Ούτε αδιάβαστη ήταν, ούτε απροετοίμαστη ήταν, ούτε έβγαλε τη γλώσσα της περίπατο, επειδή, τάχατες, είχε πολύ καιρό να επισκεφθεί την Κύπρο -και πόσα να θυμάται η πολυάσχολη Αμερικανιδα αξιωματούχος Victoria Kagan-Nuland, που την περίοδο αυτή ασχολείται με υψίστης σημασίας ζητήματα όπως είναι η διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας. Πόσα πραγματικά να θυμάται και ταυτόχρονα, να σηκώνει στους ώμους της το βάρος της παγκόσμιας ειρήνης; Πόσα; Λίγη κατανόηση ζήτησε από τη Λευκωσία για την γκάφα της.
Τα όσα είπε η κυρία στις 7 Απριλίου στην Κύπρο —το κράτος που τη φιλοξενούσε— ήταν προσβλητικά, απαξιωτικά και απαράδεκτα. Και ευτυχώς που βρέθηκε και ένας δημοσιογράφος να τη βάλει στη θέση της και να την εξαναγκάσει να αναδιπλωθεί. Έστω και προσποιητά. Διότι προσποιητά ήταν αυτά που μεταμελημένα μας αράδιασε. Πως τάχατες δεν είναι “πρόεδρος” κράτους ο κατοχικός ηγέτης Ταλάτ, όπως αρχικά τον κατονόμασε. Δηλαδή, όταν η έντιμη κυρία Kagan- Nuland, κρατώντας “ίσες αποστάσεις”, τον επισκέφτηκε στην κατεχόμενη Λευκωσία, πώς τον αποκάλεσε; Όχι πρόεδρο;
Η έντιμη κυρία Kagan-Nuland όχι μόνο γνωρίζει τι συμβαίνει στη Κύπρο –πως μια Νατοϊκή σύμμαχος των ΗΠΑ, η Τουρκία, συνεχίζει να κατέχει, με αμερικανικά όπλα, εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας– αλλά πριν φύγει για το ταξίδι της στην περιοχή οι υφιστάμενοι της την προμήθευσαν με τα λεγόμενα “talking points”, δηλαδή τι να λέει και τι να μη λέει. Και, επιπλέον, με την άφιξή της στην Κύπρο οι εδώ υφιστάμενοί της την προμήθευσαν με παρόμοια και ενημερωμένα, την τελευταία στιγμή, “talking points”. Και αυτά που μας αράδιασε –μετά που της υποδείχθηκε πως παραβίαζε κατάφωρα και προσβλητικά τη φιλοξενία μας– είναι η ανομολόγητη θέση της χώρας της: πως στην Κύπρο υπάρχουν “north” και “south” και, ναι, και δύο “πρόεδροι”. Και αυτά μας επανάλαβε.
Οι Αμερικανοί αναγνωρίζουν την Κυπριακή Δημοκρατία και έχουν καταδικάσει, με απόλυτο τρόπο, το τουρκικό αποσχιστικό πραξικόπημα του 1983. Αλλά μέχρι εκεί. Όχι μόνο δεν πάνε παρακάτω, αλλά κάνουν τα πάντα ώστε να διατηρούν ίσες αποστάσεις με το αποσχιστικό καθεστώς και να υποσκάπτουν –μαζί με τους σφογγοκωλάριους τους τους Εγγλέζους– πέτρα-πέτρα, τη νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Οι τοποθετήσεις της έντιμης κυρίας Kagan – Nuland, στη πρόσφατη επίσκεψή της, αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτό: την ανομολόγητη πολιτική και θέση τους. Και την οποία η εδώ πρεσβεία έχει ως σημαία.
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Και αυτή αρχίζει από τον Πρόεδρο, τον ΥΠΕΞ, τον γενικό διευθυντή του ΥΠΕΞ και κάτω. Διαχρονικά. Που ανέχθηκαν και συνεχίζουν να ανέχονται τον κάθε ανθυποπρόξενο ξένης πρεσβείας να κυκλοφορεί ανενόχλητα στις τουρκοκρατούμενες περιοχές –ακόμη για να αγοράσει φθηνό σάντουιτς το μεσημέρι– να συναγελάζεται με τους Αττίλες, να επιστρέφει στις ελεύθερες περιοχές και οι δικοί μας να του κάνουν τεμενάδες. Αν δε είναι Αμερικανός ή Εγγλέζος, να πέφτουν ακόμη και προύμυτα για να τον εξυπηρετήσουν και, προς Θεού, να μην τον κακοφανίσουν. Σε αυτή τους την χαμέρπεια τους ακολουθεί κατά πόδας σχεδόν όλη η εξουσιαστική νομενκλατούρα της Λευκωσίας. Και αυτή είναι η άλλη ανομολόγητη θέση και πολιτική.
Υ.Γ. Σε μια ημικατεχόμενη χώρα –που απειλείται καθημερινά από τη Νατοϊκή Τουρκία– οι διαπιστευμένοι ξένοι διπλωμάτες δεν μπορούν να πηγαινοέρχονται στους Αττίλες όποτε τους καπνίσει. Θα πρέπει από τον πρέσβη μέχρι τον ανθυποπρόξενο να αιτούνται από το ΥΠΕΞ, και να τους χορηγείται, αν πρέπει, συγκεκριμένη άδεια για συγκεκριμένο χρόνο για να διεκπεραιώσουν μια συγκεκριμένη αποστολή. Όχι μπείτε σκύλοι αλέστε. Το κερασάκι είναι πως κανείς στο ΥΠΕΞ δεν αποτολμά να θέσει θέμα. Ρώτησα προ δεκαετίες τον μακαρίτη πρέσβη Μαυρομμάτη, γιατί. Μου απάντησε, “προπατορικές αμαρτίες”. Από τον Αύγουστο του 1974, όταν άρχισε αυτή η απαράδεκτη κατάσταση με τον πρέσβη Crawford. Και που πήγαιναν και τα μεσημέρια από τότε για σάντουιτς.
