To Top
18:52 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Πρόδρομος Προδρόμου: Ο άσωτος υιός
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Πρόδρομος Προδρόμου: Ο άσωτος υιός
  18 Φεβρουαρίου 2018, 11:55 πμ  

Ήταν 29 Αυγούστου  του 1999, ημέρα που η Εκκλησία τιμά την αποκοπή της κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όταν ο Νίκος Αναστασιάδης, μόλις δύο χρονών τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ, ανακοίνωνε από ραδιοφώνου την απόφασή του να αποκεφαλίσει τον Πρόδρομο Προδρόμου, εκδιώχνοντάς τον από το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος. Δεν επρόκειτο, ασφαλώς, προς ικανοποίηση κάποιας σύγχρονης Σαλώμης, που ζητούσε εν είδει δώρου γενεθλίων την κεφαλήν του Πρόδρομου επί πίνακι, αλλά απότοκο της μεγαλύτερης ίσως κρίσης που βίωσε ποτέ ο Δημοκρατικός Συναγερμός, κρίση που τον έφερε να φλερτάρει με τον κίνδυνο της διάσπασης.

Λίγες μέρες προηγουμένως, ο Γλαύκος Κληρίδης είχε προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του και η διευρυμένη παρουσία των Ενωμένων Δημοκρατών στο νέο κυβερνητικό σχήμα, με τον Μιχάλη Παπαπέτρου να αναλαμβάνει το πόστο του κυβερνητικού Εκπροσώπου, πυροδότησε σφοδρότατες αντιδράσεις από αριθμό στελεχών που έβλεπαν «στροφή προς την πολιτική του Γιώργου Βασιλείου». Ο Πρόδρομος Προδρόμου, ο οποίος μπήκε στο Δημοκρατικό Συναγερμό ως αριστίνδην επί Γιαννάκη Μάτση μόλις τρία χρόνια προηγουμένως, ήταν ανάμεσα στους αντιδρώντες  και ως... εκ φύσεως απείθαρχος, πιο ζωηρός και παρορμητικός από τους άλλους, έσερνε πρώτος τον χορό, προέβαινε σε κατά μέτωπον επιθέσεις και αντάλλαζε καθημερινά δημόσιες αλληλοκατηγορίες με τον Νίκο Αναστασιάδη (παρόλο που οι δυο τους εργάστηκαν στενότατα για την εκλογή Κληρίδη του 1998), ο οποίος Αναστασιάδης, από ένα σημείο και μετά έμοιαζε  με μαινόμενο ταύρο και του διαμήνυε  διά επιστολών  «μην παπαγαλίζεις  όπως οι Κουτσού, Κλεάνθους και ΑΚΕΛ».  Η κρίση κράτησε μέρες, πολλά στελέχη είχαν αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο, αλλά ο συνενωτικός πόλος αποδείχθηκε ο Γλαύκος Κληρίδης ο οποίος με παρέμβασή του κατάφερε να μπουν τα μαχαίρια στα θηκάρια, να αποτραπεί η διάσπαση και να επέλθει κομματική «ειρήνη» ... 

Ο ΔΗΣΥ, βεβαίως, εξακολουθούσε να είναι ένα καζάνι που έβραζε καθότι, ναι μεν η αντιπαράθεση ήταν και ιδεολογική, πρωτίστως όμως ήταν θέμα προσωπικών φιλοδοξιών. Άλλωστε, το έτερον ήμισυ των «επαναστατών», ο Δημήτρης Συλλούρης, ο οποίος εποφθαλμιούσε την καρέκλα του Αναστασιάδη, συνέχισε να πραγματοποιεί μυστικά δείπνα,  προσπαθώντας να συγκεντρώσει δίπλα του αριθμό στελεχών ικανό να φέρει την ανατροπή την κατάλληλη στιγμή... 

Αυτή κρίθηκε ότι ήταν οι εκλογές του 2003, οπόταν και η κόντρα αναθερμάνθηκε μιας και ο Πρόδρομος Προδρόμου, εναντιώθηκε στη 16μηνη παράταση Κληρίδη και τάχθηκε υπέρ της υποψηφιότητας του -κατά ορισμένους «εμπνευστή του Σχεδίου Ανάν»- Αλέκου Μαρκίδη. Στο μεσοδιάστημα, στις βουλευτικές εκλογές του 2001, αναδείχθηκε ένας από τους δημοφιλέστερους βουλευτές, αφού επανεκλέγηκε με 24.973 ψήφους, κερδίζοντας την πρωτοκαθεδρία σε σταυρούς προτίμησης.  Το 2004, όταν  η αντιπαράθεση για το Σχέδιο Ανάν χτύπησε κόκκινο,  διαχώρισε τη θέση τουπό τον ΔΗΣΥ και τον Ιούνιο, σε μια προσπάθεια να καρπωθούν το 60% των συναγερμικών του «Όχι»,  κατέβηκε στις ευρωεκλογές μαζί με τον Γιαννάκη Μάτση και την κίνηση «Για την Ευρώπη», η οποία εξασφάλισε 10% και έστειλε τον Μάτση στην Ευρωβουλή.

