Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Τσάμπερλεν έμεινε στην σύγχρονη Ιστορία για την στάση του στα χρόνια που οδήγησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εμμονή του στην κατευναστική πολιτική με υποχωρήσεις απέναντι στον επεκτατισμό του χιτλεροφασισμού, κορυφώθηκε με διακηρύξεις «ειρήνης» με τον Χίτλερ στη Διάσκεψη του Μονάχου (1938). Τόση ήταν η χαρά του Τσάμπερλεν, που όταν επέστρεψε στη Βρετανία το διαφήμιζε ως «έντιμη ειρήνη» και «ειρήνη στην εποχή μας». Τελικά, η εμμονή στον κατευνασμό, ως μείγμα δειλίας, εξαρτήσεων και κυρίως έλλειψης διορατικότητας, στο όνομα της ειρήνης εξέθρεψε το επεκτατικό θηρίο.
Στις μέρες μας ο ισλαμοφασίστας Ερντογάν μίλησε στον ΟΗΕ για «ειρήνη» στην Ανατολική Μεσόγειο και «λύση» στην Κύπρο, κι είναι ευκαιρία να ξεκαθαρίσουν δύο εγχώρια συνθήματα. Εφόσον για «λύση» και «ειρήνη» μιλά και ο Ερντογάν, τα εγχώρια συνθήματα «θέλουμε λύση» και «θέλουμε ειρήνη» έχουν πτωχεύσει. Το ερώτημα είναι τι είδους λύση επιδιώκουμε και τι είδους ειρήνη π.χ. λύση για ένα κανονικό κράτος εντός της ΕΕ; Ειρήνη που σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα ή «την ειρήνη των νεκροταφείων» που επιβάλλει ο ισλαμοφασισμός;
Πρόσφατα, τα περί «ειρήνης» και «λύσης» επανέλαβε το Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, το οποίο μεταξύ άλλων αναφέρθηκε σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το «Ισλαμικό Κράτος». Είναι όμως το τουρκικό κράτος-εγκληματίας με τον Χ. Φιντάν, σημερινό ΥΠΕΞ της Τουρκίας κι επικεφαλής πριν μερικά χρόνια των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, που διέπραξε ασύλληπτα εγκλήματα, από φονικές βομβιστικές επιθέσεις σε προεκλογική συγκέντρωση του Κόμματος Δημοκρατία των Λαών στην Άγκυρα μέχρι χρηματοδότηση κι εξοπλισμό στο «Ισλαμικό Κράτος» για να εκτελεί τις κτηνωδίες του.
Τις προάλλες, ανακοινώθηκε η περίπτωση μιας 21χρονης, που είχε απαχθεί από τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» πριν από περίπου μια δεκαετία, τότε σε ηλικία περίπου 10-11 ετών. Σε επιχείρηση που οργάνωσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, Ισραήλ, Ιορδανία και Ιράκ, το κορίτσι αυτό απελευθερώθηκε από την περιοχή της Γάζας. Συγκεκριμένα, η κοινότητα των Γιαζίντι με κουρδικές ρίζες ζούσε για αιώνες διάσπαρτη κατά εκατοντάδες χιλιάδες στη Μεσοποταμία, κυρίως Συρία και Ιράκ. Το 2014-15 έγινε στόχος του “Ισλαμικού Κράτους”, που κατέσφαξε δεκάδες χιλιάδες μέλη της κοινότητας με φρικαλέο τρόπο, ενώ πολλές χιλιάδες παιδιά απήχθησαν οργανωμένα. Τα κορίτσια κρατήθηκαν ως σκλάβες του σεξ και τα αγόρια στρατολογήθηκαν ενώ χιλιάδες τέτοια παιδιά κατέληξαν σε άλλες χώρες, ανάμεσά τους κι η Τουρκία.
Το 2015, μια ομάδα από εκείνες τις μάνες παιδιών που είχαν απαχθεί, εγκαταστάθηκε σε παραπήγματα μέσα σε πάρκο κοντά στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, όπου και τις επισκέφτηκα. Ένα πανό είχε τα πρόσωπα του Ερντογάν και Φιντάν κι έγραφε: «Φασίστες-εγκληματίες, θέλουμε τα παιδιά μας». Όταν τους λέχθηκε ότι είμαι ευρωβουλευτής, μερικές έπεσαν κάτω και μπροστά στα πόδια μου με θρηνητικούς αλαλαγμούς. Εκείνη των ώρα ήρθε στο μυαλό μου η Μυροφόρα από το Παλαίκυθρο, η μάνα του μικρού Χριστάκη πέντε χρονών που «χάθηκε» μέσα από τα χέρια της το 1974 κι ακόμη τον περιμένει.
Η κατευναστική πολιτική παραμένει για δεκαετίες κυρίαρχη πολιτική Αθήνας και Λευκωσίας απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό π.χ. εγκαταλείποντας τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και ξεγράφοντας την Κύπρο) με αντάλλαγμα διακηρύξεις “Φιλίας”.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ- S&D
