Ο εκπρόσωπος της Διαφάνειας σε ραδιοφωνική του παρέμβαση ήταν σαφέστατος. Ετοιμάστηκαν νομοθετικά «εργαλεία» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αποτρεπτικά στη διαφθορά. Κι όμως «κόλλησαν» σε κάποια συρτάρια. Ο τέως Υπουργός Δημόσιας Τάξης Ιωνάς Νικολάου δηλώνει στο «Φ» πως το νομοσχέδιο για τη σύσταση Ανεξάρτητης Αρχής κατά της διαφθοράς αν ετίθετο σε ισχύ θα προλάμβανε όλο το ρεζιλίκι σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αναφέρετε ακόμη και στη ρύθμιση των δραστηριοτήτων των ομάδων συμφερόντων (lobbying) με την δημιουργία μηχανισμού ελέγχου των ενεργειών προσώπων που μετέχουν ή προωθούν την λήψη δημοσίων αποφάσεων και την προστασία των προσώπων που καταγγέλλουν πράξεις διαφθοράς- whistleblowers. Όλα εκκρεμούν. Τολμά και λέει ότι ασθενεί η πολιτική βούληση
-Ακούσαμε τον Ερικ Σιοκούρογλου της Πλατφόρμας Διαφάνεια Τώρα, να λέει σε ραδιοφωνική του παρέμβαση πως όταν είσαστε στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ετοιμάσατε νομοσχέδιο – στο οποίο είχε συμβολή η Διαφάνεια και το οποίο στηρίζει- που προνοεί τη σύσταση Ανεξάρτητης Αρχής κατά της διαφθοράς που να ενεργεί στα πρότυπα των Συστάσεων της Επιτροπής GRECO- που αν ετίθετο σε ισχύ θα προλάμβανε όλο το ρεζιλίκι σε βάρος της ΚΔ.
-Η καταπολέμηση της διαφθοράς αποτελεί καθοριστικής σημασίας παράγοντα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και η Ανεξάρτητη Αρχή θα μπορούσε να ήταν ο φορέας σχεδιασμού και συντονισμού ενεργειών πρόληψης και καταπολέμησης της διαφθοράς. Στην Εθνική Στρατηγική Κατά της Διαφθοράς, εγκρίθηκε για πρώτη φορά το 2017, περιλαμβάνονται σειρά από μέτρα τα οποία συνάδουν με τις συστάσεις ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών κατά της διαφθοράς και στοχεύουν στην μείωση και καταπολέμηση της. Πολύ ορθά επισημαίνονται η αναποτελεσματική διερεύνηση και η ατιμωρησία των φαινομένων διαφθοράς, ως ουσιαστικά προβλήματα της 60χρονης Δημοκρατίας μας που αφήνουν ανικανοποίητο το περί δικαίου αίσθημα του λαού. Σημαντικότερα, αν όχι εξίσου σημαντικά, για την μείωση και καταπολέμηση της διαφθοράς είναι η απουσία επαρκών μηχανισμών πρόληψης και αποτροπής της εμπλοκής σε πράξεις διαφθοράς και μηχανισμών που θα διευκολύνουν την αποκάλυψη και διερεύνηση τους, με κατάληξη την τιμωρία. Τέτοιοι μηχανισμοί είναι κατά αρχή η σύσταση και λειτουργία της Ανεξάρτητης Αρχής Κατά της Διαφθοράς, στα πρότυπα των συστάσεων της Greco, του ΟΟΣΑ και άλλων ανεπτυγμένων χωρών, η ρύθμιση των δραστηριοτήτων των ομάδων συμφερόντων (lobbying) με την δημιουργία μηχανισμού ελέγχου των ενεργειών προσώπων που μετέχουν ή προωθούν την λήψη δημοσίων αποφάσεων και η προστασία των προσώπων που καταγγέλλουν πράξεις διαφθοράς- whistleblowers.
