Κάθε φορά που πιάνω στο χέρι μου μολύβι και χαρτί, με πρόθεση να γράψω κάποιο καινούργιο άρθρο, στο πίσω μέρος του μυαλού μου ακούω την φωνή του «alter ego» μου. Του μουρμούρη Σιδερά να χαλάει τον κόσμο:
Σταμάταααααα!
«Ούτε ένα δράμι μυαλό δεν σου έχει μείνει. Κάτσε να γράψεις κάνα ζεϊμπέκικο να σου περάσει ο σεβντάς. Σταμάτα να σεκλετίζεσαι με τους πολιτευτάδες; Το σάλιο σου χαλάς… Μόνος σου τα λες, μόνο σου τ ακούς.»
Τώρα, εδώ που τα λέμε σπάνια συμφωνώ με τον… «άλλο». Οφείλω να ομολογήσω όμως πως την φορά αυτή ο «μουρμούρης» έχει δίκιο! Ότι και να γράψω πάει στο βρόντο…
Έλα όμως που κάποια «τσακμάκια» δεν μ αφήνουνε να αγιάσω!
Συχνά ακούω ρουσφετολόγους πολιτικατζήδες να μιλούν για «απελευθέρωση», και με την ίδια ανάσα, εισηγούνται… «να δώσουμε στου Τουρκοκύπριους» την κρατική ισότητα που μας ζητούν… «να παν τζείνοι έσσο τους τζιε μεις έσσο μας…»
Καλά! Οι πεφωτισμένοι μας ηγέτες δεν συνειδητοποιούν πως είναι οξύμωρο, από την μια να μιλούν για «απελευθέρωση» κι από την άλλη να αποδέχονται πως οι πόλεις και τα τουρκοκρατούμενα χωριά μας είναι… «έσσο τους»; Δηλαδή «δική τους γη» όπως ξεδιάντροπα δήλωσε πρόσφατα ο Τατάρ;
Βέβαια, δεν τους αδικώ. Υπάρχει δικαιολογία. Οι πλείστοι πολιτευτές είναι χρόνια στο κουρμπέτι. Συνειδητοποίησαν πως σε ντιπ χαϊβάνια απευθύνονται. Και πως όποια μούφα κι αν αραδιάσουν ο λαουτζίκος, βρέξει χιονίσει, θα τρέξει να τους ψηφίσει…
Κάτι επίσης που ακούω συχνά και μένω σύξυλος είναι, πως «το Κυπριακό ζήτημα βρίσκεται στην χειρότερη του φάση…»
Χαλόουουουου!
Αυτό το ξέρει κι η κουτσή Μαρία. Δεν μας είπατε όμως… Ποιος φταίει που βρισκόμαστε σ αυτό το χάλι;
Θα σας έλεγα αλλά… δεν είναι πρέπον κοτζάμ επίτιμος καθηγητής ν αρχίσω να εκστομίζω ύβρεις και να συμπεριφέρομαι σαν φορτηγατζής. Γι’ αυτό θα αφήσω τον «άλλο» Σιδερά να απαντήσει. Τον γύφτο! Ο οποίος δεν μασάει τα λόγια του. Τα λέει ντόμπρα. Χύμα και τσουβαλάτα!
Λοιπόν! Έχουμε και λέμε…
Κύριοι λούζερς! Πότε επιτέλους θα ακούσω κάποιον από εσάς να λέει…
«Ευθύνομαι κι ΕΓΩ για την σημερινή μας κατάντια; Ευθύνομαι γιατί πίστεψα πως με ΜΟΕ, ανοίγοντας οδοφράγματα και κάνοντας τεμενάδες πως θα βρισκόταν μια λύση…»
Περιμένω να ακούσω κάποιον από εσάς να παραδεχτεί πως…
«Κάναμε λάθος που υποβαθμίσαμε την εισβολή και κατοχή σε διακοινοτικό πρόβλημα. Απενοχοποιώντας την Τουρκία από την εγκληματική της ενέργεια. Γνωρίζοντας πως το παιχνίδι είναι στημένο. Και πως σε καμιά περίπτωση ο πασάς δεν θα αφήσει τους Τουρκοκύπριους να ξεστρατίσουν από τα κακομήχανα σχέδια του.
Εδώ βέβαια οφείλουμε να διευκρινίσουμε κάτι… Για ποιους Τουρκοκύπριους μιλάμε;
• Για τον Νιαζί Κιζιλκιουρέκ, του οποίου η μόνη έγνοια είναι να πάρουν Ευρωπαϊκή ιθαγένεια τα παιδιά των εποίκων;
• Για τον Σουλεϊμάν Ουλουτσάι; Τον «Δήμαρχο» Αμμοχώστου; Ο οποίος από την μια μέρα στην άλλη, από επιστήθιος φίλος και καρντάσης μας βγήκε «χαλαζιάρης». Δηλώνοντας στην εκδήλωση της Απελευθέρωσης της Αμμοχώστου (παρακαλώ) πως… «ο Τουρκοκυπριακός λαός δεν θα εγκαταλείψει ποτέ την ελευθερία και την κυριαρχία του…»
• Για το 18% της Τουρκοκυπριακής μειονότητας το οποίο, μετά την μεταφορά 350,000 εποίκων από την Ανατολία έχει συρρικνωθεί σε λιγότερο από το 10%…;
Και ρωτάω…
Από αυτό το 10% των Τουρκοκυπρίων, πόσοι συμπατριώτες μας συμμερίζονται τις θέσεις του πατριδολάτρη Σενέρ Λεβέντ…:
Με τους οποίους ασφαλέστατα και θα μπορούσαμε να βρούμε μια αμοιβαία αποδεχτή λύση και να ζήσουμε μαζί αδελφωμένοι κάτω από τον ίδιο ουρανό…
Εκατό… χίλιοι; Δέκα χιλιάδες; Και πόσοι είναι αυτοί που τρίβουν τα χέρια τους πανευτυχείς; Δοξάζοντας τον Αλλάχ για τα «λάφυρα πολέμου» που κληρονόμησαν από τους κουρσάρους;
Συχνά ακούω μυαλωμένους ηγέτες να μας λεν πως πρέπει να είμαστε «ρεαλιστές». Πως πρέπει να βρούμε λύση βάσει τις «σημερινές πραγματικότητες»…
Ρεαλιστής είμαι κύριοι σοφολογιότατοι. Την αλήθεια επισημαίνω. Κι ας μην σας αρέσει. Με ψυχρή λογική και αδιάσειστα επιχειρήματα. Κι όχι παραμυθιάζοντας τον λαουτζίκο με ψευδολογήματα και όνειρα θερινής νυκτός.
