Με ανεξίτηλα τα σημάδια που άφησαν στη χώρα μας οι οικονομικές κρίσεις τις οποίες περάσαμε και περνούμε μήπως έφτασε ο καιρός να αλλάξουμε κάποιες νοοτροπίες που υπάρχουν στην χώρα μας; Τα τεχνικά επαγγέλματα χάνονται χρόνο με το χρόνο, την ώρα που η ανεργία αυξάνεται και αποτελεί ένα μόνιμο κοινωνικό και οικονομικό βραχνά για την Κύπρο.
Οι περισσότεροι νέοι, γυρίζουν την πλάτη στα τεχνικά επαγγέλματα. Αυτά είναι όμως που θα μπορούσαν να δώσουν δουλειά και να επικεντρώνουν τις προσπάθειες των νέων για ένταξη στην αγορά εργασίας μέσα από τις υπηρεσίες ακόμη και για την τουριστική βιομηχανία.
Ναι, οι υπηρεσίες αποτελούσαν και αποτελούν την αιχμή του δόρατος τόσο για την κυπριακή οικονομία όσο και για την παγκόσμια οικονομία, όμως ας μην ξεχνάμε ότι σήμερα υπάρχει τεράστια έλλειψη σε γνώστες τεχνικών επαγγελμάτων. Μια έλλειψη, που αν καλυφθεί μελλοντικά θα μπορούσε να αποτελέσει και τη λύση στο τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας μας.
Οι άνεργοι στην Κύπρο, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ξεπερνούν τις 32.000 άτομα ενώ η πλειοψηφία εξ αυτών, βρίσκεται στον τουριστικό τομέα αλλά και στις υπηρεσίες εν γένει, όπου και ξεπερνούν τις 7.000. Ο κλάδος του τουρισμού όπως απέδειξε και η πρόσφατη υγειονομική κρίση είναι ιδιαίτερα εύθραυστος. Την ίδια στιγμή, η ανεργία στον κατασκευαστικό κλάδο ήταν πολύ πιο μικρή και έφτανε μόλις τις 2.000 άτομα.
Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο κατασκευαστικός κλάδος, ο οποίος αποδεδειγμένα μετά την κρίση του 2013 πλήγηκε ανεπανόρθωτα με όλες τις επιχειρήσεις στον τομέα αυτό να μειώνουν το προσωπικό τους. Αποτέλεσμα; Πολλοί τεχνίτες και ιδιαίτερα ικανοί Κύπριοι τεχνίτες έμειναν άνεργοι ενώ ξένοι ικανοί τεχνίτες που βρίσκονταν στη χώρα μας αναγκάστηκαν να φύγουν για άλλες ανεπτυγμένες χώρες όπως Ολλανδία, Βέλγιο, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο. Οι λιγότερο ικανοί ξένοι τεχνίτες επέστρεψαν στην χώρα τους, Ρουμανία και Βουλγαρία κατά κύριο λόγο.
Στη συνέχεια και στα αμέσως επόμενα χρόνια είχαμε ξανά ανάπτυξη στον τομέα των κατασκευών λόγω κυρίως του Επενδυτικού Προγράμματος αλλά η εξεύρεση ικανού προσωπικού από ξένες χώρες ήταν πολύ πιο δύσκολη αφού οι περισσότεροι ικανοί τεχνίτες είχαν φύγει για άλλες αναπτυγμένες χώρες. Το γεγονός αυτό είχε ως άμεση συνέπεια να υπάρχει έλλειψη τεχνικού προσωπικού και οι εταιρείες του κατασκευαστικού τομέα της χώρας μας να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στον όγκο εργασιών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, εταιρείες του κατασκευαστικού χώρου από διάφορες χώρες του εξωτερικού να προσπαθούν να καλύψουν το κενό αυτό και να πάρουν συμβόλαια στη χώρα μας. Όλα αυτά μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να δοθεί τεράστια σημασία μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα στην προώθηση των τεχνικών επαγγελμάτων καθώς η αγορά εργασίας δεν μπορεί πλέον να απορροφήσει τόσους επιστήμονες καθώς και τόσους υπαλλήλους υπηρεσιών. Το 2020, μάλιστα, απορροφήθηκε διπλάσιος αριθμός ανέργων στον κατασκευαστικό τομέα απ’ ότι στις τουριστικές υπηρεσίες. Σίγουρα ο κατασκευαστικός τομέας είναι ένας τομέας δύσκολος και κουραστικός αλλά ο μισθός εξακολουθεί να είναι ικανοποιητικός και μεγαλύτερος από άλλα επαγγέλματα (κυρίως από την τουριστική βιομηχανία) και επιτρέπει σε έναν εργαζόμενο του κλάδου αυτού να ζήσει αξιοπρεπώς με την οικογένεια του. Στις κατασκευές, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, ο μέσος μηνιαίος μισθός ανερχόταν στα 1.563 ευρώ ενώ στα τουριστικά επαγγέλματα στα 1.299 ευρώ. Παράλληλα, με αυτόν τον τρόπο θα μειωθεί και η ανεργία στη χώρα μας καθώς και η εκροή χρημάτων προς το εξωτερικό δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για περαιτέρω ανάπτυξη. Εν κατακλείδι, έφτασε ο καιρός να δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά. Να αλλάξουμε πλεύση στον τρόπο επιλογής επαγγελμάτων και επιτέλους ας δείξουμε το δρόμο στους νέους πως αυτά τα επαγγέλματα μπορούν να λύσουν το θέμα της ανεργίας
*Υποψήφιος βουλευτής Αμμοχώστου – Ανεξάρτητοι
