Είμαστε απογοητευμένοι, θυμωμένοι, οργισμένοι και νιώθουμε αδικημένοι! Αυτά είναι κάποια από τα συναισθήματα που νοιώθουμε πολλοί Κύπριοι μετά που η άτυπη πενταμερής διάσκεψη για την Κύπρο που συγκάλεσε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες έληξε άδοξα. Με αδιέξοδο, μιας και διαπιστώθηκε με τον πιο τυπικό τρόπο το χάσμα των δύο πλευρών ως προς τη λύση του κυπριακού. Επιμονή (και σωστά) στη συμφωνημένη λύση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας η ελληνοκυπριακή πλευρά. Προβολή της κυριαρχικής ισότητας, ουσιαστικά στην αναγνώριση πρώτα δύο κυρίαρχων κρατών στην Κύπρο και στη συνέχεια έναρξη διαπραγματεύσεων για την επίτευξη μιας μορφής εταιρικής σχέσης μεταξύ τους (βλ. συνομοσπονδία;) η τουρκοκυπριακή πλευρά.
Απορώ πραγματικά με τον «ερασιτεχνισμό» του ΟΗΕ να αποτολμήσει να συγκαλέσει μια τέτοια έστω και άτυπη διάσκεψη, αφού εδώ και τόσους μήνες η εκπρόσωπος του Γ.Γ. κ. Λουτ πηγαινοερχόταν στην Κύπρο και γνώριζε από πρώτο χέρι τις θέσεις των δύο ηγετών και άρα γνώριζε τις άτεγκτες, ντενκτασικές, διχοτομικές απόψεις του κ. Τατάρ που όντως, βρίσκονται εντελώς εκτός του πλαισίου των καλών υπηρεσιών του Γ.Γ. για την επίλυση του κυπριακού. Πώς γίνεται λοιπόν ο ΟΗΕ να αναλαμβάνει τέτοιο ρίσκο; Όλοι μας γνωρίζαμε πως τα δεδομένα που είχαμε ενώπιον μας δεν συνηγορούσαν σε καλή πιθανότητα άρσης του αδιεξόδου. Ήταν όμως και κάποιοι που ευελπιστούσαν πως η Τουρκία θα κάνει την έκπληξη και θα υποχωρούσε από τις δημόσιες τοποθετήσεις της. Δυστυχώς, για την Κύπρο και το λαό της, η ελπίδα αυτή αποδείχθηκε φρούδα. Τελικά, επαναβεβαιώθηκε το δόγμα ότι η Τουρκία αυτά που λέει δημόσια τα υποστηρίζει και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ή και στο πλαίσιο των άτυπων διασκέψεων…
Νομίζω κανένας δεν μπορεί να διαφωνεί με την άποψη ότι διάγουμε τη χειρότερη φάση στην ιστορία του κυπριακού. Τετελεσμένα επί του εδάφους ακόμη και στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου. Δραματική αύξηση των εποίκων, ισλαμοποίηση της κατεχόμενης γης μας, συρρίκνωση της τουρκοκυπριακής κοινότητας που χάνει τον κοσμικό της χαρακτήρα και την ίδια ώρα οι Ελληνοκύπριοι εκτοπισμένοι που είχαν προσλαμβάνουσες παραστάσεις από την πατρώα γη, σβήνουν. Νομοτελειακή εξέλιξη των πραγμάτων. Ο Νενκτάς, μετά θάνατον, εκπληρώνει το όραμα του. «Δώστε μου χρόνο να περάσουν δύο γενιές και το κυπριακό θα έχει λυθεί, από μόνο του», είχε πει σε ανύποπτο χρόνο.
Δεν παραγράφω ούτε θέλω να κρύψω και τις ευθύνες που και η δική μας πλευρά, ο ηγέτης της Κοινότητάς μας και διαπραγματευτής μας στις διακοινοτικές συνομιλίες φέρει. Κυρίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως σήμερα ο ηγέτης μας παρακαλεί «γονυπετής» τον ΟΗΕ και τη διεθνή κοινότητα να επιστρέψουμε στο σημείο ακριβώς που είχε σταματήσει η διαπραγμάτευση σχεδόν πριν τέσσερα χρόνια στο Κρανς Μοντανά τον Ιούλιο του 2017. Και γεννιέται εύλογα το ερώτημα σε όλους μας διότι μπορούμε ακόμη να σκεφτόμαστε λογικά. Γιατί δεν έγινε τίποτε τόσα χρόνια από τότε, ειδικά την περίοδο που ο τέως Τ/Κ ηγέτης Μουσταφά Ακκιντζί μας πρότεινε να υπογράψουμε το πλαίσιο των έξι σημείων του κ. Γκουτέρες κάνοντάς το Στρατηγική Συμφωνία στην πορεία για τη λύση του κυπριακού, με τρόπο ώστε αυτό να δεσμεύει τις δύο πλευρές; Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα ή ήταν άλλες οι προτεραιότητες μας προ τριετίας-τετραετίας; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Χρήζει πειστικής απάντησης από τους κυβερνώντες.
