Δανείζομαι κάτι από έναν από τους μεγάλους εκλιπόντες. «Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν»! Αυτό που γίνεται τώρα είναι μία μετάβαση σε μία σύγχρονη μορφή σκλαβιάς και δουλείας. Ο άνθρωπος έχει πειστεί να παραχωρήσει εθελούσια πλέον και αμαχητί τις ελευθερίες του, προκειμένου να «προστατευτεί» από μία ασθένεια. Είναι εκπληκτικό αυτό αλλά έτσι ακριβώς συμβαίνει. Μία ασθένεια γύρω από την οποία έχει κτιστεί ένα στόρι ολέθριας καταστροφής. Ο επικείμενος όλεθρος είναι πλέον η δεσπόζουσα αντίληψη, που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα. Η αξιολόγηση του κινδύνου της ασθένειας σαφέστατα και δεν είναι αντικειμενική, συνεπώς ο υπολογισμός της σχέσης κόστους / οφέλους των προτεινόμενων παρεμβάσεων περιέχει θεμελιώδη σφάλματα, αφού πατά πάνω σε λάθος βάσεις και ξεκινά από λάθος αφετηρίες.
Έναντι λοιπόν αυτού του «γιγαντιαίου» κινδύνου από την ασθένεια έχει στηθεί μία γιγαντιαία εικονική ομπρέλα προστασίας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο άνθρωπος σταδιακά εξαναγκάζεται σε υποταγή και συμμόρφωση. Το σύστημα που εγκαθίσταται γίνεται ολοένα και λιγότερο ανεκτικό σε ανθρώπινες συμπεριφορές οι οποίες εκτρέπονται του βασικού αφηγήματος. Η πορεία των εξελίξεων δείχνει πως στο τέλος μόνο μία θα είναι η σωστή και η ενδεδειγμένη συμπεριφορά και ότι οι «ανώμαλες» συμπεριφορές δεν θα έχουν θέση στην τελική μορφή στην οποία θα καταλήξει το σύστημα. Το νέο σύστημα φαίνεται να ευνοεί το στήσιμο ενός σύγχρονου Καιάδα στον οποίο θα ρίχνονται όχι όσοι δεν έχουν τα προσόντα να είναι καλοί πολεμιστές, αλλά όλοι όσοι αμφισβητούν την ορθότητα του συστήματος.
Ο άνθρωπος εμπεδώνει ολοένα και σε μεγαλύτερο βαθμό ότι η γιγαντιαία επιχείρηση προστασίας είναι συνυφασμένη με την ίδια τη διατήρηση της ζωής. Ότι χωρίς αυτήν και καλά θα είχαμε εκατόμβες νεκρών και σκηνές δευτέρας παρουσίας. Στην αρχή μέσω συνεχόμενης και επίμονης προπαγάνδας οι άνθρωποι ανέχτηκαν καταναγκαστικά την νέα κατάσταση καθώς τους είχε προσφερθεί ως η μόνη οδός σωτηρίας από την “ολέθρια απειλή”. Αργότερα και μέσα από συνεχόμενη προπαγάνδα που δεν είχε προηγούμενο, η ανοχή έγινε αποδοχή και στην επόμενη φάση μεγάλη μερίδα ανθρώπων μετατράπηκε σε στρατό υπεράσπισης αυτής της επιχείρησης προστασίας και «σωτηρίας» δημιουργώντας μία ασπίδα προστασίας απέναντι στις φωνές που εκφράζουν ανησυχία για την πορεία που έχουν πάρει τα πράγματα. Η ασπίδα προστασίας εμπλουτίζεται με υποχρεωτικά υγειονομικά μέτρα, όπως είναι οι μαζικοί εμβολιασμοί με εμβόλια που δεν έχουν ολοκληρώσει καν τις κλινικές μελέτες και τελούν υπό καθεστώς άδειας κυκλοφορίας υπό όρους (έτσι για να τηρούνται κάποια προσχήματα). Ελάχιστη σημασία έχει αν τα εμβόλια αυτά είναι αποτελεσματικά ή όχι στην πρόληψη της ασθένειας. Ελάχιστη σημασία έχει αν αυτά τα εμβόλια έχουν κάποιες παρενέργειες ή είναι απόλυτα ασφαλή. Όπως και ελάχιστη σημασία έχει η αξιολόγηση του κινδύνου των πληθυσμών που προορίζονται για εμβολιασμό και μαθαίνουμε ότι γίνονται τώρα και κλινικές μελέτες σε παιδιά (που έχουν μηδενική θνητότητα από την ασθένεια). Αυτές οι πτυχές της ιστορίας είναι λεπτομέρειες ελάσσονος σημασίας.
