Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να παίρνουμε ανάσες οξυγόνου και ελπίδας. Να γράφουμε για την Ανάσταση, τη μεγαλύτερη επανάσταση όλων των εποχών. Για το φως και τη λάμψη της.
Για τα μηνύματα αναγέννησης και εξύψωσης του πεπτωκότος ανθρώπου. Αλλ’ εδώ, στην Κύπρο, στη νήσο των αγίων (!!) θάλλει η διαφθορά, η σαπίλα και κακοφορμίζει σε βαθμό δηλητηριώδη η ατιμωρησία.
Αίφνης, αλλ’ όχι ανεξήγητα, ένας δημοσιογράφος αναρτά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ισχυρισμούς για «παιδεραστίες», βιασμούς, στημένες δίκες, «αδελφότητες» και διακινήσεις μεγάλων ποσών χρημάτων.
Επώνυμοι Κύπριοι φέρονται, κατ’ ισχυρισμόν, να εμπλέκονται σε κακουργηματικές πρακτικές. Ενάμιση μήνα πριν από τις βουλευτικές εκλογές, το σκηνικό μετατοπίζεται ξανά στο δυσώδες καρκίνωμα της διαφθοράς.
Παρέλκει ν’ αναφέρουμε ότι η Κύπρος κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις πανευρωπαϊκά σε θέματα διαφθοράς. Για δεκαετίες, όλες οι κυβερνήσεις επιχείρησαν να χαλιναγωγήσουν αυτό το τέρας που κατασπαράζει την κοινωνία και διαφθείρει την εξουσία.
Τα πολιτικά κόμματα ευαγγελίζονται τη διαφάνεια και τη λογοδοσία και απαιτούν την πάταξη της διαφθοράς που, ως Λερναία Ύδρα, συντρίβει θεσμούς και διαλύει κάθε ικμάδα αξιοκρατίας και ικανοκρατίας.
Οι πολίτες αποστασιοποιούνται και δεν εμπιστεύονται κανέναν! Πρόσφατη δημοσκόπηση του ΡΙΚ αποκαλύπτει πως, 70% των πολιτών δεν εμπιστεύονται τους ανθρώπους και περίπου το ίδιο ποσοστό είναι δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της Δημοκρατίας.
Με απλά λόγια: Μια κοινωνία υπό κατάρρευση αφού, κατά την περιώνυμη ρήση στον Άμλετ του Σαίξπηρ, «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας». Στην Κύπρο, η σαπίλα και η κατρακύλα ξεκινούν από την ανεξαρτησία μέχρι σήμερα.
Με αφορμή ισχυρισμούς δημοσιογράφου για εμπλοκή διαφόρων επωνύμων, διατάχθηκε έρευνα και ζητείται η προσκόμιση τεκμηρίων για να επιβεβαιωθεί το αληθές ή το ψευδές των ισχυρισμών.
Η Δικαιοσύνη ήταν ο τελευταίος θεσμός στον οποίο οι Κύπριοι επένδυαν για απόδοσή της. Είναι τόσο… τυφλή και αναποτελεσματική, που έχασε και αυτήν την έξωθεν καλή μαρτυρία.
Πριν από 2000 χρόνια ο Τάκιτος είπε: «Όσο πιο διεφθαρμένο είναι το κράτος, τόσο περισσότεροι νόμοι υπάρχουν». Ακριβώς! Στην Κύπρο υπάρχουν πλειάδα νόμων, αλλά… δεν εφαρμόζονται.
Γιατί; Διότι καθίστανται ανενεργοί από εκείνους που είναι εντεταλμένοι να τους εφαρμόζουν. Πώς το είπε ο Frederic Bastia: «Όταν η αρπαγή γίνεται τρόπος ζωής για μια ομάδα ανθρώπων σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που την νομιμοποιεί και έναν ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει».
Πόσα σκάνδαλα, πόσες λεηλασίες δημόσιου πλούτου έμειναν ατιμώρητα και ακαταδίωκτα. Ποιος τιμωρήθηκε για τη διάλυση των Κυπριακών Αερογραμμών και την κατάρρευση της Hellas Jet; Ποιος τιμωρήθηκε για τη διάλυση του Συνεργατισμού; Πόσοι τιμωρήθηκαν για τη λεηλασία του Χρηματιστηρίου και την κατάρρευση της οικονομίας;
Ποιος τιμωρήθηκε για το μέγα σκάνδαλο των «χρυσών διαβατηρίων»; Ποιος θα τιμωρηθεί για το τερματικό στο Βασιλικό, για τη μαρίνα της Λάρνακας, για τον Ακάμα, για τα φωτοβολταϊκά, για τον πανάκριβο ηλεκτρισμό; Βρόμα, δυσωδία και ασύλληπτη διαπλοκή.
Οι θεσμοί έχουν καταντήσει ανυπόληπτοι, αναξιόπιστοι και απαξιώνονται από τους πολίτες. Ο Chateaubriand υποστήριζε: «Οι θεσμοί περνούν τρεις φάσεις: Τη φάση του κοινωφελούς έργου, τη φάση των προνομίων και τη φάση της κατάχρησης». Στην Κύπρο λειτουργεί αδίστακτα η φάση της κατάχρησης, εξουσίας και δημόσιων πόρων, αναπολόγητα και ατιμώρητα, φυσικά.