Η πατρίδα κινδυνεύει. Και όταν η πατρίδα κινδυνεύει έχω την ισχυρή άποψη ότι όλοι μας πρέπει να κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον και να συσπειρωθούμε ενωμένοι για την αντιμετώπιση των κινδύνων. Δεν τρέφω όμως, ψευδαισθήσεις. Δεν ελπίζω σε άρση του αδιεξόδου, ούτε σε 2-3 μήνες οπότε ο Γ.Γ. ενδεχομένως, να συγκαλέσει νέα πενταμερή διάσκεψη. Ο κ. Αναστασιάδης εκτιμώ πως στην καλύτερη περίπτωση θα προσπαθήσει (αν τα καταφέρει) να συντηρήσει μια σχετική κινητικότητα στο κυπριακό μέχρι τη λήξη της θητείας του. Θα επιδιώξει να μην παραδώσει στον επόμενο ή την επόμενη Πρόεδρο μια de jure διχοτομημένη πατρίδα. Παρά μόνο μια εξαιρετικά “καυτή πατάτα”. Δύσκολο το έργο του, ομολογώ.
Είναι ακλόνητη η πεποίθησή μου πως στο σημείο που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, δεν υπάρχει βάσιμη ελπίδα για λύση επανένωσης της χώρας και του λαού μας. Εκτός και αν γίνει το θαύμα και αναλάβουν και στις δύο κοινότητες τα ηνία οι νέοι και οι νέες αυτού του δύσμοιρου τόπου. Οι νέοι και οι νέες που γεννήθηκαν μετά την καταστροφή του 1974. Που δεν φέρουν τα βαρίδια του προβλήματος παρά έχουν την κοινή λογική να αποτελέσουν μέρος της λύσης του προβλήματος αφήνοντας έξω από την εξίσωση τα συμφέροντα κάθε τρίτου παράγοντα και ειδικά της Τουρκίας. Μακριά από εθνικισμούς και συνειρμούς που φέρουν “ιστορικό βάρος”. Με οδηγό την ίδια την ιστορία γέννησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δημιουργήθηκε για να βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς και τους αδυσώπητους πολέμους που αυτοί γέννησαν στο διάβα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Γιορτάζουμε και φέτος την 9η Μαΐου, την Ημέρα της Ευρώπης. Ας διδαχθούμε επιτέλους και εμείς σε αυτή την ευρωπαϊκή χώρα το βαθύτερο νόημα αυτής της συγκλονιστικής επετείου!
Δεν ελπίζω πια σε τίποτα από τη γενιά των πολιτικών αυτού του νησιού που είτε υπήρξαν μέρος της δημιουργίας του κυπριακού προβλήματος είτε συμβιβάστηκαν με αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα.
Η μόνη μας ελπίδα είναι να αλλάξουν κάποτε (ελπίζω σύντομα) τα πράγματα και να εξευρωπαϊστούμε και σε αυτό τον τομέα. Να δούμε επιτέλους την Αλλαγή Γενιάς στην πολιτική ζωή της χώρας μας. Και στις δύο κοινότητες. Να δώσουμε την ευκαιρία στους νέους και στις νέες μας να ενώσουν τα χέρια προτάσσοντας τα συμφέροντα και μόνο της Κύπρου και των Κυπρίων. Εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Εντός του πλαισίου που θα επιτρέψει στους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους να δρέψουν τους καρπούς της κοινής μας ευημερίας σε ένα ομοσπονδιακό και κυρίαρχο κυπριακό κράτος. Ελπίζω να προλάβουμε. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος και οι ανομιμοποίητες επιδιώξεις της κατοχικής Τουρκίας πολύ καλά γνωστές.
