Τις προάλλες (9η Μαΐου) γιορτάσαμε και στην Κύπρο την «Ημέρα της Ευρώπης» οπόταν προβλήθηκαν αρκετά ορθές διαπιστώσεις για το παρελθόν όσο και για το μέλλον της Ευρώπης, η οποία αναδύθηκε μέσα από τα ερείπια και τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ορθές λοιπόν οι διαπιστώσεις για το παρελθόν και το μέλλον, όπως ότι η Ευρώπη σημαίνει σήμερα συλλογικές κι ατομικές αξίες, όπως η δημοκρατία, η ειρήνη, η ελευθερία, η ασφάλεια καθώς και ατομικές ελευθερίες και θεμελιώδη δικαιώματα όπως η ελευθερία εγκατάστασης, δικαίωμα ιδιοκτησίας κ.ά. Πρόκειται για αξίες υποχρεωτικά ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΕΣ από τον υπέρτατο νόμο της ΕΕ που αποτελούν οι Συνθήκες της και αφορούν όλα τα κράτη-μέλη, αλλά πρόκειται επίσης για δεσμευτικές αξίες που παραβιάζονται ωμά στην Κύπρο από την συνεχιζόμενη παράνομη τουρκική κατοχή.
Τα περίεργα ξεκινούν με όσους εμφανίζονται ως σούπερ-ευρωπαϊστές είτε είναι συγκαλυμμένοι αντιευρωπαϊστές, και έχουν τόσο … πλεόνασμα ή προθυμία να ακρωτηριάσουν τις δεσμευτικές αξίες της ΕΕ και μάλιστα εις βάρος της πατρίδας! Το πώς γίνεται να δηλώνει ένας ευρωπαϊστής αλλά και πρόθυμος να ακρωτηριάσει τις δεσμευτικές αξίες της ΕΕ που αφορούν όλους τους ευρωπαίους πολίτες, είναι ένα κυπριακό φαινόμενο. Ορισμένοι μάλιστα ευθυγραμμίστηκαν με την επιβολή κυρώσεων σε άλλες χώρες (π.χ. Ρωσία) για την εισβολή στην Ουκρανία, χωρίς να ενοχλούνται που για την Τουρκία δεν υπάρχει τέτοια προθυμία. Κι άλλοι στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος, ζητούν κυρώσεις κατά του Ισραήλ, προφανώς καθένας ανάλογα με τον δογματισμό του, αλλά για λήψη μέτρων κατά του αυταρχικού καθεστώτος Ερντογάν που κατέχει παράνομα έδαφος της ΕΕ, το προαποκλείουν ως εξωπραγματικό κι ούτε καν το συζητούν!
Ένα δείγμα με βασικά ζητήματα/ερωτήματα που απαιτούν καθαρές απαντήσεις για το μέλλον της Ευρώπης είναι:
Α) Ενόψει της συζήτησης που θέτουν τα μεγάλα κράτη-μέλη για κατάργηση του δικαιώματος βέτο που οι Συνθήκες της ΕΕ προνοούν για κάθε κράτος-μέλος ως ύστατη προστασία στα ζωτικά του συμφέροντα, ποια είναι η θέση καθενός. Ως γνωστόν, οι Κύπριοι Ευρωβουλευτές δεν είχαμε όλοι κοινή θέση αλλά η «λιποταξία» συγκαλύφθηκε από την κοινή γνώμη αφού προφανώς κρίθηκε ότι δεν συμφέρει επικοινωνιακά να γνωρίζουν οι πολίτες την πραγματικότητα.
Β) Ενόψει της συζήτησης για Κοινή Άμυνα και Ασφάλεια, θα πρέπει να υπάρχει η θέση του καθενός.
Γ) Σε σχέση με τις ευρωτουρκικές σχέσεις και στην πίεση της Γερμανίας για «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία με αναβάθμιση των εμπορικών της σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας χωρίς καν εκπλήρωση των τουρκικών υποχρεώσεων προς την ΕΕ που αφορούν την Κύπρο, ποια η θέση του καθενός.
Δ) Ο Μηχανισμός Ανάκαμψης περιλαμβάνει και την στέγαση. Θα έπρεπε η Κύπρος να συμπεριλάβει την στέγαση στο Σχέδιο της που έχει υποβάλει ή να το είχε αναθεωρήσει;
Δυστυχώς όμως, στο σύγχρονο κόσμο της πολιτικής, με τις επικοινωνιακές τεχνικές σε ευρεία χρήση, η ουσία συγκαλύπτεται πολλές φορές με επιτήδειο τρόπο και επιλεγμένο λεκτικό. Επαφίεται στον σκεπτόμενο πολίτη να αναζητήσει μόνος του διεισδυτικά τις απαντήσεις.
Ευρωβουλευτής (ΔΗΚΟ – S&D), Πρόεδρος της Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο
