Ο αγώνας διάσωσης του τόπου από την τουρκική επεκτατικότητα, δύσκολος και διεξαγόμενος χωρίς ενιαίο και κοινό μέτωπο, δεν μπορεί να επιτύχει χωρίς την πραγμάτωση άμεσα και δυναμικά της πάταξης της εσωτερικής διαπλοκής, που έχει αποκτήσει διάσταση εξαιρετικά εκτεταμένη, ως ανεκτή «πρακτική».
Η αποδόμηση του κράτους σ’ όλα τα επίπεδα οφείλεται στο ότι δεν υπάρχει το παράδειγμα προς χρηστή διοίκηση. Όλοι οι έχοντες εξουσία και ο απλός λαός γνωρίζουν σκάνδαλα και υποπτεύονται μη νόμιμη ή ευνοϊκή μεταχείριση προς τους έχοντες δυνατότητα ως εκ της θέσης τους να αποσιωπούν ή να καλύπτουν παρανομίες. Ευθύνη όχι μόνο για όσους είχαν εξουσία ως Κυβέρνηση, αλλά γενικότερη και ως κόμματα, με το μέγιστο σκάνδαλο με τη συνδρομή όλων όταν επέτρεψαν στο Υπουργικό διά Νόμου την παροχή δυνατότητας (αντισυνταγματικά), χωρίς προκήρυξη της θέσης για να είναι ανοικτή προς διεκδίκηση από κάθε ενδιαφερόμενο προσοντούχο και χωρίς διαδικασία υποβολής αίτησης για σύγκριση με άλλους υποψηφίους, να επιλέξουν και να διορίσουν τον Έφορο Εισοδήματος. Όλοι γνώριζαν, Εκτελεστική και Νομοθετική Εξουσία, την αντισυνταγματικότητα, αφού κατά πάγια Νομολογία μόνον η ΕΔΥ διορίζει δημόσιους υπαλλήλους.
Σχεδόν όλοι σιώπησαν τότε και σιωπούν σήμερα αφού καμία ευθύνη δεν αναζητήθηκε γιατί υπήρξε αυτός ο Νόμος και γιατί αφέθηκε να λειτουργεί για πάνω από πέντε χρόνια έως την τελική δικαστική απόφαση που διακήρυξε την προφανέστατη αντισυνταγματικότητα! Ανέμεναν διευκολύνσεις; Έκλεισαν υποθέσεις σε σχέση με τις καταθέσεις στον Παναμά ή την Ελβετία; Είναι αυτή η ηθική της εξουσίας ως δίδαγμα προς ανάλογη στάση του κοινού; Επέβαλαν τότε την ανοχή και τώρα τη σιωπή. Αυτή είναι η Κύπρος που θέλαμε και θέλουμε να υπάρχει, με τόσες μέχρι σήμερα θυσίες και παγίδες που περάσαμε και περνούμε; Ασφαλώς, όχι.
Όφειλαν μια έστω απολογία, φραστική, για το πώς φθάσαμε σ’ αυτό τον κατήφορο της εσωτερικής διαφθοράς; Κανείς και ποτέ δεν απολογήθηκε. Γιατί ανέχεται ο απλός πολίτης τούτο; Καμία και ποτέ από όσες έγιναν έρευνες δεν επέφερε σε δεοντολογικής μορφής παραίτηση. Όλοι όσοι κατά καιρούς είχαν εξουσία ουδεμία ευθύνη ανέλαβαν και απλώς φρόντισαν να την αποδώσουν έμμεσα στους «πρώην».
Αν τον αγώνα για διάσωση από την τουρκική βουλιμία πρέπει να τον διεξάγει όπως τόσα χρόνια σιωπηρά ο κυρίαρχος λαός διεκδικώντας το δίκαιό του, θα πρέπει άμεσα να απαιτήσει την ηθική ανάταση στο εσωτερικό με την αναγκαία σε βάθος κάθαρση. Κάθαρση που θα πρέπει και πάλι να τη φέρει ο ίδιος ο λαός. Δεν ανέχεται άλλο ώστε κάποιοι «καταφερτζήδες» πολιτικοί, διαφόρων αποχρώσεων, να εκμεταλλεύονται τους κόπους και τις θυσίες των πολλών.
Ήρθε η ώρα για μια βαθιά τομή στη μορφή συγκρότησης της κομματικής ζωής και άρα της διαμόρφωσης της κρατικής εξουσίας. Απαιτείται να υπάρξει τώρα αυτή η τομή, πριν η διαπλοκή να καταστήσει αδύνατη τη διάσωση έστω της αξιοπρέπειας και ύπαρξης αυτού τούτου του κράτους, λόγω του διαχρονικού αυτού εγκλήματος.
Έλεγα από χρόνια ακόμη και από τα βουλευτικά έδρανα ότι η ανάληψη αξιώματος δεν έπρεπε να έχει κύριο ή έμμεσο στόχο την κοινωνική αναβάθμιση ή ανάδειξη του αξιωματούχου. Έπρεπε να είναι προσφορά και υπηρεσία, συνεχής, προς τον τόπο και τον λαό. Από χρόνια φαίνεται ότι δεν αρκεί πλέον η κοινωνική ανάδειξη, αφού η διεκδίκηση αξιώματος συνδέθηκε σε πολλές περιπτώσεις με διαπλοκή και πλουτισμό. Κρίμα!
*Δικηγόρος