Ταυτόχρονα επιτελείται και μία χειρουργική επέμβαση στην ανθρώπινη κουλτούρα όπου μέσω μιας ανελέητης προπαγάνδας “μαθαίνουμε” την ενδεδειγμένη και συνετή συμπεριφορά που είναι η υπακοή και η υποταγή. Η υποταγή έχει ονομαστεί “νοιάζομαι τον συνάνθρωπο” ή “συμπεριφέρομαι υπεύθυνα”. Όσοι εμβολιάζονται ποζάρουν περήφανα στο φακό αφού πλέον η ηρωική πράξη του αιώνα είναι το να λάβεις το χρίσμα! Παράλληλα η έκφραση αμφισβήτησης από όπου και αν προέρχεται αυτή χαρακτηρίζεται ως “ανώμαλη” συμπεριφορά. Σαν τέτοια που είναι θα πρέπει να τιμωρείται και να καταδικάζεται από τα θέσμια όργανα του συστήματος. Ακούσαμε και διαβάσαμε στα ΜΚΔ τις ευφάνταστες σκέψεις και επιθυμίες αγαπητών συμπολιτών μας, ότι όσοι δεν εμβολιάζονται ή δεν φοράνε μάσκες δεν θα πρέπει να δικαιούνται για παράδειγμα κρεβάτι νοσηλείας σε περίπτωση που νοσήσουν ή θα πρέπει να φυλακίζονται για παραδειγματισμό. Πρέπει επίσης η κοινή γνώμη να διαμορφωθεί κατά τρόπον ώστε να μην κάνει ανεκτές αυτές τις “ανώμαλες” συμπεριφορές αμφισβήτησης της ορθότητας του συστήματος!
Ίσως στο τέλος κάποιοι άνθρωποι αντιληφθούν ότι εθελούσια έχουν οδηγηθεί σε μία κατάσταση πλήρους και αμετάκλητης σκλαβιάς. Μα τότε θα βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα σύστημα όπου η διαφυγή θα είναι αδύνατη. Στο νέο σύστημα μόνο μία συμπεριφορά θα είναι ανεκτή, αυτή της συμμόρφωσης. Η κάθε έκφραση αμφισβήτησης θα είναι πλέον ανωμαλία που θα διαγράφεται εν τη γενέσει της με το πάτημα ίσως ενός κουμπιού, στέλνοντας τους “ανώμαλους” στο περιθώριο της κοινωνίας, εκτός συνόλου. Τότε ίσως να είναι αργά για ξύπνημα.
Οι κατά άλλους καιρούς επαναστάτες της ελευθερίας έχουν μετατραπεί σε φοβισμένα ανθρωπάκια που τρέχουν να σταθούν στη σειρά να κάνουν τεστ και να τρυπηθούν με πειραματικά εμβόλια. Νιώθουν περήφανοι και κατασυγκινημένοι που έχουν κάνει αυτή την ηρωική πράξη, να εμβολιαστούν! Είναι τα ίδια άτομα που έχουν πειστεί πως προστατεύουν τον συνάνθρωπο και συμβάλλουν στη σωτηρία της ανθρωπότητας μένοντας σπίτι, στέλνοντας SMS για έξοδο. Έχουν πειστεί ότι η συμπεριφορά τους αυτή αξίζει πλέον μία επιβράβευση. Έτσι δεν βλέπουν την ώρα να επιδείξουν το “CoronaPass” τους για να μπορούν να κάνουν ένα διάλειμμα από τον παραλογισμό, με λίγες στιγμές ανθρώπινης ζωής όπως την ήξεραν παλιά. Μέχρι να έρθει η επόμενη εντολή “τα κεφάλια μέσα” ένεκα που το νέο στέλεχος έφτασε, τα κρούσματα που αυξήθηκαν, τα νοσοκομεία που υπερχείλισαν με αρρώστους….
Κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν όσο τους παίρνει να εκδηλώνουν παθολογία “απροσάρμοστης συμπεριφοράς” ερωτώντας γιατί γίνονται όλα αυτά ρε ξάδερφε; Και ενώ θα κάνουν όλα αυτά οι άνθρωποι, θα παραμένουν απασχολημένοι με τον μικρόκοσμο των μικροστιγμών τους και θα αδυνατούν να αντιληφθούν τη μεγάλη εικόνα και το πώς αυτή αλλάζει…
*Φαρμακοποιός
