Η επικαιρότητα των τελευταίων εβδομάδων και τα όσα διαδραματίζονται στη Μέση Ανατολή δεν προέκυψαν εν μία νυκτί, αλλά είναι μια συνέχεια πολιτικών δεκαετιών οι οποίες βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στο ζενίθ τους με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, ένα μαζικό έγκλημα που μαζί με τους αυξανόμενους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, κινδυνεύει να ξεχαστεί.
Η σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, η οποία υποβόσκει εδώ και πολλά χρόνια, όπως και το Μεσανατολικό γενικότερα, έχουν στο επίκεντρό τους το παλαιστινιακό∙ δηλαδή εν πολλοίς η ουσία βρίσκεται εκεί, καθώς χωρίς ειρήνη στην Παλαιστίνη δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπάρξει και να ριζώσει η ειρήνη, η σταθερότητα και η δικαιοσύνη στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό, μπορεί να είναι χιλιοειπωμένο, ωστόσο το Ισραήλ συνεχίζει απτόητο τις εγκληματικές και γενοκτονικές πολιτικές του σε Γάζα, Δυτική Όχθη και Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Επιπρόσθετα, είναι σαφές πως οι ισραηλινές Αρχές εκμεταλλεύονται την εστίαση της διεθνούς κοινότητας στις περιφερειακές κρίσεις για να προωθήσουν τις προσπάθειες προσάρτησης μέσω της επέκτασης των οικισμών και μέσω νομοθετικών και διοικητικών μέτρων. Αυτή η συνθήκη, καθιστά υπόλογους τόσο τους ίδιους τους Ισραηλινούς, αλλά και την πλειονότητα της διεθνούς κοινότητας η οποία παραμένει σκανδαλωδώς σιωπηλή μπροστά στα εγκλήματα που παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση καθημερινά εδώ και δυόμισι χρόνια.
Ο κίνδυνος που παραμονεύει, δηλαδή να διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη το συνεχές έγκλημα των αυξανόμενων εποικισμών στη Δυτική Όχθη, είναι τόσο μεγάλος όσο να ξεχαστούν άλλα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά της ανθρωπότητας, ιδίως κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Κι αυτό τονίζεται, διότι αυτό που συμβαίνει με τον λαό της Παλαιστίνης ομοιάζει τρομακτικά με προσπάθειες αφανισμού άλλων λαών.
Έχει γίνει ξεκάθαρο πλέον πως ο Μπένιαμιν Νετανιάχου εκμεταλλεύεται την ευθυγράμμισή του με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και ειδικότερα με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ έτσι ώστε με τις πολιτικές του Ισραήλ, οι οποίες βρίσκονται στα σχέδια όχι μόνο του Νετανιάχου εδώ και δεκαετίες, να εδραιώσει μία πραγματικότητα στην Παλαιστίνη η οποία θα είναι κάτι περισσότερο από δύσκολο να ανατραπεί σε πολιτικό ή διπλωματικό επίπεδο. Βέβαια, το παράδοξο –στα όρια του αστείου– είναι πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός του Ισραήλ εμφανίζεται ως σωτήρας και απελευθερωτής των λαών της περιοχής, την ίδια στιγμή που είναι επίσημα κατηγορούμενος και καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, ακόμα και μετά τη λεγόμενη «εκεχειρία». Η λαϊκή φράση «βάλανε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα» δε θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου, αφού τα χέρια του Νετανιάχου ακόμα δεν έχουν στεγνώσει από το αίμα χιλιάδων Παλαιστινίων σε Γάζα και Δυτική Όχθη.