Στο μεταξύ ίδρυσε την  «Ευρωπαϊκή Δημοκρατία» με πρόεδρο τον ίδιο και αντιπρόεδρο τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου, ο τελευταίος, όμως, ένα χρόνο αργότερα, την έκανε για το ΕΥΡΩΚΟ, το οποίο ιδρύθηκε για να συστεγάσει μεταξύ άλλων και τους Νέους Ορίζοντες (που είχαν καταβαραθρωθεί στις ευρωεκλογές του 2004), επειδή κάποιοι, ανάμεσά τους και παράγοντες των μίντια, πίστευαν ότι μπορούσαν να εκκολάψουν μια μεγαλύτερη δεξιά δύναμη και να διασπάσουν τον ΔΗΣΥ. Η ψιθυρολογία της εποχής έλεγε ότι ήταν ο Πρόδρομος αυτός που προαλειφόταν για την προεδρία του ΕΥΡΩΚΟ, αλλά υπήρξε διχογνωμία στους «μεγάλους» που αποφάσισαν ότι ο Πρόδρομος ήταν απρόβλεπτος, ενώ ο Δημήτρης Συλλούρης πιο ελεγχόμενος και καταλληλότερος να διεμβολίσει το χώρο του ΔΗΣΥ.

Ο Πρόδρομος Προδρόμου πικράθηκε, αρνήθηκε να παραδώσει στον Συλλούρη το κόμμα που ίδρυσε (διαλύθηκε το 2006) και περιήλθε σε αγρανάπαυση μέχρι το 2008, οπόταν και επανεντάχθηκε στον ΔΗΣΥ, χωρίς ωστόσο να πετύχει εκλογή του στη Βουλή, το 2011 και το 2016. Θαρρείς και ο συναγερμικός κόσμος δεν του συγχώρεσε την «αποστασία». Από την άλλη, βεβαίως, όλα αυτά τα χρόνια ήταν από τους λίγους που έβαλαν πλάτη και τράβηξαν το κουπί της υπεράσπισης του κόμματος και της κυβέρνησης, όταν άλλα στελέχη, προτιμούσαν να σεργιανίζουν στην αποβάθρα παρά να βουτήξουν στα βαθιά, να πάρουν θέση,  να σπάσουν αβγά και να… «λερώσουν» τα χέρια τους. 

Όταν τον Απρίλιο του 2017, πάντως, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Σημερινή» κλήθηκε να αυτοχαρακτηριστεί, είπε ότι είναι πεισματάρης, υπέρ του δέοντος συναισθηματικός και κολλημένος με τη γλώσσα. Και πρόσθεσε: «Σας κάνει εντύπωση που δεν είπα απείθαρχος; Μα τα τελευταία χρόνια, δυστυχώς, δεν δικαιώνω αυτήν τη φήμη». Ήταν στη ίδια συνέντευξη που, αναφερόμενος στο παρελθόν, είπε με παράπονο: «Κάποιοι έκαναν πολιτική σταδιοδρομία με το “ΟΧΙ”, μερικοί όμως το πληρώσαμε ακριβά. Ορισμένοι μάλιστα, από εκείνους που είχαμε αντιδράσει, κατάφεραν και συνέχισαν με διάφορα σχήματα, κάποιοι έγιναν κομματάρχες μέσα από συμμαχίες, ένας έφτασε να γίνει και Πρόεδρος της Βουλής».

Υπό κάποια έννοια, λοιπόν, μπορεί να πει κανείς πως, στα 60 του, ο διορισμός του στη θέση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, μοιάζει με ένα είδος ανταπόδοσης. Όπως λέει και στην παραβολή του Ασώτου, «... Και ο πατέρας είπε: φέρτε τη στολή την πρώτη και ντύστε τον και βάλτε δαχτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του. Και φέρτε και σφάξτε τον μόσχο τον σιτευτό,. διότι αυτός ο γιος μου χαμένος ήταν και βρέθηκε».

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...