Ένα βράδυ σχολνώντας από τη βάρδια στην εφημερίδα «Αλήθεια», γύρω στις 10μ.μ., συνάντησα τρεις κορυφαίους ανθρώπους της δημόσιας ζωής έξω από τα κεντρικά γραφεία του ΔΗΣΥ. Τους πλησίασα, τους καλησπέρισα και αρχίσαμε την κουβέντα. Ήταν ο τότε υπουργός Εργασίας Ανδρέας Μουσιούττας, ο ηγέτης της ΣΕΚ Μιχαλάκης Ιωάννου και ο Ανδρέας Ζαρτίδης, ο οποίος υπήρξε συμμαθητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο με τον Γλαύκο Κληρίδη, Πρόεδρο τότε της Δημοκρατίας. Είχαν συνάντηση με τον Πρόεδρο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Επειδή και με τους τρεις είχα μια πολύ καλή ανθρώπινη προσωπική σχέση, κανένας δεν ένοιωσε άσχημα που έδωσαν πάνω σε ένα δημοσιογράφο του οικονομικού και εργασιακού ρεπορτάζ. Χαριτολογώντας μάλιστα ο Αντρέας Μουσιούττας είπε «όχι ρε επιάσαν το πόδι μας». Ο γράφων όμως το κράτησε μυστικό. Δεν είπε και δεν έγραψε τίποτε. Το εξομολογείται σήμερα προς γνώση, πληροφόρηση και παραδειγματισμό.
Σε λίγο κατεβαίνει από τα γραφεία και ο Γλαύκος Κληρίδης συνοδευόμενος από τον αστυνομικό – φρουρό του Πολύκαρπο Σωκράτους, τον γνωστό Καρπή.
Και η παρέα έξω από το κτίριο του ΔΗΣΥ μεγαλώνει με τον πρόεδρο Κληρίδη απευθυνόμενος σε μένα να λέει «με τους κυρίους πρέπει να βρέθεσαι τακτικά γιατί πρέπει να μαθαίνεις απ’ αυτούς τους ανθρώπους που καθημερινά σφυγμομετρούν τους παλμούς και καταγράφουν τις αγωνίες των εργαζομένων». Τάδε έφη Γλαύκος Κληρίδης προ 30ετίας περίπου.
Άκουε με προσοχή τους ηγέτες του Συνδικαλιστικού Κινήματος για να μπορεί να αποφασίζει ως ηγέτης ακριβοδίκαια, αξιοκρατικά, τίμια, διατηρώντας τις αναγκαίες και απαραίτητες ισορροπίες. Το ίδιο έκανε και με το στρατόπεδο της εργοδοσίας στο οποίο είχε εξαιρετικούς φίλους και συνεργάτες, τους οποίους αγαπούσε και σεβόταν ιδιαίτερα, όπως ήταν ο Φαίδρος Οικονομίδης, (διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στην πρώτη Κυβέρνηση Κληρίδη), ο Μιχαλάκης Ζιβανάρης και ο Βασίλης Ρολόγης. Οι δύο πρώτοι διετέλεσαν Πρόεδροι της Ομοσπονδίας Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ), ενώ ο Ρολόγης διετέλεσε Πρόεδρος του Κυπριακού Εμπορίου και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου (ΚΕΒΕ).
Όλοι οι προαναφερθέντες κράτησαν ψηλά τον πήχυ της τριμερούς συνεργασίας και βοήθησαν τότε τον Γλαύκο Κληρίδη να πετύχει, (α) την ιστορική συμφωνία για την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ) που ανανέωσε τη ζωή του θεσμού για τα επόμενα 30 τουλάχιστον χρόνια, (β) την καθιέρωση της κοινωνικής σύνταξης, (γ) την εισαγωγή της φοιτητικής χορηγίας, (δ) τη λειτουργία του Φορέα Ίσης Κατανομής Βαρών και άλλα πολλά.
Η σημερινή μνημόνευση των πιο πάνω προσώπων και γεγονότων στοχεύει σ’ ένα μόνο πράγμα. Στον παραδειγματισμό των κυβερνώντων, (πρώην, νυν και μελλοντικών), αρκετοί από τους οποίους μόλις αποκτήσουν μερική εξουσία αποκτούν μέγιστη έπαρση, νομίζοντας ότι γνωρίζουν τα πάντα, ενώ η αλήθεια είναι ότι ελάχιστα γνωρίζουν ή και καθόλου.
Ένας τεράστιος άνθρωπος και πολιτικός, όπως ήταν ο αείμνηστος Γλαύκος Κληρίδης, ήθελε να ακούει τους κοινωνικούς του εταίρους και ιδιαίτερα τους συνδικαλιστές που εκπροσωπούσαν τους αδύνατους για να μπορεί να πολιτεύεται δίκαια και τίμια.
Παράδειγμα προς μίμηση και πεδίον δόξης λαμπρό για φορείς και πρόσωπα της εξουσίας που θέλουν να πετύχουν στην αποστολή τους βοηθώντας την Κύπρο και τον κόσμο της.
*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