Η βίαιη αναδιάταξη της δημογραφικής και γεωγραφικής πραγματικότητας στη Λωρίδα της Γάζας και τη Δυτική Όχθη, είναι άμεσα συνδεδεμένη με πολιτικές δεκαετιών του κατοχικού κράτους του Ισραήλ, ακόμα και μετά την ιστορική υποχώρηση και παραχώρηση κατά τη Συμφωνία του Όσλο το 1993, μια συμφωνία που όπως αποδείχθηκε ουκ ολίγες φορές αποτελούσε ειρηνευτική διαδικασία μόνο για τους Παλαιστίνιους. Εκεί που ο κόσμος πίστεψε ότι θα υπάρξει συμφωνία, φτάσαμε με γεωμετρική ακρίβεια στο σήμερα για να βιώσει η περιοχή τα αντίθετα αποτελέσματα με όλα αυτά που παρελαύνουν μπροστά στις οθόνες μας καθημερινά. Η Συμφωνία του Όσλο –κι αυτό είναι το κρίσιμο– δημιουργήθηκε και βασίστηκε σε αμοιβαίες υποχρεώσεις, οι οποίες ωστόσο καταπατήθηκαν και έγιναν κουρελόχαρτο από τις διαδοχικές κυβερνήσεις του Ισραήλ, με αποκορύφωμα την κυβέρνηση Νετανιάχου και της κουστωδίας του που διατάσσουν μπροστά στις κάμερες τον αφανισμό των Παλαιστινίων. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά η ωμή αλήθεια την οποία δυστυχώς η πλειονότητα της διεθνούς κοινότητας αρνείται να κοιτάξει κατάματα, ή έστω λοξά.
Αυτό που συμβαίνει στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, είναι το Όσλο απογυμνωμένο από την απάτη και τα ψέματα. Τότε, έτσι και τώρα, υπόσχονταν λαγούς με πετραχήλια, όπως δικαιώματα και ρυθμίσεις διακυβέρνησης, ωστόσο η πραγματικότητα και οι αριθμοί λένε άλλα: από τότε που υπογράφηκε η Συμφωνία, το 1993, οι παράνομοι έποικοι αυξήθηκαν κατά 360%, δηλαδή από 120.000 σε 900.000. Κοντολογίς, το Όσλο ερμηνεύθηκε από το Ισραήλ κατά το δοκούν, έτσι ώστε να ολοκληρώσει μια εγκληματική πολιτική δεκαετιών με αποκορύφωμα τη σημερινή συγκυρία. Για καταδίκη και τιμωρία, ούτε λόγος.
Η μονομερής παραβίαση της Συμφωνίας από το κατοχικό κράτος του Ισραήλ, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη φύση και τη ρίζα της καθώς πρόκειται για διμερή συμφωνία. Εδώ ακριβώς είναι που η διεθνής κοινότητα φάσκει κι αντιφάσκει, αφού σε κάποιες περιπτώσεις έχει ως σημαία τις διεθνείς συμφωνίες, ενώ σε άλλες κλείνει τα μάτια ή βρίσκει διάφορες προφάσεις οι οποίες καταλήγουν στο κενό, αλλά μένουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Ευθείες καταδίκες με βαρύγδουπες δηλώσεις αλλού, σιωπή και υπεκφυγή όταν πρόκειται για τον λαό της Παλαιστίνης και τη γενοκτονία που συνεχίζει να μετρά νεκρούς καθημερινά. Αυτή η εκκωφαντική σιωπή «οπλίζει» ξανά και ξανά τα ματωμένα χέρια του Ισραήλ και την ίδια στιγμή παρακολουθούν να χρησιμοποιείται η πείνα και ο λιμός ως όπλο εξόντωσης.
Η περιοχή σήμερα φλέγεται και ο καπνός σχηματίζει την εικόνα του διωγμού και του ξεριζωμού των Παλαιστινίων που συντελείται με σχέδιο εδώ και πολλές δεκαετίες. Εμείς ως Παλαιστίνιοι, έχουμε πει και διαμηνύσει πάρα πολλές φορές πως χωρίς ειρήνη στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να στεριώσει η ειρήνη, η σταθερότητα και η ευημερία στην ευρύτερη περιοχή. Δεν θα κουραστούμε να μιλάμε για ελευθερία και να καταδικάζουμε τα εγκλήματα του κατοχικού κράτους του Ισραήλ κατά του λαού μας, και δεν πρόκειται να δεχθούμε μια de facto προσάρτηση των εδαφών μας.
*Πρέσβης του Κράτους της Παλαιστίνης στην Κύπρο