Προκειμένου λοιπόν να αντιμετωπίσει η Δημοκρατία τη σοβαρή αυτή πρόκληση και να ανταποκριθεί στις ευρωπαϊκές και διεθνείς της δεσμεύσεις, κρίναμε επιβεβλημένη την κατά προτεραιότητα προώθηση των συγκεκριμένων νομοσχεδίων, για τα οποία γίνεται ειδική αναφορά στην έκθεση της ΕΕ για το κράτος δικαίου και την διαφάνεια (Σεπτέμβριος 2020). Ειδικότερα η ΕΕ, εκτός από το σχέδιο δράσης όσον αφορά την μεταρρύθμιση για την καταπολέμηση της διαφθοράς, κάμνει ειδική αναφορά στο νομοσχέδιο για την σύσταση της ανεξάρτητης αρχής ως βασικής νομοθεσίας για την πρόληψη της διαφθοράς, καθώς και στη ρύθμιση των lobbying και των whistleblowers, και επισημαίνουν κατά τρόπο δεικτικό ότι αυτά παραμένουν για συζήτηση στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Συνεπώς πολύ ορθά ο κ. Σιοκούρογλου, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στην προετοιμασία τους, σημειώνει ότι η ψήφιση τους -προληπτικά- δυνατό να μην επέτρεπε τα φαινόμενα αυτά.
-Τι διαλαμβάνει; Και γιατί «κόλλησε» στη Βουλή;
-Η Ανεξάρτητη Αρχή έχει ως κύρια ευθύνη τον συντονισμό της καταπολέμησης της διαφθοράς, την ανάληψη των αναγκαίων πρωτοβουλιών και ενεργειών προς διασφάλιση της συνεκτικότητας και της αποτελεσματικότητας των δράσεων των υπηρεσιών του δημοσίου, του ευρύτερου δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα σε θέματα πρόληψης και καταπολέμησης της διαφθοράς, να αξιολογεί τις δράσεις των υπηρεσιών του δημοσίου και τους κινδύνους από τα φαινόμενα αυτά και εκδίδει σχετικές οδηγίες και να διερευνά αυτεπαγγέλτως οποιοδήποτε θέμα το οποίο αφορά πράξεις διαφθοράς ή εν δυνάμει διαφθοράς οποιασδήποτε υπηρεσίας και να υποβάλλει εκθέσεις για τα ευρήματα και εισηγήσεις της.
Το νομοσχέδιο εκκρεμεί στην Βουλή για συζήτηση από τον Μάρτιο 2019. Κατά την παρουσίαση του, πριν ένα χρόνο περίπου, κατατέθηκαν ορισμένες επιφυλάξεις και προβληματισμοί οι οποίοι δεν συζητήθηκαν περαιτέρω. Πρόκειται για βασική νομοθεσία για την πρόληψη της διαφθοράς, όπως επισημαίνει η GRECO, και αν υπάρχουν διαφωνίες ας προβούν στις αναγκαίες τροποποιήσεις, όμως δεν μπορεί να καθυστερεί με πρόσχημα τον φόρτο εργασίας.
Η πραγματική πολιτική βούληση συνίσταται από την αναμενόμενη επίγνωση των ζητημάτων διαφθοράς και την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της κάθε επιτροπής για την καταπολέμηση της. Γιατί στο τέλος οι πρακτικές αυτές μετατρέπονται σε συνεργούς ενός ανεπαρκούς συστήματος ελέγχου της αρπαχτής, της λαμογιάς, του εύκολου πλουτισμού, που οδηγεί στην καταρράκωση του πολιτειακού μας συστήματος.
-Στη διαφθορά εμπλέκονται διαχρονικά και επαγγελματικοί κλάδοι που έχουν συμφέροντα. Μπορούν να ελεγχθούν αποτελεσματικά, αποτρεπτικά και πως;
-Πολύ ορθή η επισήμανση σας, με την μόνη διαφορά ότι εκτός από τους επαγγελματικούς κλάδους, στις ομάδες συμφερόντων εμπλέκονται φυσικά πρόσωπα τα οποία δεν περιορίζονται στους επαγγελματίες, αλλά επεκτείνονται και σε πολιτικά πρόσωπα με πολιτειακά αξιώματα τα οποία αναλαμβάνουν την προώθηση ιδιωτικών συμφερόντων. Η κανονιστική ρύθμιση των δραστηριοτήτων των ομάδων αυτών κρίνεται απαραίτητη ώστε, πέραν από την απαγόρευση της εμπλοκής πολιτικών προσώπων, να ρυθμιστεί για σκοπούς διαφάνειας και ελέγχου η δραστηριότητα κάθε προσώπου που προωθεί την λήψη δημοσίων αποφάσεων, η οποία εξυπηρετεί ιδιωτικά συμφέροντα. Τούτο επισημαίνεται στην έκθεση της ΕΕ του 2014 και στην έκθεση της GRECO κατά τον 4ον Κύκλο Αξιολόγησης της Κύπρου του 2018.
