Ποιος πολιτισμός και ποια ανάπτυξη επιτρέπει την κακοποίηση των παιδιών; Ποια κοινωνική πρόνοια προστατεύει αυτά τα αθώα πλάσματα; Πού βρίσκεται η νομοθεσία;
«Δεν μπορώ χωρίς τη μαμά και χωρίς τον μπαμπά μου» είπε με δάκρυα στα μάτια. Γιατί το είπε αυτό; Γιατί έμαθε να βλέπει από μωρό στα μάτια των γονιών της ένα βέβαιο μέλλον.
Παιδιά σε ηλικιακή ευαλωτότητα βιώνουν καθημερινά τη φρίκη ως κανονικότητα. Είναι παιδιά που πνευματικά και σωματικά δεν είναι ώριμα να γνωρίζουν πώς να προστατευθούν. Γιατί αν το παιδί έχει βιώσει τη βία, τη φρίκη, ειδεχθείς συμπεριφορές από τους γονείς, τότε ενδεχομένως το παιδί να νομίζει ότι όλα είναι στο πλαίσιο μιας κανονικότητας. Ουσιαστικά, δεν έχει επίγνωση της φρίκης που ζούσε. Ξαφνικά, διαπιστώνει έντρομο ότι δεν είχε μια κανονική ζωή. Παθαίνει σοκ, ανακαλύπτει έναν εφιάλτη, ο οποίος είναι άμεσα συνυφασμένος με τη μαμά και τον μπαμπά.
Ο γονείς δεν αρκεί να παρέχουν ένα κινητό ή άλλα υλικά αγαθά στα παιδιά. Δεν είναι αυτή η ουσία. Δυστυχώς, δεν είναι λίγες οι υποθέσεις που πρωταγωνιστούν μάνα, πατέρας και το τραγικό πλήθος συγγενών και φίλων σε τέτοια εγκλήματα εις βάρος των παιδιών. Άραγε μόλις κλείσουν τα πρώτα φώτα της κάμερας, του πρωτοσέλιδου, τα παιδιά αυτά θα σωθούν; Ή θα ξεχαστούν; Γιατί οι υποθέσεις είναι αναρίθμητες εδώ και χρόνια και έχουν μαζευτεί. Έχουν στριμωχτεί και οι ψυχές των παιδιών ασφυκτιούν. Αντέχουμε ως κοινωνία αυτή την αλήθεια; Μπορούμε να ανεχτούμε αυτή την πραγματικότητα, αυτό τον εφιάλτη; Τα παιδιά είναι το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας.
Η δικαιοσύνη θα πρέπει να ενισχυθεί έτσι ώστε με λιγότερο φόρτο εργασίας να είναι ικανή να αγγίζει τον τρόμο των παιδιών πριν φτάσει η κάμερα προ των πυλών. Ο ρόλος των γονιών, δεν είναι εύκολος. Κανείς δεν έχει γεννηθεί γονιός και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει τα πάντα. Οι γονείς οφείλουν να απενοχοποιηθούν για να μπορέσουν να σταθούν στα παιδιά. Σε αυτή την ιδιαίτερη φάση που βιώνουν, χρειάζεται να ακούσουν το παιδί με υπομονή, κατανόηση και συναίσθηση όλης της κατάστασης που βιώνει. Εξετάζοντας την ουσία του θέματος και όχι μόνο την ύπαρξή του, θα μπορέσουν και εκείνοι να αντιληφθούν περισσότερα, κοιτάζοντας πίσω από το προφανές και νιώθοντας την αγωνία του εφήβου.
Ο έφηβος θέλει να ακουστεί, θέλει να μοιραστεί ανησυχίες και σκέψεις για το αύριο, αναζητά να απευθυνθεί σε άτομα με κύρος που θα του εμπνέουν εμπιστοσύνη και θα αποτελέσουν τα πρότυπά του, για το παρόν και το μέλλον. Ας είναι οι γονείς του αυτοί που θα τον ακούσουν.
Οφείλουν να είναι αυτοί. Οφείλουν να είναι δίπλα του και να τον στηρίζουν. Όπως οφείλουν και οι ίδιοι, να φροντίσουν τον εαυτό τους, τη σχέση τους και τον σύντροφό τους για να μπορέσουν να φροντίσουν και τους γύρω τους.
Οι γονείς που συνδυάζουν την έκφραση της στοργής, την ενθάρρυνση της αυτονομίας και της αυτάρκειας του παιδιού, που απαιτούν από το παιδί τους μία ώριμη και υπεύθυνη συμπεριφορά, βρίσκονται πιο κοντά στην επίτευξη της ολοκλήρωσης του ρόλου τους. Χαρακτηριστικά, μπορεί να λεχθεί ότι το να γίνει κάποιος γονέας είναι εύκολο, το να είναι όμως γονέας είναι δύσκολο. Για αυτό κάθε προσπάθεια που κάνουν οι γονείς για μία ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή είναι επιβεβλημένη, γιατί από τη συμπεριφορά τους δεν εξαρτάται μόνο το είδος των ενηλίκων που θα γίνουν τα παιδιά τους, αλλά και το είδος των γονιών που θα έχει η επόμενη γενιά.
*Καθηγήτρια Φιλολογίας – Ερευνήτρια σε θέματα Νεολαίας και Πολιτισμού.
