Αν το Πανεπιστήμιο είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας που ονειρευόμαστε, τότε το είδωλο που αντικρίσαμε στις φετινές φοιτητικές εκλογές είναι παραμορφωμένο και βαθιά αποκρουστικό. Οι σφραγισμένες κάλπες, οι αλληλοκατηγορίες για καλπονοθεία και, κυρίως, η εικόνα της Αστυνομίας να περιφρουρεί τον ναό της γνώσης, δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο «ατύχημα». Είναι η απόδειξη ότι ο πολιτικός προγονισμός, τον οποίο με τόση ευκολία καταγγέλλουμε στους μεγαλύτερους, έχει κάνει μετάσταση σε συγκεκριμένους πυρήνες της νέας γενιάς, μολύνοντας τον κατεξοχήν χώρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
Το σκηνικό στο Πανεπιστήμιο Κύπρου θύμιζε περισσότερο πεδίο μάχης παρά δημοκρατική διαδικασία. Η βίαιη διακοπή της ψηφοφορίας και οι αναφορές για τραυματισμούς φοιτητών αποκαλύπτουν μια θλιβερή πραγματικότητα: Συγκεκριμένες φοιτητικές παρατάξεις, λειτουργούν πλέον ως «κομματικοί στρατοί» υπό κλίμακα. Εκπαιδεύουν τα μέλη τους όχι στην πολιτική σύνθεση, αλλά στον τσαμπουκά, τον εκφοβισμό και την επικράτηση με κάθε κόστος , ακόμα και αν αυτό το κόστος είναι η σωματική ακεραιότητα των συμφοιτητών τους και ο διασυρμός του ίδιου του ακαδημαϊκού ιδρύματος.
Είναι πραγματικά εξοργιστικό να βλέπουμε νέους ανθρώπους, τους αυριανούς επιστήμονες και ηγέτες αυτού του τόπου, να ανακυκλώνουν τις πιο σκοτεινές πρακτικές του παρελθόντος. Και είναι ακόμη πιο άδικο για τη μεγάλη, σιωπηλή πλειοψηφία των φοιτητών, εκείνων που πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο για να χτίσουν το μέλλον τους με κόπο και ήθος, να βρίσκονται όμηροι μιας μειοψηφίας που έχει μάθει να «πολιτεύεται» με γροθιές. Εκεί που θα έπρεπε να γεννιούνται προτάσεις για το αύριο, είδαμε να αναβιώνει η «παλαιοκουλτούρα» του φανατισμού από εκείνους που έχουν ήδη εθιστεί στη λογική της κομματικής επιβολής.
Η Πρυτανεία και η πολιτεία έχουν πλέον την ηθική υποχρέωση να μην περιοριστούν στον ρόλο του απλού παρατηρητή αυτής της θεσμικής οπισθοδρόμησης. Η απάθεια μπροστά σε φαινόμενα αυθαιρεσίας εντός των ακαδημαϊκών τειχών μπορεί να εκληφθεί ως έμμεση αποδοχή μιας απαράδεκτης κατάστασης. Αν επιτρέψουμε στον κομματικό φανατισμό να επισκιάσει τη φοιτητική δημοκρατία, τότε κινδυνεύουμε να κληροδοτήσουμε μια ακόμη πιο προβληματική πολιτική κουλτούρα στο μέλλον, στερώντας τον ζωτικό χώρο που δικαιούνται οι νέοι άνθρωποι που πραγματικά μοχθούν και διακρίνονται για το ήθος τους.
Το διακύβευμα δεν ήταν ποιος θα επικρατούσε στη ΦΕΠΑΝ αλλά αν μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε σε μια γενιά που θα σπάσει τον κύκλο της θεσμικής ανωριμότητας. Δυστυχώς, οι σφραγισμένες κάλπες και οι περιπολίες στους διαδρόμους φώναξαν την αλήθεια: η αλλαγή δεν θα έρθει από εκείνους που έμαθαν να λύνουν τις διαφορές τους με δικολαβισμούς πριν καν πάρουν το πτυχίο τους. Όσο επιτρέπουμε στις «μικρογραφίες» των κομμάτων να λυμαίνονται τα Πανεπιστήμια, η δημοκρατία μας θα παίρνει «αποβολή» από το ίδιο της το μέλλον.