Το Υπουργείο στα πλαίσια της πολιτικής της Κυβέρνησης για περιορισμό της διαφθοράς, ετοίμασε νομοσχέδιο- κατατέθηκε τον Μάϊο 2019- που ρυθμίζει τις δραστηριότητες προώθησης συμφερόντων ως καθοριστικής σημασίας στοιχείο διαφάνειας και πρόληψης της διαφθοράς και απαγορεύει την εμπλοκή πολιτικών προσώπων που κατέχουν πολιτειακό αξίωμα ως καθοριστικής σημασίας παράγοντα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς το κράτος και την αποτελεσματική και χρηστή λειτουργία των θεσμών.
-Τι προνοεί το νομοσχέδιο;
-Σκοπός του νομοσχεδίου είναι η εξασφάλιση της διαφάνειας στις διαδικασίες λήψης δημόσιων αποφάσεων, με τη ρύθμιση μηχανισμών αποτελεσματικού ελέγχου και αποτροπής παρεμβάσεων -κυρίως πίσω από κλειστές πόρτες- που δυνατό να προωθούν ιδιωτικά συμφέροντα και καθορίζουν διαδικασίες ή και την λήψη δημοσίων αποφάσεων. Δημιουργείται μητρώο εγγραφής στο οποίο θα εγγράφονται όλα τα πρόσωπα που θα δικαιούνται να εμπλέκονται στις διαδικασίες αυτές και καταχωρούνται οι πληροφορίες που αποκαλύπτουν επαρκώς τα συμφέροντα που εκπροσωπούνται προς ενημέρωση των ενδιαφερομένων. Ρυθμίζονται θέματα όπως το ασυμβίβαστο Αξιωματούχων, μελών κρατικής υπηρεσίας ή οργανισμού του ευρύτερου δημόσιου τομέα και εργαζομένων προς όφελος αξιωματούχου με την ιδιότητα προσώπων που μπορούν να εμπλακούν στις διαδικασίες λήψης δημόσιων αποφάσεων, καθώς και το χρονικό διάστημα (δύο χρόνια) που θα πρέπει να παρέλθει από την ημέρα που τερματίστηκαν οι υπηρεσίες τους ώστε να μπορούν να εμπλακούν στις διαδικασίες αυτές ως εγγεγραμμένα πρόσωπα στο προβλεπόμενο από το νομοσχέδιο Μητρώο. Η διαβούλευση άρχισε το 2016 και συντάχθηκε στα πρότυπα νομοθεσιών όπως των ΗΠΑ, Αυστραλίας, Αγγλίας, Ιρλανδίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Δυστυχώς κατά την παρουσίαση του νομοσχεδίου στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή, Οκτώβριο 2019, η οποιαδήποτε ρύθμιση των lobbying απορρίφθηκε ως θέμα αρχής, με το πρόσχημα ότι θα παρεμποδιζόταν η επαφή των βουλευτών με τους ψηφοφόρους τους και ότι καταργούσε το διαχωρισμό των κοινωνικών διεκδικήσεων από τις επιχειρηματικές διεκδικήσεις. Ευτυχώς, όπως πληροφορούμαι, επικράτησαν δεύτερες σκέψεις και πιο σύγχρονες αντιλήψεις, ώστε να προχωρήσει η συζήτηση του. Χαιρετίζω την εξέλιξη αυτή και αναμένω ότι και τα δύο νομοσχέδια δεν θα βρουν άλλα εμπόδια και τελικά θα ψηφιστούν σε νόμο, όπως αναμένεται να διαμορφωθούν.
-Ποιοι βάζουν αναχώματα σε μέτρα που ουσιαστικά θα ελέγχουν και θα στοχεύουν τη διαφθορά;
-Με βάση τα όσα συνοπτικά έχω περιγράψει, θεωρώ ότι η ψήφιση των νομοσχεδίων θα προχωρήσει και το ανάχωμα του χτες θα μετατραπεί σε κάποιους περιορισμούς, γιατί η κοινή γνώμη μετά τα τελευταία γεγονότα απαιτεί και δεν αποδέχεται την συνέχιση της αναβλητικής τακτικής με ανώφελα προσχήματα. Συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια που με πρόσχημα την βελτίωση του νομοσχεδίου δεν έχει ρυθμιστεί η προστασία των προσώπων που καταγγέλλουν πράξεις διαφθοράς- whistleblowers. Ούτε βέβαια συμφωνώ με τους ισχυρισμούς για πελατειακές σχέσεις όταν αυτές καθοδηγούνται από αντιλήψεις της κομματικής διαπάλης. Δυστυχώς παραμένει ως ανάχωμα η αντίληψη περί ηθικής, αφού σύμφωνα με τον συγγραφέα Samuel Johnson «η ακεραιότητα χωρίς γνώση παραμένει αδύναμη και άχρηστη, και γνώση χωρίς ακεραιότητα γίνεται επικίνδυνη και τρομακτική».