Καμία συγγνώμη, καμία απολογία, καμία ευθιξία. Ούτε καν ένα χαρακίρι, διότι εδώ δεν είναι Ιαπωνία, αλλά κυπριακή Δανιμαρκία. Παράδειγμα: Τρεις κοινοβουλευτικές επιτροπές, μετά από έρευνα και μελέτη της περσινής καταστροφικής πυρκαγιάς στη Λεμεσό, αποδίδουν βαρύτατες ευθύνες στην Υπουργό Γεωργίας, στον γενικό διευθυντή του Υπουργείου και άλλους υπηρεσιακούς.
Καμία αντίδραση! Ούτε μία συγγνώμη, ούτε μία υποβολή παραίτησης από ευθιξία, αξιοπρέπεια, σεβασμό προς το κράτος και τους πολίτες. Πόσες φορές η GRECO προειδοποίησε την Κύπρο για την καλπάζουσα διαφθορά;
Ενσυνείδητη κωλυσιεργία από κόμματα και Βουλή για έγκριση κανονισμών και νόμων για πάταξή της. Στις 4/5/2023, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στα συμπεράσματά του, τόνιζε τη σημασία της ενσωμάτωσης μιας ισχυρής προοπτικής για την καταπολέμηση της διαφθοράς σε όλες τις αναπτυξιακές προσπάθειες.
Η διαφθορά, ανέφερε, διαβρώνει τη δημοκρατία, την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, το κράτος δικαίου και την πραγμάτωση και άσκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνιστά, επίσης, βασικό εμπόδιο για την εξάλειψη της φτώχιας, καθώς πλήττει περισσότερο τους φτωχούς και τα άτομα και τις ομάδες που βρίσκονται στις πλέον ευάλωτες καταστάσεις.
Επιδεινώνει, εξάλλου, τις ανισότητες και πλήττει δυσανάλογα τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα άτομα με αναπηρία. Επιπλέον, η διαφθορά στηρίζει το οργανωμένο έγκλημα και έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ασφάλεια και στη σταθερότητα σε όλα τα επίπεδα.
Ποιος νοιάζεται; Εκείνο το μαχαίρι που εξαγγέλλεται συχνά, δεν το είδαμε ποτέ να φτάνει στο κόκκαλο. Η διαφθορά έγινε, πια, τρόπος ζωής, συμπεριφοράς και νοοτροπίας.
Δεν περνά ημέρα χωρίς ν’ αποκαλύπτονται καταχρήσεις, διασπάθιση δημοσίου χρήματος και πόρων, χρηματοδοτήσεις κομμάτων (π.χ. περίπτωση focus), κατασπατάληση εκατοντάδων εκατομμυρίων σε διάφορα έργα του δημόσιου και ημικρατικού τομέα.
Ισχύει η απαράμιλλη αναφορά του αμίμητου Ντίνου Ηλιόπουλου: «Ου… ου… μύλος γίνεται στον Οργανισμό. Ο κλέψας, του κλέψαντος, τω κλέψαντι, ω! παλιοκλέψαντες και παλιοκλεφταρέοι».
Ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας, Κώστας Κληρίδης, κατ’ επανάληψιν είχε προειδοποιήσει για την επέλαση της διαφθοράς στην Κύπρο. Σε συνέντευξή του («Φιλελεύθερος», 8/9/2019), επισήμανε:
«Παντού, σχεδόν, στον δημόσιο τομέα, όπου υπάρχει θέμα οικονομικού συμφέροντος ή δυνατότητας απόκτησής του, υπάρχει και διαφθορά. Το δημόσιο συμφέρον σπάνια και κατ’ εξαίρεσιν σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να πρυτανεύσει του ατομικού συμφέροντος». Κατά την άποψή του:
«Ο καλύτερος και αποτελεσματικότερος τρόπος αποτροπής τέτοιων φαινομένων είναι να δοθεί το μήνυμα ότι η ατιμωρησία τερματίζεται. Ότι όποιος ενέχεται στη διάπραξη οποιουδήποτε ποινικού αδικήματος και μπορεί να στοιχειοθετηθεί εναντίον του ικανοποιητική υπόθεση, θα διώκεται ενώπιον του αρμόδιου Δικαστηρίου».
Πόσοι διώχθηκαν; Σε κάποια περίοδο καταδικάστηκαν πρώην υπουργοί, στελέχη τραπεζών, μέλη δημοτικών συμβουλίων, κοινοτάρχες, κ.λπ. Όχι, όμως, τα μεγάλα κεφάλια. Όχι οι «εντιμότατοι» επικεφαλής…
Η πάταξη της διαφθοράς συναρτάται ευθέως προς την Παιδεία, τον σεβασμό προς την πατρίδα, την ασφάλεια, την αξιοκρατία, την προσωπική και συλλογική ευθύνη, την ευθιξία.
Όσο αυτές οι αρχές απουσιάζουν ή, χειρότερα, εξευτελίζονται, κανείς δεν πρέπει να κάνει τον… απορημένο. Ο Όργουελ το ξεκαθάρισε: «Οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα, αλλά συνένοχοι».
