Για να δηλώνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι σύντομα θα ξαναπάει στον Λίβανο για το Μεταναστευτικό, 24 ώρες ύστερα από την επίσκεψή του την περασμένη Δευτέρα, σημαίνει δύο πράγματα. Το πρώτο και αυτονόητο είναι πως η πρώτη επίσκεψη δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το δεύτερο είναι πως δεν έχουμε, ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, δική μας πολιτική, αλλά βασιζόμαστε αποκλειστικά στην πολιτική που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτό θα πιάσουμε την Φον ντερ Λάιεν από το χέρι και θα ξαναπάμε στον πρωθυπουργό του Λιβάνου να διαπραγματευτούμε τα λύτρα που ζητά.
Με άλλα λόγια, και στο Μεταναστευτικό, όπως και σε άλλα καίρια ζητήματα, που καθορίζουν τις διακρατικές σχέσεις μας και επηρεάζουν το μέλλον της χώρας μας, έχουμε απεμπολήσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και υπακούμε στις αποφάσεις κάποιων ισχυρών κρατών τα οποία υπηρετούν κατ’ αποκλειστικότητα και ενίοτε σε βάρος μας τα δικά τους εθνικά συμφέροντα. Όταν συμμετέχουμε στην επιδότηση της Τουρκίας για να συγκρατεί η Άγκυρα τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη και να δέχεται επιστροφές χωρίς να έχουμε ίδιον όφελος δεν είναι καθαρή υποταγή στον Γαλλο-γερμανικό άξονα; Όταν «ακυρώνουμε» στρατιωτικό υλικό που κατά τα φαινόμενα καταλήγει στη φαρέτρα του Κιέβου, δεν είναι υποταγή στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ; Όταν παρέχουμε διαμετακομιστικές διευκολύνσεις αμερικανικών πολεμοφοδίων προς το Ισραήλ για να διεξάγει την εθνοκάθαρση του σε βάρος των Παλαιστινίων, δεν είναι υποταγή στη γείτονα χώρα; Αλλά, ας μη περιπλανηθούμε άλλο. Πάμε πίσω στο Μεταναστευτικό που μας σήμανε συναγερμό – επιτέλους!
Μας έλεγε και μας ξανάλεγε, ως πριν μερικές εβδομάδες, ο συμπαθέστατος και κατά γενική παραδοχή ακαταπόνητος υπουργός των Εσωτερικών μας ότι καταφέραμε να ελέγξουμε τις ροές των μεταναστών σε σημείο που οι εκροές ήταν μεγαλύτερες των εισροών. Μας το είπε τόσες πολλές φορές που καταλάβαμε, μέσα στην αδαημοσύνη μας, ότι μάλλον δεν το πίστευε ούτε και ο ίδιος. Και δεν το πίστευε γιατί ακόμα και ένα παιδάκι μπορεί να υποθέσει ότι όλα τα νούμερα που μετρούν τα ανθρώπινα είναι μόνο της στιγμής. Τα πάντα ρει, μας συμβούλεψε από τα χαράματα της έλλογης ιστορίας ο παππούς μας ο Ηράκλειτος. Έτσι ρέουν και τα νούμερα του Μεταναστευτικού. Τη μέρα που πέφτουν 10 βόμβες είναι τόσα, την άλλη που πέφτουν 20 αυξάνονται. Όταν φτάνουν στην ώρα τους τα φορτηγά με την ανθρωπιστική βοήθεια σε εκείνους που πεινούν δεν φεύγουν οι άνθρωποι από τον συνοικισμό τους, γιατί καταφέρνουν κουτσά στραβά να χορτάσουν, να ξεδιψάσουν και να ζεσταθούν.
Όταν αργούν, πάνε οι ίδιοι να βρουν τη βοήθεια για να μην πεθάνουν απελπισμένοι και νηστικοί. Αυτό είναι το δράμα των ανθρώπων που μπαίνουν στα «σαπιοκάραβα που μας κάνουν επίθεση», αυτό είναι και το πρόβλημα με τους στιγμιαίους αριθμούς και τις έωλες στατιστικές, αυτό και το τραγικό με τις κυβερνήσεις που δεν έχουν στρατηγικές να κουμαντάρουν τα σημερινά και να προλάβουν τα μελλούμενα και στηρίζονται σε ξένα δεκανίκια.
Δεν θα κάνουμε εισηγήσεις για στοιχειώδη μέτρα αντιμετώπισης του Μεταναστευτικού σε αυτή την παρέμβαση. Ας συνεχιστούν οι διαφημίσεις της Ύπατης Αρμοστείας για τα ωφελήματα που προσφέρει η Κύπρος στους αιτούντες άσυλο, ας μείνει να κοιμάται σήμερα η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών αντί να επιστρατεύει πράκτορες στα παράλια του Λιβάνου και η Βουλή μας ας ξεκουραστεί λίγο αντί να νομοθετήσει αποτρεπτικές ποινές εναντίον των διακινητών. Ποιος βιάζεται εξάλλου; Εδώ έχουμε τόσες χιλιάδες νέους από τη Συρία και την Αφρική που δεν ξέρουμε τι θα τους κάνουμε και πως θα τους θρέψουμε και να τους στεγάσουμε, έχουμε τόσα εκατομμύρια άνεργους που μαραζώνουν στα κατάστιχα των ευρωπαίων εταίρων μας και την ίδια ώρα πάμε και εκδίδουμε νέες άδειες εισαγωγής προσωπικού για επάνδρωση της ξενοδοχειακής μας βιομηχανίας, για να κρατούμε καθηλωμένο τον κατώτατο εθνικό μισθό στο όριο της πείνας και στο μέτρο της απληστίας εκείνων που κινούν τα νήματα της οικονομίας μας. Τι άλλο να πούμε πια.
