Καθώς πλησιάζουμε στην τελική ευθεία για τις Βουλευτικές Εκλογές, η ατμόσφαιρα γύρω μας είναι ήδη κορεσμένη. Μετά από μήνες ακατάσχετης προεκλογικής ρητορικής, το κλίμα που επικρατεί στην κοινωνία αποτυπώνεται ανάγλυφα σε μια φράση που ακούγεται όλο και πιο συχνά στους διαδρόμους της καθημερινότητας: «Άντε και καλή ψήφο…». Είναι μια διαπίστωση που κρύβει μέσα της τη βαθιά κόπωση των πολιτών από τις κορώνες, τις υποσχέσεις και το επικοινωνιακό παιχνίδι των τελευταίων μηνών. Όμως, πίσω από αυτή την εύλογη εξάντληση, ελλοχεύει ένας μεγάλος κίνδυνος: η παραίτηση. Σήμερα, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο πολίτης οφείλει να μην παραδώσει τα όπλα, να μην απαξιώσει τη διαδικασία, αλλά να πάρει τη ζωή του στα χέρια του. Γιατί η ψήφος δεν είναι μια τυπική υποχρέωση, ούτε μια επιλογή που εξαντλείται την Κυριακή· είναι η απόφαση για την κατεύθυνση που θα πάρει η καθημερινότητά μας από τη Δευτέρα.
Για να κατανοήσουμε την κρισιμότητα αυτής της κάλπης, πρέπει να απομυθοποιήσουμε τον ρόλο του Κοινοβουλίου και να τον φέρουμε στα μέτρα της πραγματικής ζωής. Η Βουλή δεν είναι ένα απόμακρο κτήριο όπου απλώς παράγονται θεωρητικοί νόμοι και ανταλλάσσονται κομματικά πυρά. Είναι το κέντρο λήψης αποφάσεων που καθορίζει άμεσα την ποιότητα της καθημερινότητάς μας. Εκεί ψηφίζονται οι προϋπολογισμοί για την παιδεία, την υγεία και την κοινωνική πρόνοια. Εκεί αποφασίζεται αν ένας νέος άνθρωπος θα μπορεί να αποκτήσει στέγη ή αν θα πνίγεται από τα ενοίκια, αν οι εργαζόμενοι θα έχουν δίκαιους μισθούς, αν οι ευάλωτοι συμπολίτες μας θα έχουν ένα ουσιαστικό δίχτυ ασφαλείας όταν λυγίζουν. Το Κοινοβούλιο νομοθετεί για το αύριο. Όταν επιλέγουμε την αποχή ή την επιπόλαιη ψήφο, ουσιαστικά επιτρέπουμε σε άλλους να αποφασίσουν αν το κράτος μας θα έχει ενσυναίσθηση ή αν θα λειτουργεί ως μια ψυχρή, γραφειοκρατική μηχανή.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι νεότερες γενιές βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη παγίδα: τον αποχαυνωτικό, πρόσκαιρο ενθουσιασμό των ψηφιακών δικτύων και της εικόνας. Είναι εύκολο να παρασυρθεί κανείς από πρόσωπα που επενδύουν στη δύναμη της οθόνης και στην εύπεπτη επικοινωνία, προβάλλοντας μια επιφανειακή φρεσκάδα χωρίς βάθος και χωρίς προτάσεις για τα μεγάλα δομικά προβλήματα του τόπου. Με τον ίδιο τρόπο, βλέπουμε την άνοδο δήθεν αντισυστημικών φωνών που εργαλειοποιούν την οργή του κόσμου, καθώς και την εμφάνιση παροδικών σχηματισμών που γεννιούνται βιαστικά και παλεύουν πάση θυσία να κρατηθούν στη ζωή, προσφέροντας εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα. Αυτός ο θόρυβος, αν και ελκυστικός, είναι εφήμερος. Η διακυβέρνηση ενός κράτους και η νομοθέτηση για το μέλλον δεν μπορούν να στηρίζονται στο επόμενο viral βίντεο ή στην τυφλή άρνηση, γιατί όταν τα φώτα της δημοσιότητας σβήσουν, τα προβλήματα της κοινωνίας παραμένουν εκεί, πιο πιεστικά από ποτέ.
Από την άλλη πλευρά, ούτε η τυφλή προσκόλληση στο παρελθόν αποτελεί λύση. Τα παραδοσιακά κόμματα μοιάζουν συχνά να έχουν χάσει την πυξίδα τους, εγκλωβισμένα σε παρωχημένες πρακτικές, εσωστρέφεια και μια ξύλινη γλώσσα που αδυνατεί να αγγίξει τις πραγματικές αγωνίες του σύγχρονου πολίτη. Η κοινωνία τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες και οι ανάγκες των ανθρώπων από την ψυχική υγεία των νέων μέχρι την οικονομική επιβίωση της μέσης οικογένειας απαιτούν αντανακλαστικά, ειλικρίνεια και κυρίως, όραμα που ξεφεύγει από τις κομματικές σκοπιμότητες και τις πελατειακές λογικές.
Γι’ αυτό ακριβώς η ψήφος αυτής της Κυριακής πρέπει να είναι μια πράξη ώριμης και συναισθηματικά αποστασιοποιημένης επιλογής. Δεν χωράει ούτε ο θυμός που τυφλώνει, ούτε η συνήθεια που αδρανεί. Ο πολίτης πρέπει να μελετήσει, να αξιολογήσει το ήθος, τη σοβαρότητα και το υπόβαθρο των ανθρώπων που ζητούν την ψήφο του. Έχουμε ανάγκη από βουλευτές που θα κάθονται στα έδρανα με αίσθημα ευθύνης, που θα έχουν τη γνώση να νομοθετήσουν σωστά και τη διάθεση να ακούσουν τη σιωπηλή πλειοψηφία της κοινωνίας. Η κάλπη είναι το μοναδικό εργαλείο που διαθέτουμε για να επιβάλουμε την ποιότητα που μας αξίζει. Αντί να παρακολουθούμε παθητικά το πολιτικό θέατρο από τον καναπέ μας, ας γίνουμε εμείς οι πρωταγωνιστές της αλλαγής, διαμορφώνοντας με την επιλογή μας ένα Κοινοβούλιο που δεν θα παράγει απλώς θόρυβο, αλλά θα προσφέρει ασφάλεια, προοπτική και αξιοπρέπεια σε κάθε άνθρωπο αυτού του τόπου.
