Οι Ρώσοι με τους Τούρκους ήταν ορκισμένοι εχθροί. Η αντιπαράταξη ανατράπηκε στις μέρες μας γιατί οι σχέσεις των δύο χωρών υπαγορεύτηκαν από τις συγκυρίες που προέκυψαν κατά τη διάσταση των συμφερόντων Δύσης-ευρωπαϊκών χωρών, πρώην δορυφόρων της Σοβιετικής Ένωσης. Η κατάσταση οδηγήθηκε στα άκρα από τις δυτικές ηγεσίες που θεώρησαν ότι οι συνθήκες ήταν κατάλληλες για περιορισμό των ρωσικών συμφερόντων και επιρροών, πράγμα που επιβεβαιώθηκε με τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η χρόνια διαμάχη Ρωσίας-Τουρκίας διεκόπη με αφορμή την κίνηση του Βενιζέλου να στείλει ελληνική στρατιωτική μονάδα στο μέτωπο της Μεσημβρίας με προέκταση την συμφωνία παροχής στρατιωτικής βοήθειας στον Κεμάλ στη Μικρασία. Τα ρωσικά πυροβόλα συνέτειναν στην υποχώρηση από τον Σαγγάριο και τελικά στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Έκτοτε άρχισαν οι επαφές Άγκυρας-Μόσχας που οδήγησαν στους πυραύλους S400 και στη διάσπαση των Αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Βέβαια οι φιλίες της Τουρκίας δεν υπολογίζονται σε χρόνο. Κατά ταύτα η επιδείνωση θα διαρκέσει μέχρι να ολοκληρωθούν οι οικονομικές κυρίως απαιτήσεις της Άγκυρας. Οι εκάστοτε συγκρούσεις είναι θνησιγενείς. Διαρκούν μέχρι αποκαταστάσεως με οικονομικές παροχές. Η τουρκική φιλία εξαγοράζεται με εκατομμύρια στον αγλέορα. Διαχωρίζεται με οικονομικές αξιώσεις. Διαφοροποιείται, εχθροποιείται και αναγεννάται ανάλογα με τα συμφέροντα των Τούρκων που καθορίζουν τις απαιτήσεις από τους αφελείς, συνήθως τους Αμερικανούς, για την αποκατάσταση των φιλικών δεσμών. Στις εξελίξεις θα διαπιστώσουμε πόσο στοίχισε η επανασυμφιλίωση στην Ουάσιγκτων. Η πολιτική της Ουάσιγκτων, της Βουλής και της Γερουσίας, διαμορφούμενη από τα κατά καιρούς συμφέροντα Αμερικανών, δυστυχώς και Ελλήνων πολιτευτών, χαράκτηκε ιδιαίτερα σε εξουσίες Ουίλσον, Αϊζενχάουερ, Φορτ {Ντάλλες, Κίσσινγκερ} και επί εξαρτήσεων πρωθυπουργιών Αθηνών και από την Αγγλία (1821 Μαυροκορδάτος, Κωλέττης, 1822, 1941 Τσιώρτσιλ),1959 Μακμίλλαν- Ήντεν, 1963,1974) Ουίλσον, με εξαίρεση τον Πλαστήρα :«οι Άγγλοι έφαγαν τόσα χαστούκια από τους Τούρκους (1944 -Δαρδανέλια), ας φάνε κι ένα από τον Πλαστήρα» (εκτελέσεις Μπελογιάννη 1951, Πλουμπίδη 1952, επί αναπληρωματικής πρωθυπουργίας Σοφοκλή Βενιζέλου. Η ημιπληγία του Πλαστήρα συνέτεινε στην αναπλήρωση Σοφοκλή και στην επιβολή των δυο εκτελέσεων.
Ενταύθα επισημαίνονται:Η εντολή Ήντεν της 12ης Ιουνίου 1944 προς τους πρέσβεις της Βρετανίας: «Όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας δήλωσαν με έμφαση και κατέστησαν εντελώς ξεκάθαρα προς τον Θρόνο της Αγγλίας ότι θα παίξουν τον ρόλο τους όσο μπορούν καλύτερα ώστε να εξαλείψουν οποιαδήποτε αξίωση που θα μπορούσε να εγερθεί από Έλληνες πολιτικούς και θα έθετε υπό αμφισβήτηση την βρετανική κυριαρχία επί της Κύπρου και να τηρήσει ουδετερότητα προς τον καθορισμό του μέλλοντος της Κύπρου». Και περαιτέρω: «Αποτελεί πηγή μεγίστης έκπληξης για μένα στο ότι τόσο πολλοί ηλίθιοι κατάφεραν να γλιστρήσουν μέσα στα πολύπλοκα πολιτικά δίκτυα και να συνεχίσουν διαπιστευμένοι με υψηλής κλάσεως αξιώματα μέσα στην Ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί οι άνθρωποι, αν τροφοδοτήσουμε την αλαζονεία τους και λαδώσουμε τις εγωιστικές φιλοδοξίες τους μπορεί να γίνουν ταπεινοί δούλοι μας».
Δεν παροράται η ιστορία των απόλυτων επιρροών των Άγγλων επί των κυβερνήσεων των Αθηνών από Μεταξά με φωτεινή εξαίρεση την αυτοκτονία του Έλληνα Πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Κορυζή,(18 Απριλίου 1941) λόγω διαφωνίας με τον βασιλιά! Οι υπόλοιποι ενεργούσαν όπως προφήτευσε ο Ήντεν ως «ταπεινοί δούλοι», με ενδεικτική την απόφαση Σοφοκλή για τους δυο κομμουνιστές. Τονίζεται δε η απόλυτη εξάρτηση επί πρεσβείας Ρέτζιναλ Λήπερ (και Μπάλφουρ) και της παραμονής στην Αθήνα Τσιώρτσιλ, Σκόμπι, με επίκεντρο την σφαγή του εμφυλίου στο Σύνταγμα. Από τις δεκάδες λιποτακτών αξιωματικών ουδείς μιμήθηκε τον Κορυζή.
Προστίθενται βέβαια και οι αμφιταλαντεύσεις με τις ανώριμες πολιτικές αποφάσεις του Μακαρίου που ευθύς μετά τη διακοπή του αγώνα της ΕΟΚΑ έδεσε το νεοπαγές και αγγλικής εμπνεύσεως Κυπριακό κράτος με την βρετανική πολιτική και τη δυσερμήνευτη υπαγωγή της Κύπρου στο Φόρρεϊν Όφφις και τα συνεπαγόμενα αμαρτήματά της από την «κληρονομικότητα» των εξαρτήσεων των διαδοχών των μοιραίων 14 χρόνων που ακολούθησαν. Με αποκορύφωμα την αλυσίδα των υποχωρήσεων από Νοέμβριο 1967 (Μεραρχία) και τις λιποταξίες των ελλαδιτών διοικητών από τις διοικήσεις μονάδων σε ώρες πολεμικών συγκρούσεων και τα παρατεινόμενα αθηναϊκά σκαμπανευάσματα, όπως στις φιλίες Μητσοτάκη- Ερντογάν.
Ούτως εχόντων των ιστορικών πραγμάτων και υπό το ασήκωτο βάρος των ευθυνών, και δεδομένης της εξ ανάγκης δέσμευσης της ιστορικής μας μοίρας με τη διπλωματία, ό,τι απομένει είναι απολάκτιση της θρασείας αποθράσυνσης του κατοχικού εγκαθέτου που παριστάνει τον σκύλο της τουρκοκρατίας υλακτώντας κατ’ εντολή, η εξόφθαλμη ανάγκη πολεμικής υπαρξιακής προπαρασκευής και η κοινή προσήλωση στην ακολουθούμενη πολιτική διπλωματία, μόνη απομένουσα δύναμη σωτηρίας του προδομένου Κυπριακού Ελληνισμού. Αυτή η ανάγκη να γίνει αισθητή από νηστεύοντες και μη νηστεύοντες στις παραμονές των εκλογικών αναμετρήσεων του Ιουνίου 2024, σε ατμόσφαιρα επιθυμιών εκατοντάδων υποψηφίων «Μεσσιών», πριν η πολιτική της «Υψηλής Πύλης» κατορθώσει να επανανοίξει τις φιλίες της με τις προστάτιδές της…
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ.