Είναι αδιανόητη η μη προώθηση των μηχανισμών ελέγχου είτε όπως έχουν προταθεί είτε με τροποποιήσεις. Πότε τελικά πρέπει να επιχειρηθεί μια συντονισμένη προσπάθεια καταπολέμησης αυτών των φαινομένων, όταν πολιτικά πρόσωπα με πολιτειακά αξιώματα εμπλέκονται σε τέτοιου είδους υποθέσεις; Γιατί τόση αδράνεια και αδιαφορία όταν η εμπιστοσύνη των πολιτών προς το Κράτος τείνει να χαθεί;
Σήμερα αναδύεται μια μάλλον ενοχική εικόνα επίσπευσης της ψήφισης των νομοσχεδίων που στοχεύουν την διαφθορά, η οποία αποκρυσταλλώθηκε σε κύμα πιέσεων από τα τελευταία γεγονότα και την μετατόπιση της κοινής γνώμης, την ανάγκη για επαναπροσδιορισμού της δημόσιας ατζέντας.
ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
-Πού είναι η πολιτική ευθύνη, στοιχείο σημαντικότατο στον πόλεμο κατά της διαφθοράς;
-Η πολιτική βούληση ασθενεί και δικαιολογημένα φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, όταν ο πολιτικός λόγος, ακόμη και σήμερα μετά τις κρίσιμες μέρες, παραμένει ρητορικός για τις θεσμικές ανεπάρκειες και η συζήτηση για την διαφθορά παραμένει γενικευμένη, αφηρημένη και αφόρητα καταγγελτική, σε σημείο που αδυνατεί να διακρίνει τις αποχρώσεις της πολιτικής ευθύνης και την καίρια σημασία της διαφάνειας και της λογοδοσίας για την ελαχιστοποίηση της διαφθοράς.
Η πραγματική πολιτική βούληση αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για εφαρμογή αποτελεσματικών πολιτικών στο πόλεμο κατά της διαφθοράς. Συνίσταται στην επίγνωση των ζητημάτων διαφθοράς σε πολιτικό επίπεδο, στην ιεράρχηση των πόρων για την εφαρμογή των πολιτικών καταπολέμησης της διαφθοράς, στον καθορισμό σαφών και απτών στόχων και στη διαμόρφωση ενός γενικού κλίματος πολιτικής λογοδοσίας. Οι πολιτικές και τα μέτρα περιγράφονται στην Εθνική Στρατηγική και αναζητούν φορείς υλοποίησης. Συνεπώς έστω και τώρα ας δοθεί προτεραιότητα, αντί των οποιωνδήποτε δηλώσεων, στην δημιουργία των αναγκαίων μηχανισμών ελέγχου που δυνατό να οδηγήσουν στη πρόληψη, την ανίχνευση, την διερεύνηση, την καταστολή της διαφθοράς και την επιβολή παραδειγματικής τιμωρίας.
Λανθάνουσα λειτουργία οι πελατειακές σχέσεις
– Στη χώρα μας είναι γνωστό ότι όσα μέτρα κι αν ληφθούν όσο αυστηρές ποινές και να εισαχθούν το σύστημα έχει βαθιές ρίζες και ενεργοποιεί τους μηχανισμούς του για να ακυρώσει όποια μέτρα ληφθούν. Μπορεί να ξηλωθεί ένα κύκλωμα που επιβιώνει χάρις στις πελατειακές σχέσεις;
-Οι πελατειακές σχέσεις αποτελούν μια λανθάνουσα λειτουργία της πολιτικής και κομματικής διαδικασίας. Τέτοιες σχέσεις αναπτύσσονται με συγκεκριμένες ομάδες, όπως είναι η τοπική κοινωνία, ο επιχειρηματικός κόσμος, μεμονωμένα άτομα, ακόμη και με άτομα του οργανωμένου εγκλήματος. Δυστυχώς αποτελούν δομικό στοιχείο του πολιτικού συστήματος της χώρας μας, το οποίο αλλάζει με ανεξέλεγκτες διαστάσεις και επιπτώσεις, ειδικότερα όταν η «εξυπηρέτηση» αναφέρεται σε στρατηγικές επιλογές των elite εξουσίας. Τότε το ζήτημα αφορά την ίδια την υπόσταση του κράτους δικαίου, αφού η όποια πολιτική ηθική υποχωρεί, ακυρώνει τα όποια μέτρα και αν ληφθούν και η πολιτική μεταβάλλεται σε εκτός νόμου διαδικασία.
