου. Δεν μπορούμε να επιλέγουμε αλά καρτ της αποφάσεις που μας αρέσουν. Επί πλέον η απόφαση στην Δημόπουλος έχει και θετικά στοιχεία, τα οποία έχω αναλύσει σε παλιότερα άρθρα μου και τα οποία δυστυχώς, με την εμμονή μας σε μεμψιμοιρίες, δεν έχουμε αξιοποιήσει.
«Ας στραφούμε για προστασία των περιουσιακών μας δικαιωμάτων στα αρμόδια Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως έγινε στην υπόθεση Αποστολίδης ν Όραμς»: Το πρακτικό όφελος της απόφασης αυτής είναι ότι απέτρεψε μεγάλο αριθμό ξένων προτιθέμενων «αγοραστών» να αγοράσουν από σφετεριστές ΕΚ περιουσίες στα κατεχόμενα. Και εκατόν παρόμοιες αποφάσεις να εκδοθούν το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Με βάση όλα τα πιο πάνω επαναλαμβάνω την ταπεινή μου άποψη: α) Ναι στις προσφυγές, αλλά στοχευμένα και επιλεκτικά, από ιδιοκτήτες που έχουν όλα τα εχέγγυα επιτυχίας, β) μοναδική επιδίωξη η αποκατάσταση της περιουσίας και οι αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης, γ) σε καμιά απολύτως περίπτωση να μην γίνει αποδεκτή η αποζημίωση (απαλλοτρίωση) της περιουσίας δ) σε περίπτωση απαράδεκτης απόφασης της ΕΑΙ να γίνουν (και πάλιν στοχευμένα και επιλεκτικά) προσφυγές στο ΕΔΑΔ και ε) η νομική υπηρεσία του κράτους να συνδράμει και να συντονίσει τους αιτητές σε όλα τα στάδια.
*Επισκέπτης Λέκτορας, Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου
