Η δημοκρατία είναι ολότελα συνυφασμένη με την ελευθερία. Οι ετσιθελικές αποφάσεις όπως και ο τρόπος χειραγώγησης του κοινωνικού συνόλου μοιάζει με τον δίσκο του Νεύτωνα.
«Εκείνοι που αρνούνται την ελευθερία στους άλλους
δεν τη δικαιούνται οι ίδιοι» Αβραάμ Λίνκολν
Συχνά πυκνά ακούμε να γίνεται λόγος για επιφανή πρόσωπα του χώρου. Ο όρος επιφανής όμως, διαστρεβλώνεται προς τέρψιν του εγωκεντρισμού και της μισαλλοδοξίας όπου στην ουσία πένεται το πνεύμα έναντι της προσωπολατρίας. Ο κόσμος δεν λέει να ηγέρθειν υπό τον ύπνο του δικαίου αφενός γιατί εστιάζει περισσότερο την ελπίδα του πέραν της λογικής σε αερολογίες που διέπουν στην ομαδοποίηση τους προς ιδιοτελείς σκοπούς, από ένα ανηλεή κορυβαντισμό και αφετέρου γιατί οι εκάστοτε ιδεολογίες έχουν παραλύσει την αυτοκριτική και τη δυνατότητα της κρίσης, της αλλαγής και της βούλησης να μπορεί να ανθίσταται σε αποφάσεις που εκκρεμούν εις βάρος του.
Είναι αρκούντως γνώριμο ότι η δημοκρατία τείνει να αποκατασταθεί από τον κορπορατισμό. Τι είναι όμως ο κορπορατισμός και ποιους ευνοεί;
Ο κορπορατισμός κατακερματίζει την κοινωνία σε ομάδες αντιμαχόμενων συμφερόντων. Μετατοπίζει την πηγή της νομιμότητας από τους πολίτες στις ομάδες και εγκλωβίζει τα άτομα σε δομές που απαιτούν δουλική και υποτακτική συμπεριφορά αυλικού. Ο κορπορατισμός καλλιεργεί τη λατρεία του προσωπικού συμφέροντος και οδηγεί στην απαξίωση του κοινού καλού. Προάγει την τυποποίηση της σκέψης, το αγελαίο πνεύμα και το γενικευμένο κομφορμισμό. Στις σύγχρονες κοινωνίες, η δημόσια ανιδιοτέλεια που υπηρετεί το κοινό καλό τίθεται υπό διωγμό, ενώ αντίθετα θεοποιείται το κυνήγι του χρήματος και η επιδίωξη του ατομικού πλουτισμού με κάθε μέσο.
Συνεπώς, τα αμφίβολα ποιοτικά εχέγγυα πολιτικών προσώπων παίζουν σημαντικό ρόλο για τον καθορισμό της τελικής απόφασης. Το τρωθέν κύρος τους είναι η αχίλλειος πτέρνα και συνάμα η δύναμη της κρίσης του λαού. Έτερον εκάτερον.
Για να μπορέσει κανείς να κοιτάξει το μέλλον, θα πρέπει πρωτίστως να μελετήσει το παρελθόν. Συνεπώς, ανήρ έννους τα καινά τοις πάλαι τεκμάρεται (Σοφοκλής/ Οιδ.Τύραννος) και επειδή κανένας Καρλομάγνος δεν υπάρχει στο σήμερα, είναι φανερό πως τα κράτη έχουν γίνει καλά οργανωμένοι εμπορικοί οργανισμοί, όπως το 1914. Ένας κόσμος – διεθνές εργαστήριο με τη διαφορά ότι στο σήμερα πρυτανεύει μία οικονομική λοβιτούρα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Οι απόψεις του Μοντεσκιέ μπορεί να χαίρουν αποδοχής, να εφαρμόζονται στο σήμερα αλλά με έκπλεο τρόπο. Ο ψεύτικος κόσμος των Βερσαλλιών ναι, υπάρχει στην εποχή μας με άλλους πρωταγωνιστές, με άλλα ανεξευμένιστα ήθη. Οι Βουρβώνοι, πιστοί στο δόγμα του Μερκαντιλισμού, όπως ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος, όπως πρωτεύουν η σημερινή Αμερική, Ρωσία και Γερμανία, κάτι που δεν αποτελεί ενδημικό κοινωνικό φαινόμενο αλλά σύγχρονο και παγκόσμιο. Συγκρίνοντας τον 16ο αιώνα με τον 21ο θα προσέξουμε ότι το σύστημα της ”Ταρίφας” η άλλως ευνοικό ισοζύγιο εμπορίου καθορίζει τον πλούτο της κάθε χώρας όπου κάθε έλλειμα συμπληρώνεται με χρυσό. Ποιοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως οι Λομβαρδοί του σήμερα;
Βλέπετε, ο φυσικός πλούτος και δε περισσότερο ο μαύρος χρυσός δημιούργησε νέα μπάνκο προς τη διατήρηση της τοκογλυφίας. Η αναφορά ιστορικών γεγονότων που μπορεί να προσδώσει τη σημερινή κατάσταση ουκ ολίγα. Θαρρώ πως είναι μάταιο να ρωτήσω πότε ήταν η τελευταία φορά που έχει ακουστεί αληθινός παυσίλυπος λόγος ή κάποιος που δεν συμφωνεί με τον Ντέιβιντ Χιουμ πως: ” Τίποτα δεν είναι πιο βέβαιο από το ότι οι άνθρωποι ενεργούν, σε μεγάλο βαθμό, με βάση το συμφέρον τους”.
Το σημείωμα στην τσέπη του Μαρκήσιου ντέ Κοντορσέ, είναι το ίδιο αληθές όπως και πριν εκατό τριάντα και βάλε χρόνια: ” Η φύση δεν έβαλε όρια στις ελπίδες μας και η εικόνα της ανθρώπινης ράτσας που είναι ελευθερωμένη τώρα και βαδίζει με ένα σταθερό βήμα στο δρόμο της αλήθειας, της αρετής και της ευτυχίας, παρουσιάζει ένα θέαμα στο φιλόσοφο που τον παρηγορεί για τα λάθη, τα εγκλήματα και τις αδικίες που ακόμα μολύνουν και λερώνουν τη γη”.
Ο εξωραϊσμός της πραγματικότητας είναι η καραμέλα που μας δίνουν οι ανένταχτοι αιθεροβάμιοι με ιδιοτελείς σκοπούς, που φτάνει μέχρι προς πράξη νεποτισμών εκδηλώσεων. Η δημοκρατία τείνει προς εξαφανισμό προς τέρψη ιδιωτικών συμφερόντων. Όχι, δεν υπάρχει δημοκρατία. Οι πατερναλιστικοί παράγοντες βρίσκονται μόνο στα λόγια και τις υποσχέσεις (ενίοτε δεσμεύσεις) όπου στην ουσία της πράξης δεν σε αφήνουν να επανέρθεις επί το κρείττον. Το φαινόμενο των πολιτικών ομάδων που παρεισφρύουν ανακρίβειες δεν είναι κάτι καινούργιο. Φραξιονιστικές ομάδες που προσκυνούν το χρήμα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Έχω ακόμα την αίσθηση ότι ζούμε στον 19ο αιώνα και το μεγάλο κραχ. Ισχυροί παράγοντες που δεν έχουν μάθει πως όσοι θέλουν να απολαύσουν περισσότερα προνόμια, πρέπει να αναλάβουν και περισσότερες ευθύνες.
Η δημοκρατία είναι ολότελα συνυφασμένη με την ελευθερία. Οι ετσιθελικές αποφάσεις όπως και ο τρόπος χειραγώγησης του κοινωνικού συνόλου να μοιάζει με τον δίσκο του Νεύτωνα. Ακούς ένα λόγο, κρύβονται τόσοι άλλοι ανάμεσα του που εν πρώτοις δεν τα συλλαμβάνεις για μία ολοκληρωμένη και καθαρή εικόνα. . Σε ένα κοινωνικό σύνολο που οι προβληματισμοί και οι καθημερινές υποχρεώσεις για τα προς το ζην, υπερφορτωμένο από ελλαττωματικούς προϋπολογισμούς και ανησυχίες ποντάρουν όσοι επί το έργω επιζητούν μία τακτική σύμφυρσης και απροσανατολισμού έτσι ώστε εν τέλει το τελικό αποτέλεσμα να παρουσιαστεί ως λαφίτης του Ασκληπιού.
Θα πρέπει να τεθεί υπόψη για ποιο λόγο υποχρεούται κανείς να υπακούσει και αν ναι τότε κάτω από ποιες προϋποθέσεις και αρχές. Η ζωή δεν μπορεί να ενταχθεί έτσι απλά σε κανόνες άκαμπτους ασχημάτιστους και ανθρωποκτόνους. Είναι σαν να προσπαθείς να κλείσεις τον άνεμο μέσα σε ένα σακούλι. Μπορείς να το κάνεις; Όχι. Το πρελούδιο ενός ανάποδου κόσμου έκανε αρχή προ 3 ετών. Και θα πρέπει κανείς να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του τον ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας του. Εξυπακούεται πως όταν λέμε στέρηση συμπεριλαμβάνει την οποιαδήποτε μορφή δυνατότητας. Κίνησης, σκέψης, περιουσιακών στοιχείων, πρόσβασης και οικονομικής ευχέρειας. Ειρήσθω εν παρόδω να αναφέρω πως θα μοιάζει με σαλαφισμό που εξαπλώνεται πια με ραγδαίο ρυθμό αποτελώντας ένα ισχυρό κτύπημα στο επίσημο μας θρήσκευμα και καθόλου απίθανο στο άμεσο μέλλον να αποτελεί βήμα ακόμη και για τροποποίηση του συντάγματος και του πολιτισμού μας. . Εάν για οποιοδήποτε λόγο δεν δοθεί μάχη για τα εκτεινόμενα τότε, το σβάρνισμα που πρόκειται να ακολουθήσει θα είναι πικρό για όλους από εκβαρβαρωμένα ήθη.
Η υλοδοξία φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων δεν σε θέλουν έρρωσο, δηλαδή το να είσαι δυνατός και υγιής, εξού και το παιχνίδι των λέξεων φράσεων και ορισμών υπάρχει στο μανίκι τους. Η παιδωμή της ζωής αρχίζει από την παραχώρηση της ελευθερίας και όταν η σωστή ανθρώπινη κρίση εκτελεί εντολή ανάποδα ημιταχώς και αυτή τη στιγμή τολμώ να πω ότι ζούμε έναν παγκόσμιο χειμώνα.