Δεν μπορούν αξιωματούχοι του κράτους να μετέχουν σε ομάδες προώθησης συμφερόντων, ούτε βέβαια να προωθούν συμφέροντα εταιρειών, να αναπτύσσουν πελατειακές σχέσης για δικό τους οικονομικό όφελος, σχέσεις «εξάρτησης» και αυθαιρεσίας. Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, όπου οι πελατειακές σχέσεις υποκαθιστούν το κράτος δικαίου και η πολιτική ηθική υποχωρεί. Στρουθοκαμηλίζουν όσοι συνδέουν την συμπεριφορά που είδαμε στο βίντεο με το επενδυτικό πρόγραμμα, για μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αδυνατούν να αναγνωρίσουν το μέγεθος του προβλήματος όταν καταφεύγουν σε επιλεκτικές αναφορές πράξεων διαφθοράς. Παραγνωρίζουν ότι υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που με κίνητρο τις πελατειακές σχέσεις και το οικονομικό όφελος και επιβεβαιώνονται από την συχνότητα που αποκαλύπτονται τέτοιου είδους φαινόμενα.
Παρόλο ότι τα μέτρα στην Εθνική Στρατηγική δεν περιορίζονται μόνο στη θέσπιση νομοθεσίας, εν τούτοις τα νομοθετικά μέτρα αποτελούν απαραίτητες συνιστώσες στο πλαίσιο καταπολέμησης της πολιτικής διαφθοράς. Τέτοια μέτρα είναι ο καθορισμός ορίου θητειών για όλους τους πολιτειακούς αξιωματούχους, ο ορισμός της βουλευτικής ασυλίας και των ποινικών ευθυνών υπουργών και ανεξάρτητων αξιωματούχων, η επιβολή αναγκαίων μηχανισμών ελέγχου των σχέσεων αυτών με την ρύθμιση των lobbying και την θεσμοθέτηση ανεξάρτητων αρχών ως δικλίδα ασφαλείας, καθώς έχουν την δυνατότητα να επεμβαίνουν σε φαινόμενα αυθαιρεσίας και «εξαρτήσεων», νομοσχέδια που παραμένουν στάσιμα.
Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν την στασιμότητα και την αδράνεια που δείχνουμε ως κράτος σε τόσο σοβαρά θέματα, που αποτελούν τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη. Και καταλήγω ότι η διαφθορά και η καταπολέμησή της θα συνεχίσει να απασχολεί, με εντεινόμενους μάλιστα ρυθμούς, την κοινή γνώμη, τους πολιτειακούς θεσμούς και τα πολιτικά πρόσωπα.
Ισχυρό εργαλείο στην πάταξη της διαφθοράς η προστασία πληροφοριοδοτών
Νομοθετικό «εργαλείο» κατά της καταπολέμησης της διαφθοράς κατέθεσε από το 2016 και η βουλευτής Ειρήνη Χαραλαμπίδου που είναι και Ειδική Αντιπρόσωπος της ΚΣ ΟΑΣΕ για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς. Σκοπός της πρόταση νόμου την οποία κατάθεσε στη Βουλή είναι η θέσπιση νομοθετικού πλαισίου που προνοεί για την προστασία πολιτών, οι οποίοι κατέχουν πληροφορίες κακών πρακτικών ή διαφθοράς στο χώρο εργασίας τους και αποφεύγουν να δώσουν τις πληροφορίες αυτές σε θεσμικά όργανα, φοβούμενοι δυσμενείς συνέπειες προς τους ιδίους. Η κ. Χαραλαμπίδου σε δήλωσή της στον «Φ» τονίζει:
«Η νομοθεσία για την προστασία των πληροφοριοδοτών είναι το πιο ισχυρό εργαλείο για την πάταξη της διαφθοράς. Σε όλα τα διεθνή συνέδρια είναι η πρώτη αναφορά που γίνεται σε σχέση με μέτρα πάταξης της διαφθοράς. Δυστυχώς στην Κύπρο το σημαντικό αυτό εργαλείο παραμένει στο συρτάρι της κοινοβουλευτικής επιτροπής Νομικών.
Το 2016 είχα καταθέσει σχετική πρόταση νόμου η οποία είχε στηριχτεί κυρίως στο βρετανικό θεσμικό πλαίσιο. Την άφησαν στο συρτάρι με την πρόφαση ότι θα κατατίθετο νομοσχέδιο και θα εξετάζονταν και τα δυο μαζί . Το κυβερνητικό νομοσχέδιο κατατέθηκε ένα χρόνο μετά, το 2017. Έχω στείλει κατ’ επανάληψη επιστολές στον πρόεδρο της επιτροπής επισημαίνοντας την κρισιμότητα του ζητήματος.
Θα έχετε προσέξει ότι όποτε ξεσπά ένα σκάνδαλο το οποίο ενοχλεί κέντρα εξουσίας εστιάζουν όχι στην ουσία της πληροφορίας που αποκαλύπτει την διαφθορά αλλά στον πληροφοριοδότη τον οποίον επιχειρούν να αποκαλύψουν και να στοχοποιήσουν προφανώς για να εκφοβίσουν. Πρόσφατο παράδειγμα η στοχοποίηση βουλευτή από έκθεση που ετοιμάστηκε με οδηγίες του τέως Προέδρου της Βουλής για τις διαρροές του Al Jazeera. Το σκάνδαλο της Αστυνομίας με την Interpol που αποκάλυψαν στους εγκληματίες, από λάθος τηλεφώνημα, τους σχεδιασμούς για σύλληψη της εγκληματικής σπείρας και κυνηγούσαν ποιος το έδωσε στον «Φιλελεύθερο» με εντολές του πρώην Αρχηγού Αστυνομίας!
Είναι απαράδεκτο να αποκαλύπτει ο Γενικός Ελεγκτής της Δημοκρατίας εμβάσματα από «μαύρο χρήμα» σε τράπεζα του Dubai και η Επίτροπος προσωπικών δεδομένων να απαιτεί το όνομα του πληροφοριοδότη από ανεξάρτητο αξιωματούχο της πολιτείας για να του επιβάλει ποινή μετά από παράπονο αυτού που είχε κατηγορηθεί».
Η κ. Χαραλαμπίδου διερωτάται «πως θα παταχθεί η διαφθορά αν αποπροσανατολίζουν κάποιοι στο κυνήγι του πληροφοριοδότη αντί στην διαφορά και την πράξη που έγινε και σημειώνει: «Ο κόσμος που έχει πληροφορίες φοβάται και θέλει προστασία. Δεν είναι τυχαία που πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν υιοθετήσει τέτοια εργαλεία. Πόσο μάλλον εμείς στην Κύπρο που είμαστε μια μικρή χώρα και τα κυκλώματα διαφθοράς πανίσχυρα και ακουμπούν ανώτατους αξιωματούχους και κέντρα εξουσίας».
Ειδικότερα η πρόταση νόμου της κ. Χαραλαμπίδου:
1. Καθορίζει τις αποκαλύψεις πληροφοριών οι οποίες τυγχάνουν προστασίας δυνάμει των προνοιών αυτής, θέτοντας προϋποθέσεις και καθορίζοντας τα πρόσωπα στα οποία δυνατό να γίνονται οι εν λόγω αποκαλύψεις,
2. Θεσπίζει δικαιώματα πληροφοριοδοτών αναφορικά με προστασία από δυσμενή διάκριση, μονομερή βλαπτική μεταβολή των συνθηκών εργασίας τους, παρενόχληση ή δυσμενή μεταχείριση, με την ποινικοποίηση των πιο πάνω πράξεων,
3. Προσφέρει δικαστική προστασία στους πληροφοριοδότες τόσο με την ποινικοποίηση πράξεων δυσμενής διάκρισης, μονομερής βλαπτικής μεταβολής των συνθηκών εργασίας, παρενόχλησης ή δυσμενής μεταχείρισης πληροφοριοδοτών, όσο και με την παροχή δικαιώματος προσφυγής στο αρμόδιο δικαστήριο,
4. Προσφέρει εξωδικαστική προστασία στους πληροφοριοδότες με τη δημιουργία του θεσμού του Αρχιεπιθεωρητή και Επιθεωρητών οι οποίοι θα εξασφαλίζουν τη σωστή εφαρμογή των προνοιών της πρότασης νόμου και στους οποίους δύναται κάθε πληροφοριοδότης να υποβάλει καταγγελία.