Ρεαλισμός είναι να αποδεχθούμε πως οι εναπομείναντες Τουρκοκύπριοι συμπατριώτες μας, οι οποίοι εναντιώνονται στις προσπάθειες που καταβάλει ο Ερντογάν να καταστήσει την Κύπρο μαχαλά και αφεντάτο της Τουρκίας, είναι είδος προς εξαφάνιση. Καμία δύναμη και καμία εξουσία δεν έχουν. Κι είναι κατάφωρο ΨΕΜΑ να παραμυθιάζουμε τον λαό πως το «πρόβλημα» μας είναι διακοινοτικό, και πως συνομιλώντας μαζί με τους Τουρκοκύπριους θα λύσουμε τις διαφορές μας…
Την δαμόκλειο σπάθη πάνω από την Κύπρο οι Ογούζοι την κρατούν… Αυτοί κόβουν και ράβουν. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιδεολογικός ουτοπισμός, στραγγαλισμός της αλήθειας και σκαρφίσματα προς άγρα ψήφων.
Ευκαιρίες να επαναφέρουμε τις διαπραγματεύσεις στην σωστή τους βάση μας δόθηκαν αρκετές…
• Όταν το 1983 η Τουρκία ανακήρυξε το παράνομο κράτος της «Τ.Δ.Β.Κ.» είχαμε θεμιτό δικαίωμα να διακόψουμε τις συνομιλίες με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη…
Δεν το κάναμε!
• Το 1996 σε συνέντευξη που πήρα από τον Ραούφ Ντενκτάς, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης ομολόγησε πως οι Τούρκοι στρατιώτες διέπραξαν μαζικές δολοφονίες αιχμαλώτων…
ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ!
Θα μπορούσαμε να σύρουμε την Τουρκία και τον Ντενκτάς στο διεθνές δικαστήριο…
Δεν το κάναμε!
• Το 2020, όταν ο κύριος Μουσταφά Ακιντζί διαμαρτυρήθηκε επανειλημμένα γιατί ο Ερντογάν έστειλε μπράβους στην Κύπρο, οι οποίοι πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα και φοβέριζαν τους ψηφοφόρους του. Και πάλι, δεν αξιοποιήσαμε την ευκαιρία που μας παρουσιάστηκε γιατί…
Αντί ενώσουμε την φωνή μας με αυτή του κ. Ακιντζί και να διατυμπανίσουμε σε όλη την οικουμένη πως… ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ και ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ επιζητούμε λύση αλλά οι κατοχικές δυνάμεις της Τουρκίας δεν μας αφήνουν… τι κάναμε;
Την επομένη των εκλογών ο Νίκος Αναστασιάδης πήρε τον Τατάρ τηλέφωνο και τον συνεχάρη! Στην συνέχεια, παρακάθησε μαζί του σε συνομιλίες, δίνοντας φόρουμ στον εθνικιστή Τατάρ να βάλει επίσημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την απαίτηση της Τουρκίας για λύση δύο κρατών!
Είναι κι άλλα που θέλει να σας πει… ο «άλλος μου εαυτός». Ο γκρινιάρης Σιδεράς. Αλλά του έβαλα τις φωνές… Μην ξεπετάξει καμιά ασχήμια με το βρομόστομο του και με κάνει ρεζίλι!
Και επειδή, ενδεχομένως κάποιοι από εσάς με έχετε κατατάξει στην ομάδα των «διχοτομιστών», απερίφραστα δηλώνω πως…
Δεν είμαι «διχοτομιστής», φασίστας, εθνικιστής ή φαλαγγίτης. Δεν ανήκω σε καμιά πατριδοκάπηλη οργάνωση· μήτε και σε κανένα δεξιόστροφο ή αριστερόστροφο κόμμα. Το μόνο μου έγκλημα είναι ότι αγαπώ την πατρίδα μου και απαιτώ την πλήρη απελευθέρωση της.
Η «γης» αυτή δεν ανήκει ούτε στον Τατάρ ούτε στους Τουρκομάνους αρχιληστές του Ερντογάν. Γι’ αυτό, μέχρι να «ξεκουμπιστεί κι ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης από την Κύπρο», όπως απερίφραστα, χωρίς υπεκφυγές και υπονοούμενα δήλωσε ο Μπομπ Μενέντεζ…
Μ’ ένα μολύβι θα συνεχίσω των κουρσάρων ν αποκρούω τα τόξα. Και με μια κιθάρα, ακούραστα θα αψιμαχώ το άδικο, τραγουδώντας στης λευτεριάς την παλαίστρα. Μέχρι η Αφροδίτη η Κυπρογεννημένη τσακίσει των φονιάδων τ αλυσόδεμα…
